சிங்கப்பூர் சிறந்த உணவகங்கள் விழா -2014

Posted: ஓகஸ்ட் 28, 2014 in வகைப்படுத்தப்படாதது

சுவை மிகுந்த உணவுகளைச் சாப்பிடுவது ‘National pass time’.  ஆனால் யாரும் சாப்பிட்டிருக்காத உணவுகளைச் சாப்பிட நினைப்பது சிங்கப்பூரர்களின் ‘National obsession’ என்று சொல்லுவார்கள்.
சிறந்த உணவகங்கள் 2014 -Singapore  விழாவில் வகை வகையான
அசைவ உணவுகள் தயாரிக்கப்பட்டிரு ந்தன அதிலும் நட்சத்திர உணவகங்களின் தயாரிப்புகள்
நான் வித்தியாசமாக இன்று மட்டும் சைவம் சாப்பிட்டால்
என்ன என்று முடிவு செய்து  அனைத்தும் சைவமாக சாப்பிட்டோம் ஆனாலும் அசைவ உணவில் இருப்பது மாதிரி
 பட்டை, கிராம்பு வாசம் தூக்கலாக இரு ந்தது   நண்பர் மோகன் இதைப்பற்றிக்கேட்டார்  அது ஒன்றுமில்லை complexity of aroma’ . அது சோயாவின் கைங்கர்யம்.
மீன் கோழி என்று அனைத்தும் மோக்
பெரும்பாலனவை சோயாவில் செய்யப்பட்டது

 

photo (61)

 

சோயா சீனாவில் 11ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்தே உபயோகத்தில் இருந்து வருவதாகும். தங்களுடைய உணவுக் கலாச்சாரத்தில் அசைவ உணவுக்கு மாற்றாக, அதன் அனைத்து சேர்மானப் பொருட்களையும் ஒரு சேரக் கொண்டிருக்கும் சோயாவை ‘Mr. Bean Great’ என்று சிறப்புப் பெயரில் சீனர்கள் அழைக்கிறார்கள். இதை ’எலும்பில்லாத இறைச்சி’ என்று கூட பல உணவு ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகிறார்கள். அதில் அடங்கியிருக்கும் சத்துக்கள் பற்றிய விவரங்களை ‘soya.com <http://soya.com>’ என்ற வலை தளத்திற்கு சென்று பாருங்கள்.

‘Ben Franklin’ என்பவர் 18ம் நூற்றாண்டில், அமெரிக்காவில், தவ்வு கட்டியை ‘சோயா சீஸ்’ என்ற பெயரில் அறிமுகப்படுத்தினார். ஆனாலும் 20ம் நூற்றாண்டில்தான் சோயாவைப் பயிரிட்டு, வழக்கம்போல எல்லா நாடுகளையும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு அதன் உற்பத்தியில் அமெரிக்கா முதலிடத்தில் இருக்கிறது.

சோயாவுடன் எந்த உணவைச் சேர்த்தாலும் கொஞ்சம் கூடுதலான சுவையுடன் அந்த உணவாகவே மாறிப் போய் விடுவது சோயாவின் குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பம்சம் ஆகும்.photo (57)

சமையலின் சுவையைக் கூட்டுவதற்கு உப்பைத் தவிர்த்து சோயா சாஸையும் உபயோகிக்கும் ரகசியம் எனக்கு நீண்ட நாட்களாகத் தெரியாது. எல்லா உணவக உரிமையாளர்களையும் போலவே பெரிய பெரிய குப்பிகளில் சோயா சாஸை சமையல்காரர்களுக்கு வாங்கிக் கொடுத்து விடுவேன்.

சில வருடங்களுக்கு முன்பு Legend Chef என்ற கொரிய நாடகத்திற்காகப் பழங்காலக் கலயங்களைக் கொண்டு வந்து இறக்கியதைப் பற்றி ஒரு செய்தியைப் படித்தேன். அதைப் பற்றி ஒரு சீன நண்பரிடம் கேட்டபோது அவை நாடகக் கதாபாத்திரங்கள் எனவும், பழங்காலச் சீன முறைப்படி ‘சோயா ஊறல்’ போடுபவர்கள் இந்தக் கலயங்களில்தான் ஊறலைத் தயார் செய்வார்கள் என்றும் சொன்னார். அதன் பிறகுதான் சோயா சாஸ் உற்பத்தி பற்றிய முழு விவரங்களையும் தெரிந்து கொண்டேன்.

photo (59)

 

 

 

 

நிறைய நேரம் பிடிக்கும் நொதித்தல் (fermentation) முறை மூலம்தான் அசல் சோயா சாஸ் தயாரிக்க முடியும்.

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக சீனாவில் பின்பற்றப்பட்டு வரும் செய்முறையின்படியே ……. சோயா சாஸ் தொழிற்சாலை இயங்கி வருகிறது.

சாதாரணமாக கெமிக்கல் ஹைட்ராலிசிஸ் என்ற முறையிலேயே சோயா சாஸ் தயாரிக்கப்படுகிறது. ஹைட்ரோகுளோரிக் அமிலத்தைப் பயன்படுத்தி, சோயாவில் உள்ள புரோட்டீன்களில் இருந்து அமினோ அமிலங்கள் பிரிக்கப்படுகின்றன. இம் முறையில் மாதக் கணக்கில் காத்திருக்காமல் சில நாட்களிலேயே சோயா சாஸ் விற்பனைக்கு வந்து விடும்.

ஆனால் பாரம்பரியமான சீன முறையில் சோயா அவிக்கப்பட்டு அதில் கோதுமை மற்றும் ஆஸ்பெர்ஜில்லஸ் மோல்ட் (Aspergillus mold) கலவை சேர்க்கப்பட்டுப் பல நாட்களுக்கு அப்படியே விட்டு விடப்படும். ஆஸ்பெர்ஜில்லஸ் முளை விட ஆரம்பித்ததும் அது கலயங்களுக்கு மாற்றப்பட்டு சரியாக ஒரு வருடம் கழித்துத் திறக்கப்படும். இது லைட் சோயா எனப்படும். கறுப்பு சோயா சாஸ் வேண்டுமென்றால் இன்னும் ஆறு மாதங்கள் காத்திருக்க வேண்டும்.

photo (60)

சோயா சாஸில் ப்ரீமியம், சுப்பீரியர் மற்றும் ஸ்டாண்டர்ட் என்ற வகைகள் பிரித்தெடுக்கப்படுகின்றன. அதிகம் கிரியா ஊக்கிகள் சேர்க்கப்படாத சாஸ் ப்ரீமியம் வகையைச் சேர்ந்தது. இது விலை கூடுதலானது.

கறுப்பு சோயா சாஸ், லைட் சோயா சாஸ் ஆகிய இரண்டின் பயன்பாடுகளும் வெவ்வேறானவை. இன்னும் விரிவாகச் சொல்வதைத் தொழில் ரகசியம் தடுக்கிறது.

இயற்கையான தயாரிப்பு முறைகளுக்கு சிங்கப்பூரின் சுற்றுச்சூழல் உகந்ததாக இருக்கிறது. சோயா உணவுகளில் சிறந்த ஐந்து வகைகளை சிங்கப்பூர் வரும்போது ருசித்துப் பாருங்கள்.

 1)தவ் ஹூவே
இது மிகவும் விலை குறைவான் ‘டெஸர்ட்’ ஆகும். இரண்டே வெள்ளிகளில் ‘பாண்டான் தவ்வு’, ’அல்மாண்ட் தவ்வு’ போன்றவற்றைத் தங்களது சுவைக்குத் தகுந்த மாதிரி வாங்கி ருசித்து உடம்பை ‘ஸ்லிம்மாக’ வைத்திருக்க முடியும். இது ஒன்றும் லேகிய விஷயம் அல்ல. தாராளமாக சோதித்துப் பார்க்கலாம். தண்ணீரில் இதைப் போட்டு அசைத்தால் ஆடும். வாயில் வைத்தவுடன் கரைந்து போய் விடும். தொப்பையும் குறையும். இதைச் சுவைப்பதற்காகப் பெண்கள் வரிசை பிடித்து நிற்பதில் இருந்தே இதன் சிறப்பைத் தெரிந்து கொள்ளலாம். கட்டியாக்கப்பட்ட சோயா பீன் பாலில் இருந்து தவ்வு ஃபுட்டிங் தயாரிக்கப்படுகிறது. Syrup சேர்க்கப்படுவதால் இனிப்பான சுவையில் சூடாகவோ அல்லது குளிர்ச்சியாகவோ பருவ நிலைக்குத் தகுந்தாற்போல உண்டு மகிழலாம்.
 2) சோயா சாஸ் சிக்கன் நூடுல்ஸ்
இனிப்பும் மஞ்சள் நிறமும் கொண்ட சோயா சாஸில் நீண்ட நேரம் கோழித் துண்டுகளை ஊற வைத்து விடுவார்கள். ‘மீகியா’ எனப்படும் மஞ்சள் நூடுல்ஸ் மீது பச்சைக் காய்கறிகளை வெட்டிப் போட்டுச் சாப்பிடும்போது ‘சோயா ருசியா? அல்லது கோழி ருசியா?’ என்று நாக்குத் தடுமாறும். மீபோக் எனப்படும் தட்டையான மஞ்சள் நூடுல்ஸை இதற்கு மாற்றாகவும் ருசிக்கலாம். சோயா – சிக்கன் இந்த இரண்டின் காம்பினேஷனை சில்லி பேஸ்ட் கலந்து சாப்பிடும்போது நாக்கில் ‘சுருக்’ என்ற காரசாரமான சுவையும் இனிப்பும் கலந்து ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஆஹா! நீங்களே ஒரு முறை ருசித்துப் பாருங்களேன்!
 3) தவ்வு கோரிங்
வெளியே மொறுமொறுப்பு , உள்ளே மிருதுத் தன்மை, அத்துடன் காரம், உப்பு, புளிப்பு மற்றும் இனிப்பு கலந்த சாஸ். அப்புறம் தவ்வு சாலட்- இதுதான் தவ்வு கோரிங்!

நீங்கள் ஆர்டர் செய்தவுடன் ஒரு தவ்வை எடுத்துப் பழுப்பு நிறம் வரும் வரை நன்றாக வறுப்பார்கள். பின்னர் அதை ஆறு துண்டுகளாக வெட்டி மிருதுவான உள் பகுதியை வேக வைக்கப்பட்டுள்ள முளை கட்டிய பயறுகளின் மீது வைத்துப் புளி, கறுப்பு சோயா சாஸ், அரைக்கப்பட்ட நிலக் கடலை, மிளகாய், பனங் கல்கண்டு ஆகியவற்றைக் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்ட பிரத்தியேகமான சாஸை ஊற்றிப் பரிமாறுவார்கள்.
4) சோயா பீன் பால்
சோயா பீன்களை ஊற வைத்து, சர்க்கரை கலந்து சோயா பால் தயாரிக்கப்படுகிறது. பசும் பாலில் உள்ளதை விட இதில் அதிக புரோட்டீன் இருக்கிறது. ஆனால் அமினோ அமிலங்கள் கிடையாது. கொழுப்பின் அளவும் குறைவு. லாக்டிக் அமிலம் ஒத்துக் கொள்ளாதவர்களுக்குப் பசும்பாலுக்கு மாற்றாக சோயா பால் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. ரொம்ப லேட்டஸ்ட் சோயா பண்டோங்.

 5) தவ்வு தெலூர்

தெலூர்’ என்றால் மலாய் மொழியில் முட்டை என்று பொருள். இதனுடன் தவ்வு கலக்கும்போது இரண்டு விதமான மூலப் பொருட்கள் ஆச்சரியமான உணவுக் கலவையாக உருவெடுக்கின்றது. இரண்டையும் மொறுமொறுப்பு கிடைக்கும் வரை வறுத்து அதன் மீது கறுப்பு சோயா மானிஷ் சாஸ் கலந்து வெள்ளரிக்காய், கேரட், உடைக்கப்பட்ட கடலை மற்றும் முளை விட்ட பீன்ஸ் விதைகள் ஆகியவற்றை மேலே தூவித் தருவார்கள். நாஸிபாடங் கடைகளில் ‘சயோர்’ (காய்கறிகள்) செக்ஷனில் இதை வைத்திருப்பார்கள்.

photo (58)

 

எப்படியோ நாங்கள் விருது வாங்கும்போது சாப்பிட்ட
மோக் உணவுகளை வைத்து ஒரு பதிவு போட்டுவிட்டேன்
Krazy King Speciality  Restaurant விரு து பெற்றதற்கு
வாழ்த்து தெரிவித்த என் அனைத்து நண்பர்களுக்கும்
என் மனமார் ந்த நன்றிகள்
எங்கள் உணவில் அப்படி என்ன விசேஷம் என்று சோதித்து
பார்க்க நண்பர்கள் ஒரு முறை வ ந்து பாருங்கள்
blk 929
street 91
Tempanies Ave 4
Safra Tampenies opposite

காக்கா நீங்க நாகூரா!

ஆளைப் பார்த்தவுடன் அவர்கள் நாகூர்தான் என்று எப்படி உன்னால் கண்டுபிடிக்க முடிகிறது? என்று என்னை என் நண்பர்கள் கேட்பார்கள்.
இல்லை பார்த்தவுடன் முடியாது பேசினால் கண்டு பிடித்துவிடுவேன். எப்படியும் ராத்தா,லாத்தா சேச்சப்பா, சேச்சி இங்கனகுல்ல, அங்கனகுல்ல அவுஹ, இவுஹ என்று சொற்கள் விழாமல் இருக்காது. அந்த இடத்தில் கண்டுபிடித்து விடுவேன், அதுமட்டுமே காரணமில்லை என் கல்லூரி பருவத்திலிருந்து சிங்கப்பூரில் செட்டிலானது வரை நாகூர்காரர்களுடன் என் வாழ்வில் கலந்தே பயணித்து கொண்டிருக்கிறேன். இந்த வட்டார வழக்கு ஒவ்வொருவர் நாக்கிலும் பசை போல் ஒட்டிக் கொண்டிருப்பதற்கு இதுவரை யாரும் காரணம் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. பல சமயம் சிலர் இதை கொச்சைப் பேச்சு என்று சொல்வார்கள். ஆனால் இது பிழையானது. தனிமனிதன் மொழியை சிதைத்து பேசினால்தான் அது கொச்சைப் பேச்சு, ஒரு பகுதியில் இருக்கும் மக்கள் அவ்வாறு பேசுவார்கள் என்றால் அதற்கு பண்பாட்டு முக்கியத்துவம் உண்டு. குமரி மாவட்ட வட்டார வழக்கு, இராமநாதபுரம் வட்டார வழக்கு என்று அந்தந்த மக்களின் இனிமையான இந்த கொச்சைப்பேச்சு அயல் நாடுகளில் நாம் சந்திக்கும் போது நமக்கு ஏற்படும் புளகாங்கிதமே தனிதான்.  நானெல்லாம் பேச ஆரம்பித்தால் இராமநாதபுரம் கடற்கரையோர ஆள் என்று இலகுவாக கண்டுபிடித்து விடுவீர்கள்.
தமிழ்நாட்டின் வரலாறு தமிழ் மக்களின் நாகரீகங்களும் உலகின் மிகப் பழமையானது. ஆனால் பல்லவ அரசு காலத்திலிருந்துதான் வரலாறு உள்ளதாக கூறுகிறார்கள். சோழர்கள்-பல்லவர்களையும் பாண்டியர்களையும் தோற்கடித்து பெரும் சக்தியாக எழுச்சியடைந்து தெற்குதீபகற்பம் முழுவதையும் ஆட்கொண்டபோது நாகபட்டிணம் மிக முக்கியமான துறைமுகமாக இருந்து வந்துள்ளது. இதில் நாகூர் நாகப்பட்டிணத்தின் ஒரு அங்கமாகவே இருந்து வந்துள்ளது. நாகூர் வங்கக் கடல் தாலாட்டும், வரலாற்று சிறப்பும், வண்ணத்தமிழ் சீராட்டும், வந்தாரை வாழவைக்கும் வரிசை மிகு ஊர். வான்முட்டும் கோபுரங்கள். வட்டமிட்டு வரவேற்கும்..புறாக்கள் நிறை ந்த புண்ணிய பூமி, புலவர்களின் பூமி. நடுநிசியிலும்  சட்டுவான்களின் சட்சட் என்ற கொத்துபரோட்டா  இசை நளினமாய் காற்றில் பறந்துவரும். இங்குள்ள உணவகங்களின் அடுப்புகள் என்றும் அணையாத ஒலிம்பிக் ஜோதி என்று நாகூர்களின் இணையதளத்தில் உள்ள பதிவுகள் எல்லாம் உண்மைதான்.
17,18 நூற்றாண்டுகளில் நற்றமிழ் புலவர்கள் ப;லர் நாகூரில் வாழந்து வந்துள்ளனர். இவர்கள் இலக்கிய உலகிற்கும் தமிழுக்கும் நல்ல சேவை புரிந்துள்ளனர். இக்காலகட்டதில் ஏறத்தாழ 30க்கும் மேற்பட்ட புலவர்களின் பெயர்களும், 50க்கும் மேற்பட்ட படைப்புகளையும் இஸ்லாமிய இலக்கிய வரலாற்று நூல்களில் காணக் கிடைக்கின்றன.

photo (55)

எத்தனை எத்தனை புலவர்கள், கலைஞர்கள். ஒரு நகரத்துக்குமான பெயரும் , கிராமத்திற்குமான பரிவும் ஒருங்கேறிய நாகூரில் பிறந்தவர்தான்  பூணூல் போடாத பார்ப்பான் என்று அழைக்கப் பட்ட நீதிபதியான…இஸ்மாயில்
சீவகசிந்தாமணி, மணிமேகலை போன்றவை திராவிட இயக்கத்தின் எளிய இலக்கிய அணுகுமுறையால் மூடநம்பிக்கையை வளர்ப்பவை என புறக்கணிக்கப்பட்ட காலத்தில் காரைக்குடி சா. கணேசன் அமைத்த கம்பன்கழகத்தில் சேர் ந்துநீதிபதி மு. மு. இஸ்மாயீல் மூலமாக தமிழர்களின் ரசனையில்  கம்ப ராமாயணம் அழுத்தமாக நிலைநாட்டப்பட்டது. அவ்வியக்கம் இல்லாமலிருந்திருந்தால் ஒருவேளை கம்பனை ஒரு தலைமுறை தொலைப்பதற்கு காரணமாக இரு ந்திருக்கும் என்று சொல்வார்கள்
.குன்றக்குடி அடிகளார், மதுரை ஆதினகர்த்தா சோமசுந்தர தம்பிரான் ஆகியோரின் மடங்களில் கூட ஒலிக்கு ம்
இசை அரசு நாகூர் இஸ்மாயில் முகம்மது அனிபா
சினிமாத் துறையில் கதை வசனகர்த்தாவாகி வலம் வந்த ரவீந்தர் தூயவன் இந்த ரவீந்தர்தான் மணந்தால் மகாதேவி இல்லையேல் மரணதேவி என்ற வசனத்துக்கு சொந்தக்காரர். மக்கள் யாவரும் ஒன்றே குலமெனும் மார்க்கம் வந்தது யாராலே? மக்கா எனும் நகரம் தந்த மாந்தர் திலகம் நபியாலே… என்ற பாடலும் பாத்திமா வாழ்ந்த முறை உமக்கு தெரியுமா, அந்த பாதையில் வந்த பெண்ணே நீ சொல்லம்மா என்று தொடங்கும் பாடலையும் இயற்றிய நாகூர் சாதிக். இப்படி புலவர்களை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.photo

தீன் மார்க்க பாடலுக்கு
நாகூர் ஹனிபா
தமிழிசை சங்கீதமெனில்
வித்வான் காதிர்
தேனிசையாம் பாடலுக்கு நாகூர் சலீம்
திறனாய்வில் பெயர் பதிக்கும்
நாகூர் ருமீ
கானங்களில் பொருளுரைத்த
எஹியா மரைக்கார்
காலங்களை கடந்து நிற்கும் பூபதி தாசர்
வானளாவ தமிழ் மொழியில்
வகித்தார் பங்கு
வையகத்தில் பெயர் நிலைக்க வாழ்ந்தார் இங்கு
என்ற  நாகூர் நண்பரின் கவிதை ரத்தின சுருக்கமான
உண்மை
photo (54)
இத்தகைய பெருமைவாய்ந்த ஊரிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து அயல் நாடுகளில் வாழும் மக்களில் பெரும்பாலானவர்கள் வாழும் நாடாக சிங்கப்பூர் விளங்குகிறது.
180 வருட பழமையும் சரித்திரமும் வாய்ந்த சிங்கப்பூர் நாகூர் தர்கா இந்திய மரபுடமை நிலையம். இதற்கு சான்றாக விளங்குகிறது. சுமார் 10 ஆண்டு கால மறு சீரமைப்புக்கு பிறகு கடந்த 30 மே 2011ல் சிங்கப்பூர் அதிபர் மேன்மை மிகு என்.ஆர்.நாதன் அவர்களால்  இது திறந்து வைக்கப் பட்ட போது அதன் வரலாற்று குறிப்புகளை சிங்கப்பூர் வரலாற்று ஆசிரியர் திரு.சாமுவேல் துரைசிங்கம் அவர்களிடம் கேட்க கேட்க இத்தனை நிகழ்வுகளா, எத்தனை விதமாக தமிழ் வம்சா வழியினர்  சிங்கப்பூரின் வளர்ச்சிக்கும், பல்லின சமூக ஒற்றுமைக்காகவும் காரணமாக இருந்திருக்கிறார்கள் என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. சிங்கப்பூர்   தமிழ் இலக்கிய ஆய்வாளர் திரு பால பாஸ்கரன் அவர்களிடம்
நாகூர் சிங்கப்பூர் இடையிலான தொடர்பு செய்திகளை
இ ந்த கட்டுரைக்காக கேட்டபோது 1888 ல் நாகூர் தர்ஹாவில் சர விளக்கு அமைப்பரற்காக சிங்கப்பூரில்
நாகூர் வணிகர்கள் தொடர்பு வத்திரு ந்த 41 நிற்வனங்களிடம்  சுமார் 1500 வெள்ளி நன்கொடையாகப்
 வசூல் செய்யப்பட்டதையும் 9 அடி உயரமும் 72 வேலைப்பாடுமிக்க வண்ண விளக்குகள் நாகூர் தர்ஹாவுக்கூ
அனுப்பிவைக்கப்பட்டதையும் அ ந்த செய்தி அன்றைய சிங்கப்பூர் தமிழ் நேசனில் வெளி வ ந்ததையும் குறிப்பிட்டார்கள் அ ந்த சிங்கை நேசனின் பதிப்பாளரும் ஒரு நாகூரார்தான்  அவர் எஸ் கே மகதூம் சாஹிப் அவருடைய
சகோதரர் கவிஞர் நூலாசிரியர் புலவர் முகம்மது அப்துல் காதரி தான் அ ந்த சர விளக்கை சிங்கப்பூர் நாகூரார்கள்
புடைசூழ SS  மீனாட்சி என்ற கப்பலில் நாகூருக்கு கொண்டு சென்றவர் என்ற தகவலையும்  நினைவு கூர் ந்தார்கள்

photo (56)
11892- ம் ஆண்டு சிங்கப்பூரில் அச்சிடப்பட்ட ”முன்னாஜாத்து திரட்டு” என்ற கவிதை நூலே பழமையான நூல் என்றும் இக்கவிதை நூலை எழுதியவர்ம் நாகூர் முகம்மது அப்துல் காதிர்தான் . இதுப்…தமிழ் இலக்கியத்தின் முன்னோடி நூலாகத் திகழ்கிறது. 1889-ம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணம் சதாசிவப் பண்டிதர் என்பவரால் சிங்கப்பூரில் தீனோதய இயந்திர சாலையில் அச்சிடப்பட்டு வெளியிடப்பட்ட” சின்ன நகர்” அந்தாதி சித்திரக் கவிகள்” என்ற இரண்டு நூல்கள-பின் ன ர்தான் வெளியிடப்பட்டு இருக்கின்றன. நண்பர்.. கௌஸ் …..அவர்கள் நாகூர் சிறப்பிதழுக்கு கட்டுரை கேட்டவுடன் எனக்கு உடனே தோன்றிய விஷயம் ..இன்றைய சிங்கப்பூர் நாகூரர்கள் முந்தைய தலைமுறைகளின் சரித்திர தொடர்புடைய விஷயங்களை தெரிந்து கொள்வதற்கு முயற்சிகள் மேற்கொள்ள வேண்டும்  அதை நோக்கிய
பயணத்திற்கு  சிங்கப்பூர் நாகூர் சங்கம் உதவியாக
செயல்பட் வேண்டும் என்பதுதான்
செயல் வீரர்களும் நல்ல தலைமையும் அமை யப்பெற்ற
இ ந்த சங்கத்திற்கு என் அன்பான வாழ்த்துக்கள்

தங்கப்புல்வெளி விருந்து

தீர்க்கதரிசி முகம்மது அவர்கள் உண்ட உணவுகளிலேயே மிகவும் போற்றப்படுவது ஆட்டிறைச்சிதான் இம்மையிலும் சரி மறுமையிலும் சரி . மக்களுக்கான உயரிய உணவு ஆட்டிறைச்சிதான் என்று அவர்கள் கூறியதாகச் சொல்வார்கள்.

 

photo (51)

 

குர்பானி கொடுக்க மிகச் சிறந்த பிராணி. ஆடு ஏனெனில் இறைவன் நபி இஸ்மாயீல்  அவர்களுக்குப் பகரமாக ஆட்டைதான் குர்பானியாக கொடுக்கச் சொன்னான் என்பதாக குர்ஆனின் வியாக்கியானிகள் கூறுகின்றனர்.
தீர்க்கதரிசி முஹம்மதுவைப் பொருத்தவரை, கத்தியின் உதவியோடு உணவைச் சாப்பிடுவது வெளிநாட்டினரைக் காப்பி அடிக்கும் தேவையற்ற  பழக்கம்
வறுத்த கறியில் எலும்புகளில் இருந்து சதையைப் பிரித்தெடுப்பதற்கு அவர் எப்போதும் பற்களையே பயன்படுத்தினார். அவர் மிகவும் விரும்பி உட்கொள்ளும் ப்தார்த்தத்தில் தப்ரீத் என்ற தக்கடி உணவு முத்லிடம் பெற்றது ரொட்டியுடன் ஆட்டுக்கறியைச் சேர்த்துக் கொத்தி, வேகவைக்கப்பட்ட  எளிய உணவுவகை அது. பிற்காலத்தில் முகமதிய சமையற் கலைஞர்கள், பலவிதமான சேர்மானங்களுடன் வித விதமாகச் அதை சமைத்தனர். ஆனால் ஹதிதில் சுட்டிக்காட்டி இருப்பது  ஒரெ ஒரு வித்தியாசத்தைத்தான். அது உலர்ந்த கறியுடன் சுரைக்காய் சேர்த்துச் செய்யப்பட்ட உணவு வகை.தான்  தீர்க்கதரிசி மிக வும் விரும்பிச் சுவைத்தது  என்கிறார்கள் அவர்கள் விரும்பி உண்டதை  தாங்களும் அதை விரும்பி உண்டோம் என்று சொல்லிக்கொள்வதில் சகாபாக்கள்  பெருமை அடைந்தனர்.
தீர்க்கதரிசி முஹம்மது ஒருபோதும் தங்கத் தட்டிலோ அல்லது வெள்ளித் தட்டிலோ உணவருந்தியது இல்லை. அவர் தோலினால் ஆன விரிப்பையே உணவருந்தப் பயபடுத்தினார். உணவருந்தும் மேசையை பயன் படுத்தியதே இல்லை ஆடம்பரமான, மென்மையான ரொட்டிகளையும் அவர் உண்ண மாட்டார். தானியங்களின் மேல்தோலுடன் கூடிய சூப்வகையான காஜிரா, பேரீச்சம் பழங்கள், தயிர், நெய் ஆகியவற்றின கலவையான ஹாய்ஸ், அடர்த்தியான கோதுமை அல்லது பார்லிக் கஞ்சியால் ஆன ஸாவிக், தனியங்கள், பீட்ரூட் கீரை ஆகியவற்றை நன்கு வேகவத்த பண்டங்கள் புதிய வெள்ளரி, தர்பூசனி வகைகள், புதிய மற்றும் உலர்ந்த பேரீச்சம் பழங்கள், ஈச்சை மரத் தண்டு போன்றவைதான் அவரது ஆகாரங்கள். எப்போதாவது பாலைவன முயலின் இடுப்பு மற்றும் கால்களை வறுத்து உண்பதும் உண்டு
மற்ற எல்லா உணவுகளையும் தப்ரீத் எப்படித் தோற்கடித்துவிடுகிறதோ அப்படி மற்ற பெண்களை விட சிறந்தவராக விளங்குபவர் ஆயிஷா என்று ஒரு முறை தீர்க்கதரிசி  கூறியதாக ஹதீத்களில் குறிப்பிடப்படுகின்றது ஆயிஷா, ’தேனையும், பேரீச்சையும் உண்பதால் தீர்க்கதரிசி முஹம்மது அவர்களின் பல் இனிப்பானது’ என்பார்.photo (52)
தீர்க்கதரிசி முஹம்மது அவர்கள உண்ட அனைத்து உணவுகளுமே பாலைவனத்தில் வசிக்கும் எளிய மக்களின் உணவே ஆகும். அவர்களுக்குக் கிடைத்ததைக் கொண்டு சமைக்கப்பட்டவை அவை. இன்றைக்கும்கூட அரேபியப் பாலைவனத்தில் வசிக்கும் பழங்குடியினரின் உணவாக இவை இருக்கின்றன.
அவர் கிடைத்த உணவுகளை மன நிறைவோடு உண்டார் எனப்பல இடங்களில் ஹதித் களில் குறிப்பிடப்படுகிறது  விலக்கப்பட்ட உணவுகள் குர் ஆனில் விரிவாக கூறப்பட்டிரு ந்தாலும் தீர்க்கதரிசி எதையெல்லம் கொல்லப்படவேண்டிய கொடிய விலங்குகள் மற்றும் எதையெல்லாம் கொல்லக்கூட்டாது என்று அறிவுறுத்தியிரு ந்தார்களோ அவைகளை முஸ்லிம்கள் உண்ணக்கூடாது என்று ஹத்தீத்கள் கூறுகின்றன உணவுப் பஞ்சம் ஏற்பட்டு தீர்க்கதரிசி முஹம்மதுவும் அவர்து சீடர்களும் மெக்காவுக்குச் சென்றாகவேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டதைப் போன்ற சமயங்களில், கைப்பிடி அளவு கசப்பான இலைகள், மிக மோசமான சுவைகொண்ட பேரீச்சம் பழங்கள், அல்லது சில கோப்பைகள் பார்லிக் கஞ்சி போன்றவற்றை மட்டுமே உட்கொள்ள நேர்ந்தது. அந்தச் சந்தர்ப்பங்களிலும் அவர் குறை சொன்னதில்லை. அந்த உணவைத் தந்த இறைவனுக்கு நன்றி சொல்லவும் மறந்ததில்லை. ‘உனக்கு என்ன உணவு கிடைத்ததோ அதைச் சாப்பிடு’ என்பதே அவரது கொளகை. அவர் உணவை எப்போதும் சுவை குறை ந்த்தது என்று பழித்ததில்லை . ‘அவருக்குப் பிடித்திருந்தது என்றால் சாப்பிடுவார். இல்லை என்றால் தவிர்த்துவிடுவார்.’ தீர்க்கதரிசி முஹம்மதுவுக்குப் பிடிக்காத ஒரே உணவு உடும்புதான்  ஒரு முறை வறுத்த உடும்பு கறி அவருக்குப் பரிமாறப்பட்டது. அதை அவர் தொடவில்லை. அவருடன் உணவருந்தியவர்கள் உடனே அவரிடம், அப்படியானால் அது தவிர்க்கப்பட்ட உணவா (ஹராம்) என்று கேட்டனர். ‘இல்லை. எனக்கு அது பிடிக்கவில்லை. அவ்வளவுதான்’ எனப் பதில் அளித்தார் தீர்க்கதரிசி முஹம்மது. ஆனால் அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை என்ற காரணத்தினாலேயே, உடும்பு  கறி சாப்பிட உகந்தது அல்ல  ஹராம் என்று பொருள் கொள்ளப்பட்டது
சாப்பிடும்போது முறையான பண்புகள் பின்பற்றப்படவேண்டும் எனபதை தீர்க்கதரிசி முஹம்மது வலியுறுத்தினார். குறைவான உணவே இருந்தாலும் விருந்தோம்பல் பின்பற்றப்படவேண்டும் என்பது அவரது கருத்து.photo (53)

கண்ணியின் மூலமோ அல்லது வேட்டையாடும் பருந்து மற்றும் நாய்களின் மூலமோ பிடிக்கப்படும் பாலைவன முயல் ஆரம்பகால முகமதியர்களின் விருப்பமான உணவாக இருந்தது. பாலைவனத்தைவிட்டு நகரத்துக்கு இடம்பெயர்ந்த பின்னரும், மேல்தட்டு மக்களின் உணவுத் தட்டில் பாலைவன முயல்கறிதவறாமல் இடம் பெற்றிருந்தது.எகிப்து  மற்றும் சிரியாவில் இருந்து கிடைக்கப்பெற்ற வேலைப்படுகள் மிக்க உணவுத் தட்டுகளில் ,  பாலைவன முயல்களே பிரதானமாக்
காட்சியளிப்பதை சிலர் இவற்றுக்கு ஆதாராமாக சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்

’இரண்டு பேருக்கான ஆகாரத்தை நான்கு பேர் சாப்பிடலாம்; நான்கு பேருக்கானதை எட்டுப் பேர் சாப்பிடலாம்’ என்பதே தீர்க்கதரிசி முஹம்மது அவர்களின் கொள்கை.யேஅரேபியப் பாலைவனப் பழங்குடியினரின் விருந்தோம்பலின் தாரக மந்திரமாக அது இரு ந்தது
குரானிலும் ஹதித்திலும், சொர்க்கத்தில் கிடைக்கக்கூடிய ஏராளமான உணவு மற்றும் பானங்களைப் பற்றிய அநேககுறிப்புகள் இருக்கின்றன.
போதை அளிக்காத திராட்சை ரசம் ஆறாக ஓடும். கெட்டுப்போகாத பால் நதியாகப் பெருக்கெடுக்கும். சுவையில் சிறந்த எல்லா வகையான பழங்களும் நிரம்பிய தோட்டங்களில் பரிசுத்தமான தேன் பெருகி வழியும். தங்கத்தினால் ஆன அரியணையில் அமர்ந்து இவற்றை அனுபவிக்கலாம்.
சுவையான கோழிக் கறியை, தேன் வண்ணம் கொண்ட கண்களை உடைய பேரழகிகளான தேவகன்னிகள் அஙே பரிமாறுவார்கள்; தங்கம் மற்றும் பளிங்கினால் ஆனா கோப்பைகளைத் தொடர்ந்து நிறைத்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். இவைகளெல்லாம் இவ்வுககில்
தங்களுக்குக் கிடைத்த மிக எளிய உணவுக்கும் யார் இறைவனுக்கு  நன்றி சொல்கிறார்களோ அவர்களுக்கு, மட்டு ந்தான்
என்ற  வசனம் குர் ஆனில் கூறப்பட்டுள்ளது

மெக்கா மற்றும் மதினாவைச் சுற்றியுள்ள பாலைவனங்களையும் தாண்டி எல்லைகள் விரிவடை ந்தபோது , முஸ்லிம்களுக்கு கிரேக்கர்கள், எகிப்தியர்கள் மற்றும் பெர்சிய நாட்டவருடன் உடனடியாகத் தொடர்பு ஏற்பட்டது.
முகமதியர்களின் முதல் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு,பெர்பெர்கள்,ஃப்ராங்குகள், இந்தியர்கள், மற்றும் இதரர்கள் போன்றோருடனும் தொடர்பு ஏற்பட்டது. அவர்களில் பலரும் புதிய மதத்துக்கு உடனடியாக மாறினார்கள். ஒவ்வொரு பகுதி வெல்லப்பட்டபோதும், குரானில் விதிக்கப்பட்டிருந்த உணவுக் கட்டுப்பாடுகளுக்கும் அப்பால், புதுப் புதுச் சுவையுள்ள, புதிய உணவுப் பண்டங்கள் அறிமுகம் ஆயின.
தீர்க்கதரிசி முஹம்மதுவின் விருப்ப உணவான தப்ரீத் ஆட்டுக்கறி மற்றும் ரொட்டியை வேக வைத்துச் செய்யப்படுவதாக முதலில் இருந்தது. இப்போது அத்துடன் லவங்கம், ஏலக்காய் போன்ற மசாலாப் பொருட்கள் சேர்க்கப்பட்டுத் தயாரிக்கப்பட்டு . கேரட் போன்ற காய்கறிகளும் சேர்க்கப்பட்டன.
ஏழாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் உமய்யத் கலீஃபா முயாவையாஹ் பாலைவனத்தில் இருந்து தலைநகரத்தை, புதிதாகத் தாங்கள் வென்ற டமாஸ்கஸ் நகரத்துக்கு மாற்றினார். பைஸான்டைன் அரசு ஆட்சியின் கீழ் இருந்த டமாஸ்கஸ் நகரம், நாடோடி முகமதியர்கள் அதுவரை கண்டிராத அளவுக்கு படாடோபம் மிக்கதாக இருந்தது.

ஹிஜாஜ் பகுதியில் இருந்த ஆரம்ப கால முகமதியர்கள், தோலால் ஆன சாப்பாட்டு ஏனத்தில் ஓணான் வறுவலை உண்பதையே பெரு மகிழ்ச்சிக்குரியதாக எண்ணியிருந்தார்கள்.  ஆனால் விருந்தோம்பல் பண்பு இல்லாத அந்த ஹிஜாஜ் பகுதியை ஒப்பிடும்போது  பதினேழாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் இருந்த சிரியா, விவசாயத்திலும் சமையற் கலையிலும் விரு ந்தோம்பலிலும்  சொர்க்கமாகவே விளங்கியது.
மெஸபடோமியாவுக்கு எளிதில் செல்லும் வாய்ப்பு, லெபனான் மலைகள் மற்றும் மத்தியதரைக் கடல், டமாஸ்கஸ் நகரை ஒட்டி பாராடா நதியால் பாசனம் செய்யப்பட்ட கூரா என்றழைக்கப்பட்ட பாலைவனச் சோலை போன்றவை ஏராளமான உணவு வகைகள் கிடைக்கும் இடமாக டமாஸ்கஸை மாற்றி இருந்தன. இவை  பாலைவனத்தின் அன்றாட எளிய தானிய உணவுகள், பேரீச்சை மற்றும் இறைச்சி ஆகியவற்றைக்காட்டிலும் பன்மடங்கு மேம்பட்டு இருந்தன.
யேமனிலிருந்து லிவான்ட் செல்லும் வழியில் முக்கியமான வர்த்தக மையமாக மெக்கா இருந்தபோதிலும், அன்றும் இன்றும்  குறைவான விவசாய ஆதாரங்கள் கொண்ட ஒரு பாலைவன நகரமாகவே அது இருக்கிறது. மெக்காவிலிருந்து டமாஸ்கஸுக்கு இடம் பெயர்ந்த ஆரம்ப கால  முஸ்லிம்களுக்கு பைஸான்டைன் மற்றும் பெர்ஸிய சமையல் கலையுடன் நேரடித் தொடர்பு ஏற்பட்டது.   அத்துடன்  கிரேக்க – ரோமானியர்களின் ஆதிக்கத்தின் கீழிருந்த பகுதிகளில் நிலவிய ஆடம்பரமான பழக்க வழக்கங்களும் அவர்களுக்கு அறிமுகமாயின

மூன்றாவது கலீஃபாவான உத்மானின் வலிமை மிக்க வழித்தோன்றல்களான உமய்யாதுகளும், உத்மானின் மருமகனாகிய ஐந்தாவது கலிஃபா முயாவையாஹும், பைஸான்டைன் மாளிகைளை மாற்றி அமைக்க நேரத்தைச் செலவிடவில்லை. அரசவை சமையற் கலையையும் பின்பற்றவில்லை.  ஆனால் கிராண்ட் மாஸ்க் போன்ற கட்டிடங்களை உருவாக்கினர். அது பைஸான்டைன் மற்றும் பெர்ஸியக் காட்டிடக்கலையின் கூறுகளை உள்வாங்கி, மொகலாயர்களின் தனித்தன்மையோடு விளங்கியது. அதே சமயம், இஸ்லாமிய சமையற் கலையிலும் மாற்றம் நிகழ்ந்தது. பெர்ஸியர்கள், பைஸான்டியர்கள் மற்றும் பரந்துபட்ட பேரரசின் பல பகுதிகளில் இருந்தும் வந்தவர்கள், உணவு செய்முறைகளிலும், நுட்பங்களிலும், சுவைகூட்டுவதிலும் தங்களது பங்களிப்பைச் செலுத்தினர். அதன் விளைவாகத் தனித்துவம் வாய்ந்த   இஸ்லாமிய சமையல் பாணி ஒன்று பிறந்தது.
ஏழை எளிய மக்கள், தீர்க்கதரிசி முஹம்மது உண்ட உணவையே சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும் அதே வேளையில் அரசர்களும், அரசர்களைப் போல பாவித்துக்கொண்டவர்களும் மிக ஆடம்பரமான விருந்துகளை உட்கொண்டனர். உயர் தர மசாலாக்களுடன், வெளிநாட்டில் இருந்து இறக்குமதி செய்த சேர்மானப் பொருட்களையும் கலந்து, படாடொபமாகச் சமைக்கப்பட்ட பதார்த்தங்கள் முஸ்லிம்களின் உணவுக்கலாச்சாரத்தில் ஊடுருவின். அதுவும் தோல் தட்டில் அல்ல; தங்கம் மற்றும் வெள்ளித் தட்டுகளில் சாப்பிட்டனர்.photo (50)
இந்த உணவுப் பழக்க ஏற்றத் தாழ்வுகளுடன், உமய்யாதுகளின் ஈவு இரக்கமற்ற கொடுங்கோலாட்சியும், சேர்ந்து சிலருக்கு எரிச்சலை ஊட்டின. குறிப்பாக ஷியா பிரிவினருக்கும், ஈராக் மற்றும் குராசானைச் சேர்ந்த அரேபியர் அல்லாத முஸ்லிம்களுக்கும் கிளர்ச்சி உணர்வைத் தூண்டிவிட்டது.
750ஆம் ஆண்டு வாக்கில், தீர்க்கதரிசி முஹம்மதுவின் உறவினரான இபுன் அப்பாஸின் சந்ததியினரால் வழிநடத்தப்பட்ட, கரும்பதாகை ஏந்திய புரட்சிக் குழுக்கள், உமய்யாதுகளைப் போரில் தோற்கடித்தனர். உமய்யாது குடும்பத்தில் எஞ்சி இருந்தவர்களினவீழ்ச்சிக்கும்  விருந்தே காரணம் ஆனது.எண்று வராற்ராய்வாலர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்    ஆட்சிக்கு வ ந்தவுடன் அப்பாஸித் கலீஃபா அபு–அல்-அப்பாஸ் உமய்யாதுகள் அனைவரையும் நர வேட்டையாடினார் அ ந்த பழிவாங்கலை . ’ஈடு செய்யும் பெருவிருந்து’ எனச் சொன்னார்கள். ஒரே ஒரு உமைய்யாது மட்டும்  அதில் தப்பிப் பிழைத்தார். அவர் பெயர் அப்துல் ரஹ்மான். வட ஆப்பிரிக்கா வழியாகாத் தப்பி, பஐபீரியாவுக்கு வந்து சேர்ந்தார். அங்கே தன்னை ஒரு மன்னனாகப் பிரகடனப்படுத்திக்கொண்டார்.
பெர்சியர்களுக்கும், ஈராக்கியர்களுக்கும் நன்றிக் கடன் பட்டிருந்த அப்பாசித்துகள், முஸ்லிம்களின் தலைநகரத்தைக் கிழக்கே மாற்றினர். முதலில் குஃபாவுக்கும் பின்னர் 762ஆம் ஆண்டில் பாக்தாத் நகரத்துக்கும் மாற்றினர். டைக்ரீஸ் நதிக் கரையில், நன்கு திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட நகரம் அது. கிராண்ட் மசூதியும், கலிஃபாவின் அரண்மனையும் நகரின் மையத்தில் இருந்தன. அவற்றைச் சுற்றி மூன்று அடுக்கடுக்கான வளையங்களில் எஞ்சிய நகர்ப் பகுதிகள் அமைந்திருந்தன. பாபிலோனிய, சஸ்ஸானியப் பேரரசுகளின் காலத்திய பழைய கட்டிடங்களின் இடிபாடுகளின் மீது உருவான பாக்தாத், வெகு விரைவில் முஸ்லிம்களின் உலகம் என்றானது.
பாக்தாத்தில்தான் முஸ்லிம்களின் சமையற்கலை, ஆடம்பரம் மற்றும் நுட்பத்தின் உச்சத்தை அடைந்தது. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில்,தான்  புகழ்பெற்ற காலிஃபா             ஹாரூண் அல்-ரஷீத் ஆட்சிக்காலத்தில், பாக்தாத் நகரின் நாகரீகத்தை உணவுச் சுவையே முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருந்ததது என்கிறார்கள் வித விதமாக உண்பதில் மட்டும் அல்ல; சமையற்கலை பற்றிய புத்தகங்களைப் படிப்பதிலும் அது எழுதுவதிலும் அது நீட்சியடை ந்திரு ந்தது
அதைப்போன்ற ஒரு நுகர்வினபச் சூழலில், ருசியாகச் சமைப்பது என்பது அரசவைச் சமையலறைக்குள்ளேயே முடங்கிக்கிடக்கும் கீழ்நிலை ஊழியர்களின் பணி மட்டும் அல்ல என்ற நிலை உருவானது. கலிஃபாவே செய்யக்கூடிய செயல்பாடுதான் சமையல் என்றும் ஆனது. அரேபிய இரவுகள் கதை ஒன்றில் ஹாரூண் அல்-ரஷீத், தானே டைக்ரீஸ் ஆற்றில் மீன் பிடித்து, காதலர் இருவருக்கு மாறுவேடத்தில் சமைத்து பரி மாறியதாக ஒரு குறிப்பு இருக்கிறது.

’பேரீச்ச மரத்தை உலுக்குங்கள்: அது புதிய, பழுத்த பழங்களை உங்கள் மீது பொழியும். அதை உண்ணுங்கள்; நீரைப் பருகுங்கள்; உங்கள் கண்களில் ஆனந்தம் தோன்றும்’ குரான் 19:25-26.

வேறெந்தத் தாவரத்தையும்விட பேரீச்சை அதிக முறை குரானில் இடம்பெற்றுள்ளது. அதனால் அல்லாவின் சிறப்புப் பரிசுகளில் அதுவும் ஒன்று என எண்ணப்படுகிறது. டமாஸ்கஸ் நகரில் இருக்கும் உம்மையாது மசூதி ஒன்றிலும்  இ ந்த வசனம்  இடம் பெற்றிருக்கிறது.

அப்பஸித் கலீஃபாக்கள், பாக்தாத் நகருக்கு மாறிய பிறகு தொலைதூரத்தில் இருந்த பெர்ஸிய மன்னர்களுடைய மேன்மையான பாணியையும், அவர்களுடைய டாம்பீகமான உணவுப் பழக்க வழக்கங்களையும் பின்பற்றினார்கள்.
பாக்தாத் நகரத்தைச் சேர்ந்த புத்தக வியாபாரியான இபுன் அல்-நாதிம் என்பவர் தொகுத்த ‘தி ஃபிஹ்ரிஸ்ட்’ (The Fihrist) என்ற புத்தகம், மத்திய காலத்து முகமதிய இலக்கியத்தில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. அதில்  பத்தாம் நூற்றாண்டின் இறுதிக் காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த  நூல்கள் பற்றிய அட்டவணை இடம்பெற்றுள்ளது
ஒன்பது மற்றும் பத்தாம் நூற்றாண்டுகளில், சமையற்கலை மற்றும் மேசை நாகரீகங்கள் தொடர்பான புத்தகங்கள் அப்பொது மிகவும் பிரபலம் அடைந்தன.நல்ல குடும்பத்தில் பிற ந்த பிறந்த ஒருவருக்கு உணவருந்துவது தொடர்பான பலவிதமான செய்திகளும் தெரிந்திருக்க வேண்டியது அவசியம் எந்த வகையான ஒயினை எந்த வகையான உணவுடன் அருந்த வேண்டும், பல விதமான பலகாரங்களையும் கண்ணைக் கவரும் விதத்தில் எப்படித் தட்டில் அலங்கரித்துவைக்க வேண்டும், சமையலில் புதிதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கும் நுணுக்கங்கள் என்ன, விருந்தின்போது பொருத்தமாகச் சொல்லக்கூடிய மேற்கோள்கள் என்ன என்பன போன்ற குறிப்புக்கள் அதில் இடம்பெற்றுள்ளன
தி ஃபிஹ்ரிஸ்ட் புத்தகத்தில் சமையற்கலை பற்றி எழுதிய நூலாசிரியர்களில் அரசவையில் உயர் பதவிகளை வகித்தவர்கள், மூத்த அரசு அதிகாரிகள், பிரபுக்கள், பொதுமக்கள், கவிஞர்கள், மற்றும் பல தரப்பட்டவர்களும் இருந்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டு இருக்கிறது. சிறந்த வரலாற்றாளரும், புவியியல் நிபுணருமான அல்-மஸூதி,  காலிஃபா ஹாரூண் அல்- ரஷீதின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரான இளவரசர் இப்ராஹிம் அல்-மாஹ்தி ஆகியோரும் இந்தப் பட்டியலில் இருந்தனர்.  இப்ராஹிம் அல்-மாஹ்தி வினிகர் ஊற்றித் தயாரிக்கப்பட்ட காரவகை இறைச்சிப் பண்டம் ஒன்றைப் புதிதாகச் சமைத்துப் பெரும் புகழ் பெற்றவர். அந்தப் பண்டத்துக்கு இப்ராஹிமிஜா என்றே பெயர் சூட்டிவிட்டார்கள்.
மத்தியகால முஸ்லிம்களின் சமையற்கலை இலக்கியங்களில் மிக முக்கியமானதாகக் கருதப்பட்டது: ‘சாப்பாட்டு மேசைக் கவிதைகள்’. விருந்துக் கொண்டாட்டங்களின்போது உணவு மற்றும் உணவருந்துவதைப் பற்றிய இந்தப் பாடல்கள் விரு ந்துகளில்  பாடப்பட்டன. வரலாற்றாளர் அல் –மஸூதியின், ‘தங்கப் புல்வெளி                   (Meadows   of Gold) என்ற படைப்பில் இருக்கும்  கவிதைகள் குறிப்பிடத்தக்கவை  அதில் கலீஃபா அல்-முஸ்டாக்ஃபி (944-946) அளித்த விசித்திர இலக்கிய விருந்து பற்றிச் சொல்லப்பட்டு இருக்கிறது  விருந்தில் கலந்துகொள்ள வருகின்ற ஒவ்வொருவரும், ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட உணவைப் பற்றிய புகழ்பெற்ற கவிதையைச் சொல்வதற்குத் தயாராக வரவேண்டும். கவிதையில்   குறிப்பிட்ட உணவு, சொன்னது சொன்னபடி தயாராக்கிப்பட்டு  பரிமாறப்படும். விருந்தில் கலந்துகொள்பவர்களின் கற்பனைக்கெட்டாத அளவுக்கு தினுசு தினுசாக உணவுகள் பரிமாறப்படும். பசியைத் தூண்டும் பதார்த்தங்கள், கோழி இறைச்சி, குட்டி ஆட்டு மாமிசம், மீன் கறி இன்னும் ஏராளமான பதார்த்தங்கள் உண்டு. எல்லாமே சமையல் இலக்கியத்தின் விளைவுகள். தேவையான எல்லாப் பொருட்களும் சமையலறைகளில் சேமிக்கப்பட்டிருக்கும். ஆஸ்பரகஸ் என்ற செடியின் குருத்துக்கள் கிடைக்காத காலங்களில் டமாஸ்கஸ் நகரில் இருந்து தருவித்துக்கொள்ளப்பட்டன்
விருந்தில் பரிமாறப்படும் உணவு வகைகளின் எண்ணிக்கை அசாதாரணமாக இருந்தாலும், அல்- மஸூதியால் விவரிக்கப்பட்ட அது போன்ற விருந்துகள் கலீஃபாக்களைப் பொருத்த வரை சர்வசாதாரணமான ஒன்றாகவே இருந்தன. தீர்க்கதரிசி முஹம்மதுவால் பின்பற்றப்பட்ட எளிய விருந்தோம்பல், மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர், ரோமாபுரி வீழ்ச்சி அடைந்ததுவரை கேள்விப்பட்டிராத அளவுக்கு ஆடம்பரமான முறைக்கு மாறியது. விடுமுறை நாட்களிலும், சிறப்பான நிகழ்ச்சிகளின்போதும் ஆயிரக்கணக்கானவர்களுக்கு, காலிஃபாவின் செலவில் பல விதமான வகை வகையான உணவுப் பண்டங்களுடன் விருந்தளிக்கப்பட்டது. தங்களது அரண்மனையில் நண்பர்களுடன் கலிஃபாக்கள் விருந்துண்ணும்போது ஒரே அமர்வில் 300க்கும் அதிகமான உணவு வகைகள் பரிமாறப்பட்டன என்று பெருமை கொள்வார்கள்.

விருந்து முடிந்த பிறகு பானங்கள் வழங்கப்படும். அதன் பின்னர் மாலை நேரக் கொண்டாட்டங்கள் துவங்கும். இதில் பாடப்படும் பெர்ஸியக் கவிஞர் நிஜாமின் ‘ரகசியங்களின் பொக்கிஷம்’ என்ற கவிதை  ஓவியங்களில் மிகவும் புகழ் ந்து
வறையப்பட்ட பல குறிப்புக்கள் உள்ளன்
நுகர்வின்பத்துக்குத் தேவையான எண்ணிக்கையைவிட அதிக அளவில் கலிஃபாக்களின் அந்தப்புரத்தில் பெண்கள் இருந்தத்தைப் போலவே விருந்துகளின்போது பரிமாறப்பட்ட உணவுகளும் தேவைக்கதிகமாகவே இருந்தன. காலிஃபாக்களின் செல்வ வளத்தையும் அதிகாரத்தையும் வெளிப்படுத்த இது ஒரு வழியாகப் பயன்பட்டது.  பாக்தாத் நகர மக்களைப் பொருத்தவரை, தங்களின் அரசு நடவடிக்கைகளில்  தாங்களே பங்கு கொள்ளும் பெருமையாகவும், மன்னரின் தயவால் மறைமுகமாகத் தாங்களும் ராஜ வாழ்க்கையை அனுபவிக்கும் வாய்ப்பாகவும்  அதை கருதினார்கள்.
அப்பாசித்துகளின் ஆரம்ப காலம் முதற்கொண்டே வயிற்றுக்குக் கொடுத்த முக்கியத்துவத்துக்கு எதிர்ப்பு இருந்தபோதிலும், மருத்துவர்கள் உள்ளிட்ட பலரும் ஆரோக்கியத்துக்கு எதிரானது என்பதால் எதிர்த்தனர். கிரேக்கர்களின் மருத்துவக் குறிப்புகளின் அடிப்படையில் ஏராளமான மருத்துவக் கட்டுரைகளை எழுதினர். கிட்டிப் அல்-அக்ஹ்த் ட்யா (உணவுகளுக்கான புத்தகம்) என்ற  நூல் பத்தாம் நூற்றாண்டில் வெளியானது. கெய்ரோவைச் சேர்ந்த மருத்துவர் இஷாக் பி.சுலைமான் அல்-இஸ்ரேலி என்பவரால் எழுதப்பட்டது. லத்தீன் மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு இருக்கிறது. நீண்ட ஆயுள் மற்றும் ஆரோக்கியமான வாழ்வு குறித்த இது போன்ற புத்தகங்கள் ஐரோப்பிய மருத்துவர்களுக்கும் வழிகாட்டியாய் அமைந்தன.
பக்கத்தாத் நகரத்தில் யூதர்கள், முகமதியர்கள் மற்றும் கிறிஸ்தவ மருத்துவர்கள், அரேபிய உணவு தொடர்பான பல புத்தகங்களை எழுதினர். அவர்களில் பலர் பெரும்பாலும் கலீஃபாவின் அரசவையின் முக்கியப் புள்ளிகளாக இருந்தனர். உணவு தயாரிப்பது மற்றும் உட்கொள்வது தொடர்பாக இவர்கள் அடிக்கடி ஆலோசனை வழங்கினார்கள். சில வகையான உணவுகள் ஆரோக்கியம் அற்றவை என்பதால், கலிஃபா அவற்றை நீக்க வேண்டும் என்ற கசப்பான ஆலோசனைகளைத் தரும் அளவுக்கு இவர்களுக்கு அதிகாரம் இருந்தது.
’உண்டி முதற்றே உலகம்’ என்ற கொள்கைக்கு தார்மீக அடைப்படையிலும் சிலர் எதிராக இருந்தனர். வயிற்றுக்கு அடிமையாக இருப்பது உண்மையான ஞானத்தை அடையத் தடைக்கல்லாக இருக்கும் என்பது அவர்களின் கருத்து. சாலிஹ் பி. அப்து அல் – கொட்டிஸ் என்ற எழுத்தாளர் “எப்போதும் புது மேய்ச்சல் நிலங்களைத் தேடும் மிருகங்களுக்கு மத்தியில் நாம் வாழ்கிறோம். ஆனால் புரிந்துகொள்ள விழைவது இல்லை. மீனைப் பற்றியும், காய்கறிகளைப் பற்றியும் நீங்கள் எழுதும்போது, அவர்களது கண்ணோட்டத்தில் அதிக மரியாதையைப் பெறுகிறீர்கள். ஆனால் அதே சமயத்தில் விஞ்ஞான ரீதியாக விஷயங்களை விவரிக்கும்போது அவர்களுக்கு அலுப்பையும், எரிச்சலையுமே அது ஏற்படுத்துகிறது ”  என்று எழுதப்போய் அப்து அல் – கொட்டிஸ் கருத்துக்கள் அலுப்பூட்டுவனவாகவும், எரிச்சல் அடையச் செய்வனவாகவும்,  நடைமுறைக்கு ஒவ்வாதனவாகவும் கலிஃபா அல் –மஹ்திக்குத் தோன்றியதால், 793ஆம் ஆண்டு அவருக்கு மரண தண்டனையை காலிஃபா அளித்தார்.,photo (49)

மத்திய காலகட்டத்தில் துடிப்பான இஸ்லாமிய உலகம், சிந்து நதியில் இருந்து அட்லான்டிக் சமுத்திரம் வரை பரந்து விரிந்திருந்தது. அதன் மையத்தில் பாக்தாத் வீற்றிருந்தது. வெளிநாட்டு உணவுகளும், செய்முறைகளும்  அந்த மையத்தில் குவிந்தன. என்ன உணவைச் சாப்பிடவேண்டும் என்பதையும், எப்படி அவற்றை உண்ண வேண்டும் என்பதிலும் அவை ஆதிக்கம் செலுத்தின. நாகரீகம் மிக்க  சுவைஞர்கள்,
பரந்துபட்ட இஸ்லாமிய உலகின் மீது கொண்டிருந்த ஆதிக்கமும் அதைப் போலவே முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இன்னொரு விஷயம் ஆகும். ஜிரையாப் அவர்களுடைய  தன் வரலாற்றுக்குறிப்புக்கள் மூலம் பாக்தாத் நகரத்தின் சமையற்கலை, எந்த அளவுக்கு இஸ்லாமிய உணவுக்கலையில் ஆதிக்கம் செலுத்தியது என்பதை  நாம் அறி ந்து கொள்ள்ள உதவுகிறது ஜிரியாப் பாக்தாத்தில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்ட ஓர் அடிமை. இவர் சிறந்த இசைக் கலைஞர்
கோர்டோபா நகரில், கடைசி உம்மையாதின் கொள்ளுப் பேரனான, இரண்டாம் அப்துல் ரஹ்மான் அரண்மனையில் பதவி வகித்தவர். இசைக்கலைஞராக அமர்த்தப்பட்ட ஜிரியாப் உலகின் தலைசிறந்த சுவை வல்லுநராக மாறினார்.
ஒன்பதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் கோர்டோபா, பாக்தாத் போல இருக்கவில்லை. உலகின் தொலைதூர மேற்கு எல்லையில் கோர்டோபா அமைந்திருந்தது. நாகரீகம் அற்று, பெருந்தீனி உண்பது தங்களின் செல்வச் செழிப்பைப்  வெளிப்படுத்தும் உத்திகளில் ஒன்று என்று மேல்தட்டு மக்கள் எண்ணியிருந்த காலகட்டம் அது. பல வகையான உணவு வகைகள் ஏராளமான அளவில் இருந்தாலும், தரமற்று  தயாரிக்கப்பட்டிருந்தன. குவியலாக உணவைப் பரிமாறினார்கள். காணாததைக் கண்டது போலக் கத்திகள், பற்கள் மற்றும் மர ஸ்பூன்களின் உதவியோடு ஆவேசமாக அள்ளி அள்ளித் தின்றார்கள்.

கோர்டோபாவுக்கு 822ஆம் ஆண்டு வந்து சேர்ந்ததும், ஜிரையாப் இவை அனைத்துக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைத்தார். அவர் ஓர் இசைக் கலைஞராகத்தான் பணியமர்த்தப்பட்டார் என்றாலும் – உணவுக்கலையில் அதிகக் கவணம் செலுத்தினார் –  அங்கு வசிக்கும் ஆண்களும், பெண்களும் நாகரீகமான  பழக்க வழக்கங்களிலும், நடையுடை பாவனைகளிலும், உணவருந்துவதிலும் எப்படி நளினமாக நடந்துகொள்ளவேண்டும் என்பதற்கான அளவுகோல்களை உருவாக்கினார். உள்ளூர் சிகையலங்காரங்கள், ஆடைகளின் பாணி, தலைவாரும் முறை, இசை ரசனை ஆகியவற்றை அவர் மாற்றினார். தற்போது இருக்கும் ஸ்பெயின் மற்றும் ஐரோப்பிய உணவுப் பழக்கங்கள் அவரது பாதிப்பால் உருவானவையே. அண்டாலூஸி சமையற் கலைஞர்களுக்கு, கிழக்கே உள்ள புதுப் புது பதார்த்தங்களைச் செய்யும் முறைகளைக் கற்றுக்கொடுத்தார். டமாஸ்கஸ் நகரின் சுவைமிகு உணவான ஆஸ்பாரகஸ் தாவரத்தை  சுவைத்து பார்க்க மக்களைத் தயாராக்கினார். அவர் அறிமுகப்படுத்திய சில உணவு வகைகள் இன்றைக்கும் ஸ்பெயின் நாட்டில் கிடைக்கின்றன. கோர்டோபாவில் விளையும் பெரிய பீன்ஸை வறுத்து, உப்பு சேர்த்துத் தயாரிக்கப்படுவது அது. அவரின் நினவாக அந்தப் பண்டத்துக்கு ஜிரியாபி
எனப் பெயரிடப்பட்டு இருக்கிறது.
அல் –அண்டாலூஸ் பகுதியில் அவர் செய்த மிக நவீனமான உத்தி, உணவைப் படிப்படியாக உண்ண வேண்டும் என்று கற்பித்ததுதான். எப்படியோ இந்த நடைமுறை முகமதியர்களின் மேற்கு உலகில் மேல்தட்டு மக்களின் வாடிக்கையானது. ஜிரையாபின் அறிவுரையின்படி விருந்தின் ஆரம்பத்தில் சூப் பரிமாறப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து மீன்கறி அளிக்கப்பட்டது. அதன் பிறகு கோழி அல்லது ஆட்டிறைச்சி; அதற்கும் அடுத்து இனிப்புகள்; கடைசியில் பிஸ்தா அல்லது பாதாம் பருப்புகள் பரிமாறப்பட்டன.  விருந்து சூப்பில் ஆரம்பித்துக் கொட்டைகளில் முடிந்த அந்த நடைமுறை இன்றளவும் பின்பற்றப்பட்டு வருகிறது.

பாக்தாத்தின் உணவுகளும், உணவருந்தும் முறையும் ஏனைய இஸ்லாமியப் பகுதிகள் மற்றும் ஐரோப்பவுக்குப் பரவியதற்கு ஜிராபின் நடவடிக்கை பிரமிக்கவைக்கும் உதாரணம் ஆகும். பூகோள ரீதியாக மாறுபட்டிருந்தாலும் அவர் அறிமுகப்படுத்திய அதே உணவு வகைகள் ஐரோப்பாவில் இன்றளவும் பறிமாறப்பட்டு வருகின்றன.  ஆனால் பல உணவு வகைகள் இப்போது புழக்கத்தில் இல்லை; அல்லது காலக் கிரமத்தில் மாற்றம்  அடைந்திருக்கின்றன. அவற்றின் பெயர்கள் மட்டுமே எஞ்சி இருக்கின்றன.
முஸ்லிம்களின் தற்போதைய சமையற்கலை, காலிஃபாக்களின் காலத்தில் ’பாக்தாத்தில் இருந்த உணவுமுறைகள் பெருமளவு எளிமைப்படுத்தப்பட்டு மாறுதலுக்கு உள்ளாகி இருப்பதன் சாரம்’ என்பதுதான் இஸ்லாமியர்களின் சமையற்கலை வரலாறு பற்றி ஆராயும் அறிஞர்களின் கருத்தாக இருக்கிறது.

பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் இருந்து பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு வரை உள்ளகாலகட்டத்தில், ஏகாதிபத்திய சீனாவில் இறுதி மற்றும் நவீன யுகத்தின் ஆரம்பம் ஆகியஇருவேறு காலத்தின் குணாதிசயங்களும்  நிலவி வந்தன. அந்தச் சமயத்தில்சமையற்கலை மற்றும் உணவைக் கொண்டாடியது பற்றிய செய்திகளில் சீனத்தின்நவீன யுகம் எப்போது ஆரம்பித்தது என்பதைப் பற்றி அறிஞர்களிடையே கருத்துவேறுபாடு இருக்கிறது. ஆயினும் பல வரலாற்று ஆய்வாளர்களும் 1000 ஆண்டுகளுக்குமுன்புள்ள காலமே நவீன சீனத்தின் ஆரம்பம் என்று ஒத்துக்கொள்கிறார்கள். அந்தச்சமயத்தில்தான் சீனா மூன்று பெரும் காலகட்டங்களைச் சந்தித்தது. மேற்கத்தியசிந்தனையின் நவீன சாயல் படிந்த நுகர்வோர் பாதுகாப்பு தொடர்பான விஷயங்கள்பரவிய மூன்று பெரும் காலகட்டங்கள் தெற்கத்திய சாங் வம்ச காலம் (1127-1279), அதன் பின்னர் ஆண்ட மிங் வம்ச காலம் (1550-1644),மஞ்சு க்விங் வம்சத்தின் (1636-1912) புகழ் மங்கத் தொடங்கிய பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி இந்த ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும்நுகர்வோர் உரிமைகள் தொடர்பான  கோட்பாடுகள் உணவு மற்றும் இதர பொருட்கள்மீது ஆதிக்கம் செலுத்தின.

 

 

1127இல் வடக்கில் இருந்து வந்த படையெடுப்பால் சாங் அரசவை, ஹெனான் பகுதியில் இருந்த  தனது தலைநகரத்தை, யாங்ஸிநதியின் தெற்கில் இருக்கும் ஹாங்ஸௌ பகுதிக்கு மாற்ற நேர்ந்தது. சாங் காலத்தில்தான் விவசாயத்திலும் வர்த்தகத்திலும் இருபெரும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. சுய தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கும் அப்பால் விளைபொருட்களை விவசாயிகள் உற்பத்திசெய்தனர். உணவுப் பயிர்களோடு பணப் பயிர்களையும் விளைவிக்கத் தொடங்கி கைவினைப் பொருள் உற்பத்தி, நெசவுபோன்றவற்றிலும் ஈடுபட்டு இவற்றைச் சந்தைகளிலே விற்று  உணவுப் பொருட்களை விலைக்கு வாங்கினர். பண்டமாற்றுமுறைக்குப் பதிலாகப் பணப் பரிவர்த்தனை நடைபெற்றது. இதன் விளைவாகச் சில பொருட்களுக்கு தேசிய அளவிலான சந்தைஉருவானது. இந்த மாற்றங்களின்  விளைவாக உணவுப் பயிர்கள் அதிகமாக விளைவிக்கப் பட்டன. அதிலும் அரிசி மிக அதிகமாகஉற்பத்தியானது. விதவிதமான உணவுகளும் பெருகின. விவசாயம் வணிகமயாக்கப்பட்டது. இறக்குமதிகள் அதிகரித்தன. அரிதாகப்பயன்பட்டுவந்த தேயிலை மற்றும் சர்க்கரை போன்றவை பொதுமக்களாலும் பயன்படுத்தும் காலம் வந்தது. ஒரு காலத்தில் ஆடம்பரமாகக் கருதப்பட்டவை அன்றாடம் நுகரப்படுபவையாக மாறின. வணிகர்கள் என்ற புதியதொரு சமூகம் தோன்றி மற்றபொருட்களுடன் உணவுப் பண்டங்களும் உள்நாட்டு வணிகத் தலங்களுக்குச் சென்றடைந்தன. அவை சிறிய மற்றும் பெரியசந்தைகளில் விற்கப்பட்டன. பெருநகரங்கள் தோன்றி கூலியாட் களாகவும் கைவினைக் கலைஞர்களாகவும் இருந்தவர்கள்வர்த்தகர்களாக மாறினார்கள்  அறிஞர்களும், அலுவலர் களும் அந்த நகரங்களில் வசித்தார்கள். அவர்கள் தங்களது உணவுகளைஅங்காடிகளில்  இருந்த கடை களிலும், தேநீர் விடுதிகளிலும், மதுபானக் கூடங்களிலும், பெரிய உணவகங்களிலும் வாங்கிஉண்டார்கள்.  ஒரே சமயத்தில் நூரு பேருக்கு உணவளிக்கக் கூடிய வகையில் உணவகங்கள் தோன்றின.

வெளியிடங்களில் உணவருந்த வழிவகை செய்யும் உணவகங்களின் தோற்றம் ஃபிரான்ஸ் போன்ற நாடுகளுக்கு முன்பாகவேசீனாவில் தோன்றி வீட்டுக்கு வெளியேயும் உணவருந்துவது சாதாரணமானதுதான் என்ற எண்ணம் உருவானது.

உருவான விபரங்கள்

ஜோங்குய் லூ (வீட்டுச் சமையல் குறிப்புகள்) என்ற நூலில் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. சமையற் குறிப்புகள் பற்றிய தொன்மையான நூல்களில்இதுவும் ஒன்று.  நமக்கு அளிக்கும் தகவல்கள் மற்றும் ஆவணங்களில், சுவை மிக்க உணவுகளைப் பற்றியும் அவற்றின் பலரகங்களைப் பற்றியுமான விவரங்கள்  காணப்படுகின்றன. அவை உணவு மற்றும் உணவுக் கலாச்சாரம் மிக முக்கியமான பங்கினைவகித்திருக்கிறது என்பதை சந்தேகத்துக்கு இடம் இல்லாமல் நிரூபிக்கின்றன.

ஆரமப கால சாங் தலைநகரான காய்ஃபெங், தெற்கத்திய பாணி உணவகங்களுக்குப் பேர்போனதாக விளங்கியது. ஆறு, குளங்கள்மற்றும் கடல்வாழ் மீன்களில் இருந்து சமைக்கப்பட்ட  ருசிமிக்க உணவு வகைகள் அந்த உணவகங்களில் கிடைத்தன. தெற்கில் இருந்துவரவழைக்கப்பட்ட அரிசிச் சாதமும் அங்கே கிடைத்தது. இத்துடன் வழக்கமான வடக்கத்திய உணவு களான மாட்டிறைச்சி, பன்றிக்கறிமற்றும் கோதுமை நூடுல்ஸ் போன்றவையும் . தலைநகரம் தெற்கில் உள்ள ஹாங்சௌ பகுதிக்கு மாறியதற்குப் பின்னர் உணவகங்களின் மேம்பாடும், தூரப் பகுதிகளில் இருந்து கிடைத்த சுவை மிக்க சமையல் நுணுக்கங்களும் அதிகரித்தன. மேல்தட்டுகனதனவான்கள் குடியிருக்கும் நகரமாக அது இருந்ததும் அவ்வப்போது வெளி  ஊர்களிலிருந்து வந்து சென்ற வர்த்தகர்களும் மட்டுமேஇதற்குக் காரணம் அல்ல; பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்து வந்துவிட்டுத் தங்கள் சொந்த வீடுகளுக்குத் திரும்ப இயலாதவண்ணம்குடியேறிய  அகதிகளும் காரணமாயினர்.

உணவகங்கள், உள்ளூர்வாசிகளின் சுவைக்கு ஏற்ப பதார்த்தங்களை விற்றன. அத்துடன் முகமதியர்களின் தனிப்பட்ட உணவுகளும்அங்கே தயாராயின. ஆடம் பரமாகவும் பிரபலமாகவும் விளங்கிய உணவுப் பண்டங்கள் கிடைத்தன.

மங்கோலியப் படையெடுப்புக்கு முன்னர், பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டின் முதற் பாதியில் – 1275ஆம் ஆண்டில் எழுதப்பட்ட குறிப்பு.

தலைசிறந்த பதார்த்தங்கள்  என்றால், அது  பெரும் அங்காடியில் கிடைக்கும் சோயா சூப் சாம்பலில் சமைக்கப்படும் பன்றிக் கறி, சாங்அன்னை என்பவர் தயாரிக்கும் மீன் சூப்பும் அரிசிச் சோறும், ஆட்டுக்கறி, வேகவைத்த பன்றிக்கறி, தேன் தடவிய வறுகறி ஆகியவைபற்றிய குறிப்புகள் பல இடம் பெற்றுள்ளன.

சாங் அன்னை  என்பவர் காய்ஃபெங்  என்ற பகுதியில் பணக்காரர் ஒருவர் வீட்டில்  முதலில் பணிபுரிந்தார். அங்கிருந்து மற்றஅகதிகளுடன் சேர்ந்து தெற்குப் பகுதிக்குக் குடிபெயர்ந்தார். வீட்டுச் சாப்பாட் டுக்கு மற்றவர்கள் ஏங்குவதை அவர் கவனித்தார்.ஹாங்சௌ பகுதியில் அவர் வசித்தபோது அவரது  கிளாசிக் ரெசிப்பியான மீன் சூப்பைத் தயாரித்து அங்காடியில் சிறு கடை ஒன்றில்வைத்து விற்கத் தொடங்கினார். அந்த சூப்பின் மணம்  பேரரசரின் காதுக்கும் சென்றடைந்து அவரும் இந்த சூப்புக்கு ரசிக ராகிவிட்டார்.பெரும்பாலான சமையற் கலைஞர்களும், உணவக உரிமையாளர்களும் ஆண்களாகவே இருந்த அந்தக் காலகட்டத்தில் சாங் மட்டுமேபெண்ணாக இருந்தும் உணவுத் துறையில் கொடிகட்டிப் பறந்தார் என்று அந்த புத்தகம் குறிப்பிடுகிறது.

 

பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டின் கடைசியில் மங்கோலியர்களால்  சாங் வம்சம் அழிக்கப்பட்டது. சீனவை யுவாங்வம்சத்தின்கீழ் மங்கோலியர்கள் கொண்டு வந்தனர். அது கண்டம் தழுவிய மிகப் பிரம் மாண்டமான பரப்பைக்கொண்ட பேரரசின் ஆதிக்கத்தின்கீழ், கிழக்கு மூலையில் அமைந்திருந்தது.  சிந்தனைகளும், உணவுப்பொருட்களும் சுதந்திரமாக உலா  வந்த காலமாக இதைக்குறிப்பிடுகிறார்கள். யுவாங் வம்ச காலத்தின்போதுவட மேற்கில் இருந்த உணவுப் பழக்கங்களுக்கும், தெற்கு மற்றும் கிழக்கில் இருந்த உணவுப்பழக்கத்துக்கும்பரந்த அளவில் வேறுபாடு இருந்தது. முதலாவதில், மத்திய ஆசியாவின் முகமதியர் களின் உணவுக்கலாச்சாரம் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தது. இரண்டாவதில் அந்தத் தாக்கம் இன்றி இருந்தது. அடுத்தமுக்கியமான உணவருந்தும் காலமாகிய பதினாறாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் 1368இல் மிங் வம்சத்தினர்மங்கோலியர்களை வெற்றி கண்டிருந்தனர். மிங் வம்சத்தவரும்  அதே கால கட்டத்தில் தங்களது வீழ்ச்சியைநோக்கிப் பயணமாகிக்கொண்டு இருந்தனர்.

மிங் வம்சத்து சீனா, முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சாங் காலத்து சீனாவைப்போல முற்றுகைக்கு ஆளாகவில்லை. மேலும் வடஅமெரிக்கா, தென்அமெரிக்கா மற்றும் ஜப்பான் ஆகிய பகுதிகளில் இருந்து வந்த வெள்ளி, சீனாவின்  வர்த்தகத்தில் முக்கியப் பங்குவகித்தது. அந்தச் சமயத்தில் சீனப் பொருளாதாரம் வெள்ளியைப் பெருமளவு சார்ந்து இருந்தது. எனவே மிங் சீனா, வளர்ந்துவரும்உலகப் பொருளாதாரத்துடன் பின்னிப் பிணைந்து இருந்தது.

அதே போல சீனர்களின் உணவுப் பழக்கமும் மாற்றத்தைச் சந்தித்தது. வட மற்றும் தென்அமெரிக்காவில் இருந்து இறக்குமதியானசோளம், சர்க்கரைவள்ளிக் கிழங்கு, நிலக்கடலை, உருளைக்கிழங்கு, மிளகாய் மற்றும் தக்காளி ஆகியவை இந்தக் காலகட்டத்தில்சீனாவை வந்தடைந்தன. மிங் வம்சத்தின் இறுதிக் காலத்தில் நுகர்வோர் கலாச்சாரம் பல்கிப் பெருகியது. ஆடம்பர மான பொருட்களைவைத்திருப்பதும், அனுபவிப்பதும் சொல்லொணாப் பெருமையை அளிப்பதாகக் கருதப்பட்டது. இதனால் சந்தையில் ஆடம்பரப்பொருட்களுக்குப் புதியதொரு கிராக்கியும் ஏற்பட்டது.

இப்படிப்பட்ட உல்லாச மோகச் சூழலில் ஆடம்பரப் பொருட்களை சேகரிப்பது ஓரளவோடு நின்றுவிடாமல்,தொடர்ந்து நிகழவும் செய்தது. சமையல் பற்றிய தேர்ந்த அறிவும், உணவின் சுவையுமே பொருளீட்டக்கூடியன என்று ஆகும்வரை இது நிகழ்ந்தது. இதே சமயத்தில், அச்சுத் தொழில் மற்றும் புத்தகங்களின்வெளியீடு ஆகியவற்றின் சீரான முன்னேற்றம் மேற்படி வளர்ச்சிகளுக்குக் கூடுதல் வேகத்தைக் கொடுத்தன.இதன் விளைவாக பரந்துபட்ட வாசகப் பரப்பைத் தகவல்கள் சென்றடைந்தன. அழகியல் கூறுகளையும் இதரவிஷயங்களையும் அவர்கள் அறிய முடிந்தது.

மிங் வம்சத்தின் இறுதிக் காலத்தில் உணவுப் பண்டங்கள், விற்பனைப் பொருட்கள் ஆக்கப்பட்டதும்,வணிகமயமாக்கப்பட்டதும், மேலும் ஆடம்பரப் பொருட்கள் கிடைக்க ஏதுவாயின. இதனால் உடனடியாகசமையற் கலையில் ஒரு மறுமலர்ச்சி தோன்றியது. சுவைப் புலன் மற்றும் ருசிகளின் மேம்பாடு இரண்டும்ஒருங்கிணைந்து உலா வந்தன. நாவின் சுவையின்பம் என்பதையும் தாண்டி, சத்துணவுக்கும் உடல் ஆரோக்கியம் மற்றும் அறிவுவளர்ச்சிக்கும் இடையில் இருக்கும் உறுதியான பிணைப்பு உணரப்பட்டது.

பணம் கையில் இருப்பவர்கள் யார் வேண்டுமானாலும் தரமான விதவிதமான உணவுகளைப் பெறலாம் என்று நிலைமை மாறியது.இதுவரை தங்களின் வாழ்க்கைத் தரத்துக்கும், சுவை நுகர்ச்சிக்கும் பெரும் அடையாளங் களாக விளங்கிய இவற்றை, கையில் காசுஉள்ளவர்கள் யார் வேண்டுமானாலும் பெறலாம் என்ற உண்மை மேல்தட்டு மக்கள் சிலரைப் பதற்றம் அடைய வைத்தது. ஆனால்நல்ல ஆகாரங்களை உண்பதும், குடிப்பதும் அந்தக் கால நாகரீக மோஸ்தர்களுடன் கைகோர்த்துச் செல்வதுதான் என்றும் வெறும்சுவை நுகர்வை மட்டுமே சார்ந்தவை அல்ல என்பதும் பெரும்பாலானோரின் கருத்தாக இருந்தது.

மிங் வம்சத்து இறுதிக் காலத்தில் வாழ்ந்த மூவர் எழுதிய குறிப்புக்களில் இருந்து அந்தக்காலத்தில் புலன்களின் நுகர்வின்பக் களியாட்டங்கள் பற்றிய தகவல்கள் நமக்குக்கிடைக்கின்றன. உணவைப் பற்றியும் தங்களது இதர நுகர்வின்பங்களைப் பற்றியும்உல்லாசப் பிரியர்கள் பலர் எழுதிவைத்திருக்கிறார்கள். மேலும் சிலர் ஓவியங்களாகத்தீட்டியும் உள்ளனர். ஒவ்வொரு சமூக நிகழ்வின்போதும் உண்பதும் குடிப்பதும் அதன்அங்கமாகவே இருந்திருக்கிறது. இன்னும் சில சமூக நிகழ்வுகளின்போதுவிருந்துண்பதுதான் முக்கிய நோக்கமாகவே அமைந்திருந்தது.

பல விதங்களிலும் இந்தப் பகுதியின் செல்வச் செழிப்பும் அதிகாரமும் அரசியல்தலைநகரான பீஜிங்குக்குப் போட்டியாக இருந்தன. வளங்களும், கலாச்சார மலர்ச்சியும்மேல்தட்டு சமூக மற்றும் கலாச்சார சமையல் நுணுக்கத்தை எடுத்துக்கொண்டால் ஜியாங்னான் மற்றும் ஸுஜௌ ஆகிய பகுதிகள்நீர்வாழ் உயிரினச் சமையலில் சிறப்பான இடத்தை வகித்தன.  குறிப்பாக ஜாங் ஜுஹெங் (1525&-82) பிரதமரான பிறகு மேலும் பிரபலம்அடைந்தன. அவர் சமையலைப் பற்றி எக்கச்சக்கமாகப் புகழ்ந்து தள்ளியிருக்கிறார். சமகாலத்தில் இருந்த பல குறிப்புகள், ஸுஜௌசமையற்கலைஞர்கள் மற்றும் ஸுஜௌ உணவு வகைகள் இந்தப் பகுதியிலும், பீஜிங்கிலும் மேல்தட்டு மக்களின் சமையலறைகளில்மிகப் பிரபலமாக விளங்கியதைப் பறைசாற்றுகின்றன.

பதினாறாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த கௌ லியான்  எழுதிய  சுவை இன்பத்தின் எட்டுப் பேருரைகள் என்ற நூல் மிகவும் பிரபலமானது.

கௌ,  தாவோயிசம் என்னும் மதப் பிரிவைச் சேர்ந்தவர். ஓய்வுக்குப் பிறகு ஹாங்ஸௌ நகரில் வசித்து வந்தார். அவர் வாழ்ந்தசமயத்தில் அறிவு சார்ந்த மற்றும் கருத்தியல் சார்ந்த வாழ்வில் பலகோட்பாடுகளும் கலந்து வளரத் தொடங்கி இருந்தன.  உடல்நலம்மற்றும் நீண்ட காலம் வாழ்வது ஆகியவற்றுக்கான தீர்வுகளைக் காண்பதில்  கவனம் செலுத்தினார். உணவின் சுவை பற்றி,சொல்லாற்றல் மிக்கவரான கௌ தன் நூலில் ஒரு மனிதன் தன்னைச் சுற்றி இருக்கும் லோகாயதமான சூழலையும், தன்னுடையஇருப்பை முழுமைப்படுத்துவது பற்றிய ஆலோசனைகள் அதில் கூறப்பட்டன.

மொத்தம் உள்ள எட்டுப் பகுதிகளில் ஆயுள் நீடிப்புக்கும், நோய்களைத் தவிர்ப்பதற்கும்என்றே ஒரு பகுதி ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. இன்னொரு பகுதி மருந்துகளுக்காகவும்,மற்றொன்று உண்பது மற்றும் குடிப்பது பற்றிய செய்திகளுக்காகவும்ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த நூலின்  பத்தொன்பது அத்தியாயங்களில்,  சாங் காலத்தியஜோங்குய் லூ புத்தகத்தில் உள்ள சமையல் குறிப்புகளும் சமீபத்தைய சமையல்நுணுக்கங்களும் இடம்பெற்றிருந்தன. 1591இல்  வெளிவந்த  அந்த நூல் 30 ஆண்டுகளில்பலமுறை மறுபதிப்பு செய்யப்பட்டதாக கூறப்படுகிறது.

கௌ ஏராளமான செய்திகளைச் சொல்லி இருக்கிறார். தேநீர் பற்றியும், அதைத்தயாரிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் தெளிந்த ஊற்று நீர் பற்றியும் விவரித்திருக்கிறார். சூப்புகள், சாறுகள், தானியங்கள், நூடுல்ஸ், வீட்டில்விளைவிக்கப்பட்ட காய்கறிகள் மற்றும் காட்டில் விளைவன, பாதுகாக்கப்பட்ட இறைச்சி, இனிப்புகள், பழங்கள், மதுபானத் தயாரிப்பு,மூலிகைச் சமையல் போன்ற பல செய்திகளையும் அவர் விளக்கி இருக்கிறார். உணவுக்கும் ஆன்மீகத்துக்கும் இடையே இருக்கும்தொடர்பையும் அவர் சுட்டிக்காட்டி இருக்கிறார். நவீனகால உணவுகளில் எதையும் அவர் விட்டுவைக்கவில்லை. சிக்கனத்தையும்எளிமையையும் கடைப்பிடிக்கும் அவருக்கும், அவர் போன்றோருக்கும் நவீன உணவுகள் ஏற்புடையன அல்ல என்பதே அவரது கருத்து.அளவான, ஆரோக்கியமான உணவுப் பழக்கங்கள் தொடர்பாகத் தமது கருத்துக்களை ஆணித்தரமாக கௌ சொல்லி இருக்கிறார்.முறையான உணவுப் பழக்கங்களும் உடல் மற்றும் மன வலிமைகளுக்கும் மனித வாழ்வின் அடிநாதமாய் விளங்குவது சத்துணவு.இதன் மூலமே ஒரு மனிதனுக்குள் யின் மற்றும் யாங் கோட்பாடுகள் வினை புரிகின்றன.

சீனர்களின் சமையற்கலையில் மிக அடிப்படையான கோட்பாடும், தனித் தன்மைவாய்ந்த பண்பும் ஃபேன் – காய் கொள்கை என அழைக்கப்பட்டது. இதன்படி அனைத்துஉணவுகளும் இரு பிரிவாகப் பிரிக்கப்பட்டன. ‘ஃபேன்’ என்பது பொதுவாக அரிசியைக்குறிக்கும் சொல் என்றாலும், அனைத்து தானியங்கள் மற்றும் புரதம் நிரம்பிய ரொட்டி,நூடுல்ஸ் போன்றவற்றையும் குறிக்கும். இவற்றின் நோக்கம் சாப்பிடுபவரின் வயிற்றைநிரப்புவது.

‘காய்’ எனப்படும் உணவுகள் ஃபேன் உணவுகளுக்கு மேலும் சுவை கூட்டுவன ஆகும்.இவற்றுக்கு இரண்டாம்பட்ச முக்கியத்துவம் மட்டுமே அளிக்கப்படும். அனைத்துச் சீனச்சாப்பாடுகளிலும் வெவ்வேறு விகிதங்களில் இவ்விரண்டும் கலந்திருக்கும்.கன்ஃபூஸியஸ் பற்றி மரியாதையுடன் இப்படிக் குறிப்பிடுவார்கள்: “ஏராளமான அளவுமாமிச உணவுகள் இருந்தாலும், தானியங்களுடன் சாப்பிட வேண்டிய உரிய விகிதத்துக்கும் அதிகமாக அவர் மாமிசம் புசிக்கமாட்டார்.”

ஃபேன் வகைச் சேர்மானங்கள் இன்றி சிறு தீனிகளோ, பழங்களோ, கருவாடோ மட்டும் பரிமாறினால் அது முறையான சாப்பாடு அல்ல.ஏழை எளியவர்களைப் பொறுத்த வரையில் சாப்பாடு என்பது ஃபேன் வகை ஆகாரங்களையே பெரும்பாலும் கொண்டது. காய் உணவுவகைகள் மிகச் சிறிய அளவிலேயே எப்போதாவது விசேஷக் காலங்களின்போது இருக்கும். பொருளாதார நிலை உயரும்போது காய்அளவும் கூடும். பணக் காரர்களின் சாப்பாட்டில் பல விதமான காய்கறிகளும் மாமிச உணவுகளும் சாப்பாட்டின் முக்கிய இடத்தைவகிக்கும். விருந்தை நிறைவு செய்யும் விதமாக ஒரு கோப்பை அரிசிச் சாதம் பரிமாறப்படும். மிச்சம் மீதி வயிற்றில் இடம் இருந்தால்அதை அடைக்க இது பயன்படும். ஃபேன் வகை உணவுகளைச் சாப்பாட்டின் இறுதியில் உண்பது என்பது காய் வகைப் பதார்த்தங்கள்போதுமான அளவில் பரிமாறப்படவில்லை என்பதை உணர்த்தியதாகக் கருதப்பட்டது. இவை போன்ற பொதுவான கருத்துக்களின்தாக்கம் இன்றளவும் இருக்கின்றன.

ஃபேன் மற்றும் காய் உணவு வகைகளை வெவ்வேறு விகிதங்களில் படைப்பாற்றலுடன் கலந்து பரிமாறப்படும் உணவுதான் சீனசமையற் கலையின் அடிநாதமாகும். “நீங்கள் என்ன சாப்பிடுகிறீர்களோ அதுவே நீங்கள் யார் என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது” என்பதைவிட, “எப்படி நீங்கள் சாப்பிடும் உணவைத் தயாரித்துப் பரிமாறு கிறீர்களோ அவையே நீங்கள் யார் என்பதைத் தீர்மானிக்கின்றன” என்பதுபொருத்தமாக இருக்கும்.

சீனத்துச் சமையற் கலைஞர்கள், ஃபேன் உணவுடன் பல காய்கறிகளையும் கலந்துவெவ்வேறு தினுசுகளில் சமைக்கிறார்கள். துண்டுகளாக்கியும், அரைத்தும், வேகவைத்தும், பொறித்தும், இளஞ்சூட்டில் வதக்கியும், மசித்தும், எண்ணெய் விடாமல்வறுத்தும், இன்னும் பல விதங்களிலும் சமைப்பார்கள். ஒரே பதார்த்தத்தை வெவ்வேறுமுறைகளிலும் சமைப்பார்கள். சாப்பாட்டை எண்ணற்ற வகைகளில் சமைக்கும்ஆற்றல் வாய்ந்தவர்கள் அவர்கள். இப்படியாக உலக அளவில் பயன்படுத்தப்படும்ஃபேன்-காய் கோட்பாடு நவீன காலச் சமையல் கலையின் அழகியலாக வெளிப்படுகிறது.

அனைத்துமே சத்துணவை அடிப்படையாகக் கொண்டு இருப்பதால், அதை (சரியானவிகிதத்தில்) அளித்தால் போதும்… வயிற்றின் முக்கியமான சக்தி முழுமை பெறும்.அதன் பிறகு உடலில் ஆற்றல் பொங்கிப் பிரவகிக்கும். எலும்புகளும் தசைநார்களும்(முழு) பலம் பெறும். கௌ, நாவில் நீர் ஊறும் வண்னம் சில உணவுகளின் செய்முறைகளை விளக்கி இருக்கிறார்.  சாங் காலத்துக்கவிஞரும், உணவுச் சுவைஞருமான ஸூ டாங்போவின் கவிதையான, ‘பழஞ் சுவை’யில் சொல்லப்பட்ட கருத்துக்கள் பலவற்றையும்கௌ எதிரொலித்திருக்கிறார்.

பன்றியின் கழுத்துப் பகுதியில் இருந்து கிடைத்த மென்மையான கறி, கோடைக்கும் குளிர்காலத்துக்கும் இடையில் பனிக்குச் சற்றுமுன்பாகக் கிடைத்த நண்டுக் கறி, தேனில் ஊறவைத்த செர்ரிப் பழங்கள், பாதாம் பாலில் வேகவைத்த செம்மறியாட்டுக் கறி,அரைகுறையாக வேக வைத்துப் பின்னர் ஒயினில் ஊறவைக்கப்பட்ட நத்தை மற்றும் நண்டுகள் எனப் பட்டியல் நீள்கிறது.

சுவைக்கும், சத்துணவு மற்றும் ஆயுள் நீடிப்பு ஆகிய இரண்டுக்கும் கௌ கொடுத்தமுக்கியத்துவமே கௌவின் படைப்பு முக்கியமானதற்குக் காரணமாக அமைந்தது. உணவின் தரம் மற்றும் சுவைக்காக பகிரங்கமாக அர்ப்பணம் செய்துகொண்ட அவரதுபுத்தகத்தில் உணவு விவரிப்பின் மூலம் கௌ இன்னொரு நுட்பமான லட்சியத்தையும்அடைந்திருக்கிறார். ஒரு மனிதன் முழுமை அடைந்தவனாகக் கருதப்படவேண்டும்எனில், இதர பல செழுமையான விஷயங்களுடன் உண்பதையும், குடிப்பதையும்சேர்த்திருந்தார். கவிஞரும் சுவைஞருமான ஸூ டாங்க்போ மற்றும் அழகியகையெழுத்து நிபுணரும், சத்துணவு தொடர்பான சிறிய புத்தகம் ஒன்றை எழுதியவருமான ஹுவாங் டிங்ஜியான் ஆகியோரது கருத்துக்களை ஆதாரமாக அடிக்கோடிட்டுகௌ காட்டுகிறார்.

பசியைத் தணிப்பதற்காகச் சாப்பிடுவது என்ற நிலைக்குத் தொடர்பற்றதாகவும்  இது கருதப்படும்.

கோடைக்கும் குளிர்காலத்துக்கும் இடையில், கிடைக்கும் நண்டுக் கறி போன்ற சுவை மிக்க உணவுத் தயாரிப்புகள் அவர் காலத்துக்குப்பிந்தைய சமையற்கலைப் புத்தகங்களிலும் இடம்பெற்றிருந்தன என்பதைக் காணலாம். கௌ, நாவின் சுவை இன்பத்துக்கான முத்திரைபதிப்பதில் வெற்றியடைந்திருக்கிறார். அவரே உணவின் சுவையை ரசித்திருக்கிறார் என்பதையும், அந்த வகை நண்டுகள்உண்மையிலேயே சுவை மிக்கனவாக இருந்திருக்கின்றன என்பதையுமே இது காட்டுகிறது. மற்றவர்களின் பரிந்துரைகளையும் அவர்பின்பற்றி இருக்கக் கூடும். நண்டுகளைப் பற்றிய அவரது நுண்ணறிவும் ஏனைய உணவு வகைகள் பற்றிய புரிதலும் அவரது நீண்டநாள்இலக்கிய வெளிப்பாட்டின் ஒரு வகை அறிவின் காரணமாகவும் இருக்கலாம். எப்படி இருப்பினும் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டுப்புத்தகங்களில் கௌ பற்றியும் குறிப்புகள் இருக்கின்றன. கௌ அவர்களின் ஆக்கங்கள் சமையற்கலை இயக்கத்துக்கு வித்திட்டு, சீனத்துமேல்தட்டு வர்க்க ஆண்களின் மத்தியில் பிரபலம் அடைந்தது.

பலருக்கும் உணவுச் சுவையின் சிகரம் என்ன என்ற கேள்வியைவிட, தங்களால் அந்தஉணவை வாங்க முடியுமா என்ற கேள்வியே இருந்தது. அழகிய இடங்களுக்குப்போவது,  மது அருந்தும் வைபவங்கள், கவிதானுபவத்தில் மூழ்கும் நிகழ்வுகள் ஆகியஅனைத்தும் பெரு விருந்துடன் கூடிய இன்பச் சுற்றுலாவிலேயே முடிந்தன. அங்கேயேவிருந்தளிப்பவரின் சமையற்காரரால் உணவுகள் தயாரிக்கப்பட்டன. ஓய்வாகசுற்றுலாக்களுக்குச் செல்வது, பெருவிருந்துக் கொண்டாட்டங்களில் பங்கேற்பது, அதிகப்பணம் செலவாகும் உயர் ரக உணவகங்களுக்குச் சென்று, விலையுயர்ந்தபண்டங்களைப் புசிப்பது போன்றவை மிங்க் வம்ச இறுதிக் காலகட்டத்து மேல்தட்டுமக்களின் வாழ்வியல் அடையாளமாகவே மாறிப்போனது என்பதை  அந்தச் சமயத்தில்வாழ்ந்த பலரும் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள்.

ஆனால் இது வசதிக்குறைவான பலருக்கும் எரிச்சலை ஊட்டியதில் ஆச்சரியம் ஏதும்இல்லை. அவர்களில் ஒருவர்தான் பிரபலமான கலைஞரும், கவிஞருமான ஸு வெய்.ஸு வெய் அவர்களுடைய ஓவியங்களும், கவிதைகளும் உணவின்பால் அவர்கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டைக் காண்பிக்கின்றன. அவரால் பணம் கொடுத்துவிலையுயர்ந்த அரிய தின்பண்டங்களை வாங்க முடியாது என்பதால், தன்னுடையபடைப்புகள் சிலவற்றைக் கொடுத்து பதிலுக்குத் தான் விரும்பிய உணவுகளைப்பெற்றதாக குறிப்பிடுகிறார்கள் அப்படிப் பட்ட பண்டமாற்று முறை  அப்போதுசாதாரணமாக நிலவி வந்த ஒன்றுதான் என்றாலும் ஸு அவர்களின் விஷயத்தில் கவிதையை விற்றுக் கடும் பசி தணித்தவர் என்றுகுறிப்பிடப்படும் முதல் ஆளாக அவர் இருந்திருக்கிறார். ஒரு ராணுவ அதிகாரியிடமிருந்து மூங்கில் குருத்துக்களைப் பெறுவதற்காக,மூங்கில் படம் வரைந்து கொடுத்திருக்கிறார்.

“கார்ப் வகை மீன் மற்றும் தானியங்களைச்  சேர்த்து, சூப்புடன் உணவைத் தயாரிக்க விரும்பினேன். இதற்காக என்ன செய்வது எனயோசித்தேன். வழி ஏதும் தெரிய வில்லை. என்னால் முடிந்ததெல்லாம் ஓர் அட்டையை எடுத்து, வசந்த கால உணவுக்குப்பொருத்தமான படம் ஒன்றை வரைவதுதான்.”

பின்னரும் அதே அதிகாரிக்கு, முன்பு தான் வரைந்து அளித்ததைப் போல மூங்கிலைப் படமாக வரைந்து கொடுத்தார். தனது முந்தையபரிசினை நினைவூட்டுவதாக இது இருக்கும் என ‘நகைச்சுவையோடு’ நம்பினார். ஒரு வேளை கூடுதலாகத் தனக்கு வெகுமதிகிடைத்தாலும் கிடைக்கும் என்பது அவரது நம்பிக்கை.

ஸு அவர்களின் உணவுகளைச் சித்தரிக்கும் ஓவியங்கள் அனைத்தும் ஏற்கனவே பெறப்பட்ட சன்மானத்துக்குப் பிரதிபலனாகவரையப்பட்டன அல்ல. ஆனாலும் அப்படி ஒரு பரிசு பெறும் நோக்கத் துடன் வரையப்பட்டு இருக்கலாம் அல்லது தன்னால் பணம்கொடுத்து வாங்கி ருசிக்க முடியாத சுவை மிக்க உணவுகளைப் பெறுவதற்காகவும் இருக்கலாம். அவரது உணவு சார்ந்த ஓவியங்களில்நண்டுகள், மீன்கள், திராட்சை, பேரிக்காய் மற்றும் இதர பழங்கள் இடம் பெற்று இருந்தன.

‘அந்த இரவுகளில், ஜன்னல் ஓரத்தில் எனது விருந்தி னர்களும், உபசரிப்பாளர்களும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். கோடைக்கும்குளிர்காலத்துக்கும் இடைப்பட்டகாலம் இது. ஆற்றில் நண்டுகளும் மீன்களும் கொழுத்திருக்கும். நண்டுகளை வாங்கி ஒயினில்ஊறப்போடுவதற்கு என்னிடம் பணம் இல்லை. எதையாவது வரைந்து அந்த உணவை நான் பெற விரும்புகிறேன்.”

விதவிதமான உணவுவகைகளைக் கொண்டாடும் விதமாகக் கவிதைகளை ஸு புனைந்திருக்கிறார்.  அவர் கவிதையிலும்ஓவியத்திலும் காணக்கிடைக்கும்  உனவுகளில் சில வட மற்றும் தென்னமெரிக்காவிலிருந்து இறக்குமதியானவைகளாக இருக்கலாம்என்று உணவுக்கலை நிபுணர்கள் கூறுகிறார்கள்

நீ சிரித்தால் (சிறுகதை)..11.11.2012 தமிழ் முரசில் பிரசுரமானது

Posted: நவம்பர் 11, 2012 in வகைப்படுத்தப்படாதது

எங்கு வேலை நடக்கிறதோ இல்லையோ கணக்குதணிக்கை வேலை கம்பெனியில் வேலை செய்தால் எப்போதும் வேலை இருந்துகொண்டேயிருக்கும்.கம்பெனி திறப்பதிலிருந்து திடீரென்று மூடிவிடுவது வரைஇங்கு தானே வரவேண்டும் அதனால் வருடம் முழுவதும் வேலைதான்.நான் இப்படி சலித்து கொள்வதற்கு காரணம் இருக்கிறது.தீபாவளிக்கு ஊருக்குச் செல்லவேண்டும் என்று ஒரு மாதத்திற்குச் முன்பே சொல்லிவிட்டேன்.ஆனால் நேற்றுவரை இழுத்தடித்து இப்போது முடியாது என்று கம்பெனி பாஸ் திட்டவட்டமாகச் சொல்லிவிட்டார்.
“குடும்பம் ஊருக்குச் சென்றிருக்கிறார்கள்.தீபாவளி கொண்டாடிவிட்டு அப்படியே கூட்டிவந்து விடலாம்” என்று சராசரிக்கும் குறைவான தொனியிலேயே சொன்னேன்.
“உங்க சுமையெல்லாம் ஏன் என் மேல் சுமத்துகிறீர்கள்” என்று உச்ச ஸ்தாயில் கம்பெனி பாஸ் கத்துகிறார்.
எப்போதும் என்னிடம் இப்படி பேசியது கிடையாது.பத்து வருடங்களாக வேலை செய்கிறேன் வேலை அனுமதி சீட்டு,நிரந்தரவாசம்,வீடு வாங்கியது என்று என் வளர்ச்சிக்கு மிகவும் உதவியாக இருந்தவர் அவருக்குள்ள சுமையின் கணம் தெரியாமல் கேட்டுவிட்டோமோ…என்று நானும் அமைதியாகிவிட்டேன்.காலை 6 மணியைத் தொடவில்லை ஊரில் தீபாவளி கொண்டாடப்போகிறோம் என்ற நினைப்பை துண்டித்துக்கொண்டு எழுந்துவிட்டேன்.
எனக்கென்னவோ “லோ ப்ளோரில்” வீடு வாங்கியது இயற்கையோடு இயைந்து இருப்பது போல் ரம்மியமாக இருக்கிறது.பால்கனியிலிருந்து தெருவைப் பார்த்தேன்.வரிசை அறுபடாமல் வாகனங்கள் ஒன்றையொன்று வால்பிடித்துக்கொண்டு சென்று கொண்டிருந்தன.வாகனங்களின் இரைச்சலையும் மீறி பறைவைகளின் “கிரீச்,கிரீச்” சத்தம் தூரத்திலிருக்கும் பள்ளிவாசலின் பாங்கு சத்தமும் பெருவிரைவு ரயிலின் “தடக்,தடக்” சத்தத்துடன் விட்டு விட்டு கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.
புளோக்கிற்கு கீழே மேஜைகளை சீன செஸ் விளையாடுவதற்கு சீனப் பெருசுகள் தயார் செய்துகொண்டிருந்தார்கள்.சிலர் சூரிய உதயத்தைப் பார்த்து “தைக்கி” பண்ணிக்கொள்கிறார்கள்.சிலர் காலை மெதுநடையை வெயில் ஏறுவதற்கு முன்பே முடித்துவிட அவசர அவசரமாக வேக நடை போட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.கோப்பிக்கடை சத்தம் ‘கோபி,தே’ என்று பெருங்குரலெடுத்து ஒய்ந்து மீண்டும் சில நிமிடங்களில் எழுந்து அடங்குகிறது.வயதானப் பெண்கள் அங்காடி கடைகளை நோக்கி கூட்டம் கூட்டமாக போய்க்கொண்டிருக்கிறார்கள்.சீக்கிரம் சென்றால் பிரஷ்ஷாக வாங்கலாம் என்ற வேகம் அவர்கள் நடையை வேகமெடுக்க வைக்கிறது.
தீபாவளிக்கு முதல் நாள் ஊரில் நடக்கும் என் பால்யநினைவுகளை இந்தச் சூழ்நிலையில் எண்ணும்போது இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காலமான என் அப்பாவின் நினைவுகளுடன் பின்னிப்பிணைந்து அது மனதில் பந்தாக உருள்கிறது.அது ஒரு நீர்ப்பூவைப் போல் அலம்பி அலம்பி என் கண் முன் வந்து செல்கிறது.தையல்காரர்கள் தீபாவளிக்கு முன்பு என்றுமில்லாமல் பிசியாகிவிடுவார்கள்.அப்பா இதற்காகவே ஜாக்கிரதையாக ஒரு வாரத்திற்குமுன்பே என்னை கூட்டி போய்விடுவார்.தையற்காரர் எங்களை பார்த்தவுடன் மெஷினை கட கடவென நிற்காமல் ஓடவிட்டுக்கொண்டே “என்ன கடைசி நேரத்தில் வர்றீங்க” என்பார்.ஒரு மாதத்திற்கு முன்பே போனாலும் இதையேதான் அவர் சொல்வார்.
“வளர்கிற பிள்ளை கொஞ்சம் பெரிசா தைத்தால்தான் நல்லது” இது அப்பா.
ஏறக்குறைய முழங்கால் அளவிற்கு கால்சட்டை நிற்கப் போகிறது என்று எனக்கு அப்போதே தெரிந்துவிடும்.
“வயத்தை எக்காதே,சும்மாவிடு” இது தையற்காரர்.அதன்பிறகு
கடைத்தெருவுக்கு கூட்டிவந்து சகோதரிகளுக்கு பூப்போட்ட சட்டை ,தாவணி,பூவாணம்,முக்கோண வெடி,சரவெடிஎன்று லிஸ்ட் போட்டு வாங்கி தருவார் முதல்நாள் இரவு உனக்கு எனக்குஎன்று எங்களுக்குள் பாகப்பிரிவினை நடந்துவிடும்.நிசப்தமான இரவில் முதல் வெடிசத்தம் கேட்டதுமே தீபாவளி குதூகலம் ஆரம்பித்துவிடும்.என்னைக் கூட்டிக் கொண்டு அப்பா கிணற்றடி நோக்கி அரைகுறை தூக்கத்தில் தள்ளிக்கொண்டே செல்வார்.சடாரென்று குளிர்ந்தநீரை தலையில் ஊற்றும்போது அன்றுதான் முதன்முதலில் குளிப்பதுபோல் ஒரு உணர்வு, வீடுவரை குளிரோடு சேர்த்து என்னை அப்பா கடிந்துகொண்டே வந்தாலும் காலையில் தீபாவளி என்ற நினைப்பே அத்தனையையும் மறக்கடித்துவிடும்.
விடிவதற்கு முன்பே வெடித்துச் சிதறிய பட்டாசு சிதறல்கள் நடுவே குஷியாக நடப்பது,அம்மாவின் கைருசியுடன் கோழிக்கறி,தியேட்டரில் மேட்னி ஷோ,அம்மாச்சியுடன் பட்டுப்பாவாடை கட்டிவரும் தேவி என பால்ய நினைவுகள் கணத்தன.மொபைல் சிணுங்கியது.ஊர் நம்பர்..மனைவியிடம் நான் ஊருக்கு வரமுடியாது பற்றி நேற்றே பேசிவிட்டதால் தீபாவளியன்று என்ன பிளான் என்று கேட்பதோடு நிறுத்திக் கொண்டாள்…அம்மாதான் நான் போனை வைத்துவிடுவேனோ என்று நான் இல்லாத தீபாவளி பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தார்.என் இரண்டு வயதுப் பயன் என்னைத் தேடுவதாகச் சொல்லிகொண்டிருந்தார்.”.
போனை வைத்து விட்டாலும் அம்மாவின் கரிசனம் மறுபடியும்என்னை ஊர் நினைவுக்கே இழுத்துச் சென்றது….
கைப்பேசி சிணுங்கியது.ஜாபர் என் பால்ய நண்பன் எனக்கு முன்பே சிங்கப்பூரில் செட்டில் ஆனவன் ஊரில் அடுத்தடுத்த வீட்டில் நாங்கள் பல தீபாவளிகளையும் ஹரிராயாவையும் சேர்ந்து கொண்டாடிய நண்பர்கள்.”ஹலோ ஜாபர் ஊருக்கு போவது கேன்சல்” யெஸ் வீட்டில்தான் இருக்கிறேன்மனைவியிடம் விஷயத்தை சொல்லிவிட்டேன்அம்மாதான் திரும்ப திரும்ப போன் பண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் பத்து மணிக்குள் நேரே தேக்கா வந்துவிடு தீபாவளி முதல் நாளை கொண்டாடிவிட்டு அப்படியே திரும்பி வரும்போது என் வீட்டிற்கு வந்து ஸ்கைப் ஓப்பன் பண்ணி அம்மாவிடம் பேசலாம்.
இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் ரெடியானால் ஜாபர் தேக்கா வருவதற்கு சரியாக இருக்கும்.ரெடியாகி கீழே இறங்கினேன்.ஆன்ட்டி கேத்தரின் பின்னாடி வந்து ‘குட் மார்னிங்’ சொல்லிக்கொண்டே கையில் ஒரு மோதிரத்தை வைத்துக்கொண்டு ‘கேன் யூ பை’ என்றார்.இது நான் இங்கு குடியேறிய நாளிலிருந்து நடக்கும் விசயம்தான்.ஏதாவது கையில் கிடைத்த பொருளை வைத்து கொண்டு கேன் யூ பை…கேன் யூ பை …என்று அவர் சொல்வதும் ‘தமோ,தமோ’ என்று ஆட்கள் நகருவதும், நான் அடிக்கடி பார்க்கும் காட்சிதான் ஆனால் ஒரு தடவைகூடயாரும் அவரிடம் பொருளை வாங்கி வெள்ளி கொடுத்து பார்த்ததில்லை.வழக்கம் போல் நானும் தமோ என்று சொல்லிவிட்டு டாக்ஸியில் ஏறினேன்
பச்சை தந்த அனுமதியுடன் சிராங்கூன் ரோட்டில் வாகனங்கள் சீறிப்பாய்ந்த வண்ணமிருந்தன.அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக கடைகளில் கூட்டமிருந்தது.தேக்கா சென்டரில் எந்தப்பக்கம் நிற்கிறேன் என்று சொல்வதற்கு சலாம்பாய் கடை என்று சொல்லிவிட்டால் பாய்ந்து வந்துவிடுவான்.அவன் புத்தக பிரியன்
தீபாவளி கலைகட்டி விட்டது.மல்லிகையும்,அகர்பத்தியும்,பட்டுப்புடவையும் இளம் காலையும்,விபூதியும் கலந்து தேக்காவே ஒரு வித வாசனை அடித்துக்கொண்டிருந்தது.ஒரு இளம் பொண்ணும்,பையனும் ஒரே மாதிரி ஜீன்ஸில் பைக்கிலிருந்து இறங்காமலேயே பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.ஒரு பெண் மல்லிகை உதிர உதிர மாமியாரை இன்னும் காணவில்லை என்று தன் கணவரிடம் கைப்பேசியில் பேசிக்கொண்டே அங்குமிங்கும் நடந்துகொண்டே பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
ஜாபர் வந்துவிட்டான்.”வா புத்தகக்கடைக்கு..உன் அப்பா எவ்வளவு ஆசையாக நீ கவிஞன் ஆவாய் என்று நகுலன் என்று உனக்கு பெயர் வைத்திருக்கிறார்.நீ ஒரு நாளும் புத்தகங்கள் வாங்கி நான் பார்த்ததில்லை ” என்றான்.அவன் புத்தகங்கள் வாங்கும் வரை காத்திருந்து பெரிய கடைக்குள் நுழைந்தோம்.
“எதுக்கு எப்ப பார்த்தாலும் கட்டம் போட்ட சட்டையே எடுக்கிறீங்க.இளவயதுன்னு நினைப்பா…தொப்பையை குறைக்க வழி பாருங்க”..-இது ஒரு ஆண்ட்டி.
இன்னொருபக்கம் ஒரு இல்லாள் “ஏங்க போன தீபாவளிக்கு சொன்னேனே.அதே பிராண்ட் மைக்ரோ அவன்ங்க…”
“டேய் ரகு கிரடிட் கார்டை ரொம்ப தேய்க்காதே..இந்த மாதம் பில் கட்டியாச்சா”.இது ஒரு அக்கறையுள்ள நண்பன்..
டேய் மாப்ள நகுலன் “தீபாவளிக்கு ஊருக்கு போவதா சொன்ன…இப்பதான் பர்சேஸ் வந்தியா.லீவு கிடைக்கிலடா. என்றான்.நீ என்ன வாங்கினே…என்று கேட்டேன்
“அப்பாவுக்கு ஒரு சட்டை,அம்மாவுக்கு ஒரு சேலை, சித்தப்பாவுக்கு செல் பவுச்..கவர்மெண்ட் டிவிக்கு ஒரு கவர்..
ஜாபார் யாரையோ கூட்டி வந்து தெரிகிறதா என்றான்..எனக்கு கொஞ்சம் நேரம் எடுத்தது..கூட்டத்தில் சந்தித்த முகங்களும்,சந்திக்காத முகங்களும் ஆளுக்கொரு தடவை ஹேப்பி தீபாவளி சொல்லிக்கொள் வதும்.ஒரே.கலகலவென்றிருந்தது.பெருங்கூட்டத்தில் ஆட்களை கூப்பிட ஊர்ப்பெயர்தான் வெகு சுலபம் என்றான் ஜாபர்..
தஞ்சாவூரா…ராம்நாடா,,கோயம்புத்தூரா..சென்னையா…நெல்லையா..என்று சட்டைக்கு விலை ஸ்டிக்கர் மாதிரி நெற்றியில் ஒவ்வொருவரும் ஒட்டிக் கொண்டு வந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்..ஆனால் எல்லாருடைய பாதத்திலும் கடைசி வரை ஊரின் மண் ஒட்டிக்கொண்டுதானிருக்கிறது…
ஜாபர் சொன்னான்..தீபாவளி எல்லா இனத்தினரும் சேர்ந்து கொண்டாடும் திருவிழா மாதிரி இருக்கிறது நகுலன்.
எல்லாப் பண்டிகைகளுமே நீண்ட பழங்காலத்துடன் அறியமுடியாத தொன்மத்துடன் இணைத்திருக்கின்றன.நாம் முன்னோர் வாழ்ந்ததை நாம் வாழ்கிறோம் என்ற பேருணர்வுதான் இப்பண்டிகைகளின் சாரம் என்றான் அவன் பேசும் கனமான விஷயங்களை புரிந்து கொள்ள அவன் மாதிரி நிறைய படிக்கவேண்டும்
அவனுக்கும் ஒரு பிள்ளை இருக்கிறான் நான் அவனுக்கு ஒரு டிரஸ் எடுத்தேன்.எங்கள் ஊர் ஆட்களை தேடித் தேடி தீபாவளி வாழ்த்து சொல்லிக் கொன்டிருந்தான்
எனக்கு ஊரில் கரண்ட் வந்துவிட்டு உடனே போய்விடுமா-ஸ்கைப்பில் எல்லோரையும் பார்க்கும் வரைக்குமாவது கரண்ட் நிக்குமா என்ற கவலையே ஓங்கியிருந்தது.தினமும் பேசினாலும் தீபாவளி சமயங்களில் பேசுவது மாதிரி வருமா ஜாபரை கூட்டிகொண்டு கிளம்பி விட்டேன்
இருவரும் டாக்ஸியிலிருந்து இறங்கி வீட்டுக்கு செல்ல லிப்டில் காத்திருக்கும்போது ஆன்ட்டி கேத்தரின் மோதிரத்தை அரக்கை அளவில் நீட்டிக்கொண்டு “கேன் யு லைக் திஸ் ,டௌன்ட்டி டாலர் “என்றார்ஜாபருக்கு ஆன்ட்டி கேத்தரின் வரலாற்றை முன்பே சொல்லியிருக்கிறேன்.
“நகுலன் மோதிரம் பித்தளைதான்.ஆனால் சூப்பர் செய்நேர்த்தி.வாங்குடா” என்றான்.நான் அவனை இழுத்துக்கொண்டு வீட்டிற்கு விரைந்தேன்.
கரண்ட் வந்துவிட்டது…ஸ்கைப் வேலை செய்தது.கொஞ்ச நேரம் என் மனைவி.அதன் பிறகு என் பையன் கார்த்தி..தீபாவளிச் சட்டையை அணிவித்து என் அம்மாவின் கைகள் அவனை தொட்டுக்கொண்டிருந்தன.
ஜாபரும் தானும் இருப்பதாக குரல் கொடுத்து அம்மாவை பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்..அம்மா வேண்டுமென்றே முகத்தை காட்டாமல் இருப்பது போல் எனக்கு தோன்றியது.அப்பா இறந்து 2 ஆண்டுகள் சென்று அம்மாவை இன்றுதான் ஜாபர் பார்க்க போகிறான் .ஜாபர் அம்மா..அம்மா என்று குரல் கொடுத்தான்.அவர்கள் கைகள் என் குழந்தை காலிலிருந்து ஆரம்பித்து மெதுவாக முன்னகர்ந்து இடுப்புப்பகுதி வந்தவுடன் இரண்டு விரல்கள் மட்டும் தாவித் தாவி நெஞ்சைத் தொடுவதற்குள் குழந்தை இடைவிடாமல் கிச்சு மூட்டாமலேயே சிரிக்க ஆரம்பித்தான்.ஜாபர் வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.எனக்குத்தான் புரியும் அந்த செய்கை அப்பா என்னிடம் குழந்தை பருவத்தில் செய்யும் “கிச்சு மூட்டு” .அப்பாவின் செய்கையை நினைவுபடுத்தி என்னைப் போல் சிரிக்கிறான்,என்னைப் போல் சிரிக்கிறான் என்றார்கள்.
அம்மாவின் கைகள் மட்டுமே எனக்குத் தெரிந்தன.மறுபடியும் கரண்ட் கட்.. ஸ்கைப் அணைந்து விட்டது..அம்மாவின் கைகள் மட்டும் அணையாமல் மீண்டும் மீண்டும் வந்து கொண்டேயிருந்தது..சமைத்து சாப்பாடு ஊட்டிய கைகள்.கிணற்றுத் தண்ணீரை இறைத்து இறைத்து என்னை குளிக்க வைத்து வைத்து காப்பு ஏறிய கைகள்..உடல் நலம் சரியில்லாமல் போகும்போது நெற்றியைத் தொட்டு தொட்டு இழைந்த கைகள்..இன்று வெறுமையால் மோதிரம் வளையல் எதுவுமில்லாமல்..
ஜாபர் தீபாவளிக்கு போகாவிட்டல் என்ன அடுத்து திருக்கார்த்திகை இப்போதே உன்பாஸிடம். சொல்லி வைத்துவிடு தீபாவளி காலையில் வீட்டுக்கு வந்து விடு என் பையன் உனக்காக காத்திருப்பான் என்று சொல்லிவிட்டு புறப்பட்டான் லிப்ட் வரை சென்றேன்.ஆன்ட்டி கேத்தரின் அங்கேயே உட்காந்திருந்தார்.ஜாபர் தீபாவளி காலையில் வீட்டுக்கு வந்துவிடு என்று மீண்டும் நினைவுபடுத்திவிட்டு “ஹேப்பி தீபாவளி” என்றான்.ஆன்ட்டிக்கும் சேர்த்து ஒரு ஹேப்பி தீபாவளி சொன்னான்.நான் அவனை அனுப்பி விட்டு திரும்பும்போது ஆன்ட்டி கேத்தரின் மோதிரத்தை நீட்டி “கேன் யூ பை பார் மீ” என்றார்.நான் அவருக்குத் கொடுப்பதாக இருந்த அங்பாவ் கவரை வெளியிலெடுத்து “எஸ் ஐ வான்ட் டு பை” என்று மோதிரத்தை வாங்க கையை நீட்டினேன்.எதிர்பாராத ஆச்சரியத்துடன் மோதிரத்தை சின்னதாக நீட்டினார்
நான் வாங்கிக்கொண்டு அங்பாவ் கவரை கொடுத்தேன்.”தேங்க் யூ ,தேங்க் யூ'” என்று சொன்னாள்.லிப்டில் ஏறும்போது திரும்பிப் பார்த்தேன்.ஆன்ட்டி கேத்தரின் கவரிலிருந்து இரண்டு பத்து வெள்ளித்தாள்களுடன் மோதிரமும் இருந்ததைப் பார்த்துவிட்டு என்னைப் பார்த்து இதுவரை நான் சந்தித்திராத ஒரு சிரிப்புடன் “ஹேப்பி தீபாவளி” என்றார்

28.10.2012 ஞாயிறு வாசகர் வட்டம்(சிங்கப்பூர்) நிகழ்வுக்கு 22 பேர் வந்திருந்தார்கள்.மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியங்கள் குறித்து அனைவரும் ஒரு குறிப்புடன் வந்த்திருந்தது இங்கு குறிப்பிடப்படவேண்டிய ஒன்று.”மொழிபெயர்ப்புக்கு மூலமொழி அறிவு மாத்திரமே ஒரு தகுதியாகி விடுமா?கதையை உள்வாங்கி அதன் ஜீவனைக் கொண்டுவருவது முக்கியம்தானே? என்ற சென்ற கூட்டத்தின் கேள்விகளுக்கு சித்ரா தனக்கே உரிய பாணியில் பதில் அளித்து கூடடத்தை துவக்கினார்.
கடலும் கிழவனும் நாவலை அழகுநிலா உணர்வுபூர்வமாக விவரித்தார்.அஸ்ஸாமிய எழுத்தாளர் இந்திரா கோஸ்வாமியின் தென் காமரூபக் கதைகளை ஆனந்த் விவரித்து A.மாரியப்பனின் அந்த மொழிபெயர்ப்பு மூலம் கோஸ்வாமியின் அனுபவக் குறிப்புகளைசொல்லி அண்மையில் அவர் காலமான செய்தியையும் பகிர்ந்துகொண்டார்.புதுமைத்தேனீ அன்பழகன் அவர்கள் புதிய படைப்புகளை தேடிப்புறப்பட்ட வேட்கையுடன் வந்து கவிமணி தேசிய விநாயகம் பிள்ளை மொழிபெயர்ப்பு செய்த உமர் கய்யாம் கவிதைகள் பற்றி பகிர்ந்துகொண்டார்.
மோகன்ராஜ் மொழிபெயர்ப்பு ரசனை சார்ந்து அல்லது விஞ்ஞான பூர்வமாக மொழி பெயர்க்கும் விதத்தை யுவன் சந்திரசேகர் உரையை மேற்கோள் காட்டி வரிக்கு வரிசெய்யும் மொழிபெயர்ப்புதான் சில கலைச்சொற்களை உருவாக்ககூடிய சாத்தியங்களைஉருவாக்கும் என்பதை சுட்டிக்காட்டினார்.திருமதி.பாரதி மூர்த்தியப்பன் தன் மகளையும் வாசகர் வட்ட நிகழ்வுக்கு அழைத்து வந்திருந்தார்.தோழர் பழனிச்சாமி மொழிபெயர்ப்பு செய்த மாய யதார்த்தவாத நாவல் பற்றி விவரித்தார்.வைக்கம் பஷீரின் எங்கள் தாத்தாவுக்கு ஒரு யானை இருந்தது( _ன்றுப்பாப்பாக்கு ஒரானேயு ண்டார்ந்நு)_ கெ.சி.சங்கர நாராயணன் மொழிபெயர்ப்பை குறிப்பிட்டு தந்தை வழிப்பேரன்கள்,தாய் வழிப்பேரன்கள் அழைக்கும் முறையில் உள்ள வேறுபாடுகளை தெளிவாக குறிப்பிடவில்லை என்றார்.எம் கே குமார் இலகுவான மூலத்தை உள் வாங்கி செய்யப்படும் படைப்புக்கள் நிலைத்து நிற்பதை கட்டினார்
நான் வைக்கம் பஷீரின் சிறுகதைகளை மொழியாக்கம் செய்த குளச்சல் யூசுப்பின் இருமொழி திறமை,மலையாள-தமிழ் இலக்கிய உறவுகளும் வைக்கம் பஷீரின் மூலக்கதைகளை குறைவில்லாமல் பெறமுடிந்ததை ‘சிங்கிடிசமுங்கன்’ சிறுகதையை விவரித்து விளக்கினேன்.ஆசியான் கவிஞர் க.து.மு இக்பால் தன கவிதைகளையே ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து நோபெல் பரிசு பெற்ற ரவீந்திரநாத் தாகூர் பற்றி விளக்கினார்.சாந்தி டால்ஸ்டாயின் கதைகளை விவரித்து பள்ளிப்பருவ நினைவுகளை கிளறினார்.மூத்த எழுத்தாளர் திரு.A.P ராமன் சாந்த தத்தாவின் தெலுங்கானா கதைகளை விளக்கி 1940-களுக்கு முன்பே தெலுங்கானா போராட்டம் குறித்து விவரித்தார்.
தமிழில் அறிவியல்,தத்துவ நூல்கள் மிகக்குறைவாகவே மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன.கிரேக்க தத்துவம்,மேலை நவீன தத்துவம் போன்ற துறைகளில் மொழியாக்கம் செய்த வெ.சாமிநாத சர்மா மூலத்தின் அழகுகளை,நெளிவுகளை,சுளிவுகளை உள்வாங்கி தமிழ் உலகில் நடந்த கதைகள் போல மொழியாக்கம் செய்த க.நா.சு பற்றி கணேஷ் பாபு விவரித்து அவரது மொழிபெயர்ப்பான “தேவ மலர்” நாவலைப் பற்றிய விரிவான விமர்சனத்தை முன்வைத்தார்.செல்மா லாகர்லெவின் குறுநாவல் இத்துணை/இத்தனை வருடங்கள் கழித்தும் கீயிங்கே வானமும்,ஹான்ஸ் பாதிரியாரின் பாத்திரமும் கவித்துவமான படிவங்களும் தமிழ் நாவலைப் படிப்பது போன்ற சிந்தனை லெகுவாக மொழியாக்கம் செய்த க.நா.சு வைப் பற்றியும் 20 நிமிடங்கள் தன் எண்ணங்களை கோர்வையாக்கி சிறந்த விமர்சனத்துக்கு முதல் பரிசை தட்டிச் சென்றார்.இரண்டாவது பரிசு அழகு நிலாவிற்கும்,மூன்றாவது பரிசு சாந்திக்கும் வழங்கப்பட்டது.
மூத்த எழுத்தாளர் திரு.கண்ணபிரான் வழக்கமாக தான் தயார் செய்து வரும் கட்டுரையை அன்று புதியவர்களுக்கு வழிவிட்டு வாசிக்காமல் கருத்துக்களை உள்வாங்கிக்கொண்டிருந்தார்.கூட்டம் நிறைவுக்கு வந்தபோது திரு.கண்ணபிரான் ஒன்றைக் குறிப்பிட்டார்.இந்த கூட்டம் திரு.ரமேஷ் சுப்பிரமணியன் வாசகர் வட்டத்தை தொடங்கிய காலத்தை நினைவு படுத்துவதாகச் சொன்னார்.ஒவ்வொருவரும் தன் சுயவிமர்சனக் கருதுகோல்களுடன் உடன்பட்டும்/முரண்பட்டும் விவாதித்த நிகழ்வை வெகுவாக பாராட்டினார்.

மேலும் பங்கேற்றவர்கள்,
சுரேஷ் கண்ணன்,
முத்துக்குமார்,
அகிலாண்டேஸ்வரி,
சிவசேகரி,
மதுமதி,
முத்து குமார்,
பிரசாந்தினி

தேவ மலர்– செல்மா லாகர்லெவ் (தமிழில்: க.நா.சு)                               தொகுப்பு -திரு.கணேஷ் பாபு 

அண்மையில், க.நா.சு பிறந்து நூறாண்டுகள் நிறைவு பெற்றதை முன்னிட்டு, அவரை கௌரவப்படுத்தும் விதமாகவும், க.நா.சுவைப் பற்றி இளைய தலைமுறை வாசகர்கள் அறிந்து கொள்ளும் விதமாகவும், சொல்வனம் என்ற இலக்கிய இணைய இதழ், க.நா.சு நூற்றாண்டு மலரை வெளியிட்டது. அதற்கு இணையான முயற்சியாக, அழியாச்சுடர்கள் என்ற இணையதளம் க.நா.சுவைப் பற்றி அவரோடு பழகிய மூத்த இலக்கியவாதிகளும் பிற நண்பர்களும் எழுதிய கட்டுரைகளை வெளியிட்டது. அவற்றுள் மிகச் சிறந்த கட்டுரைகளாக இலக்கிய விமர்சகர் வெங்கட் சாமிநாதன், கவிஞர் சுகுமாரன், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், மொழிபெயர்ப்பாளர் ஜி.குப்புசாமி ஆகியோர் எழுதியுள்ள கட்டுரைகள் க.நா.சுவைப் பற்றிய மிகச் சிறந்த அறிமுகக் கட்டுரைகளாக அமைந்திருந்தன. அந்தக் கட்டுரைகளின் வரிசையில், அழியாச்சுடர்கள் இணையதளம், க.நா.சு மொழிபெயர்த்த “தேவ மலர்” என்ற குறு நாவலையும் வலையேற்றியிருந்தது.
தேவமலர் என்கின்ற இந்தக் குறுநாவலை எழுதியவர் “செல்மா லாகர்லெவ்” (Selma Lagerlöf) என்ற ஸ்வீடீஷ் நாட்டு எழுத்தாளர். இலக்கியத்திற்கான நோபல்பரிசு பெற்ற முதல் பெண்மணி (ஆண்டு :1909). இவரது “மதகுரு” என்ற நாவல் இன்றளவும் ஸ்வீடிஷ் இலக்கியத்தின் சிகரமாகக் கருதப்படுகிறது. க.நா.சு தான் இந்த நாவலையும் தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.

தேவ மலர் என்ற இந்த நெகிழ்வூட்டும் கதை எழுதப்பட்டு நூறாண்டுகளுக்கு மேல் ஆகிறது. ஆனாலும், இந்தக் கதை ஏதோ நேற்றுத்தான் எழுதப் பட்டது போலபுதுமை வாசம் மாறாமல் இருப்பது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. இதற்கு முக்கிய காரணமாக நான் நினைப்பது, இந்தக் கதை என்றுமுள்ள மானுடத்தின் மனசாட்சியைநோக்கிப் பேசுவது. மானுடத்தின் மனசாட்சியை உலுக்கக்கூடிய எந்த ஒரு படைப்பும் கால தேச வர்த்தமானங்களை எளிதாகக் கடந்து விடுகிறது. அத்தகைய படைப்பு வாசகனை மீண்டும் மீண்டும் தொந்தரவு செய்து கொண்டே இருக்கிறது. அவன் ஆழ்மனதில் நுரைத்துப் பொங்கும் கடல் அலைகளைப் போல மீண்டும் மீண்டும் தீராத கேள்விகளை எழுப்பிக்கொண்டே இருக்கிறது.வாசகனின் கற்பனையின் வழியே நுழைந்து கொண்டு, அவனது சிந்தனை மையத்தை சிதறடித்து அவன் இதுவரை திரட்டி வைத்திருந்த அடிப்படைகளை உடைத்துப் போட்டு மீட்டுருவாக்கம் செய்கிறது. மானுட அறம் என்பது எத்தனை வலிமையானது என்பதை மீண்டும் மீண்டும் உணர்த்திக் கொண்டே இருக்கிறது. கண்ணாடி முன்பு நின்று தலைசீவ உதவும் சீப்பு போல என்றுமுள்ள மானுட அறத்தின் முன்பு “தேவ மலர்” போன்ற கதைகள்தான் ஒரு வாசகனின் மனதைச் சீவி அழகு படுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றன.
இந்த ஒப்பற்ற கதையை, கடந்த நூறு ஆண்டுகளாக, உலகம் முழுக்க எத்தனை இலக்கிய வாசகர்கள் படித்திருப்பார்கள். இந்தக் கதையின் கடைசி பத்திகளைப் படித்து எத்தனைக் கண்கள் தூய கண்ணீர்த் துளிகளைச் சொரிந்திருக்கும். அந்த வரிசையில் என்னையும் இணைத்த க.நா.சு விற்கு எப்படி நன்றி சொல்வது? தன்னிடம் உள்ள நன்றி உணர்ச்சியை எப்படி வெளிப் படுத்துவது என்று தெரியாமல் தவிப்பதுதான் ஒரு மனிதனின் ஆகப்பெரிய தர்ம சங்கடம் அல்லவா?
கீயிங்கே என்ற வனமும், கீயிங்கே வனத் திருடனின் மனைவியும்,அப்பட் ஹான்ஸ் என்ற துறவியும்தான் இந்தக் கதையைப் படித்து முடித்த பல மாதங்களுக்குப் பிறகும் வாசகனின் மனதில் தொடர்ந்து தோன்றிகொண்டே இருக்கும் கதாப்பாத்திரங்கள்.
கதையின் சுருக்கமான வடிவம் இதுதான்: கொடூரமான பல குற்றங்களைச் செய்து மாட்டிக்கொண்ட ஒரு மூர்க்கமான திருடன் கீயிங்கே என்ற பெருவனத்தில் தன் மனைவியுடனும் ஐந்து குழந்தைகளுடனும் தலைமறைவாக வசித்து வருகிறான். கீயிங்கே காட்டை விட்டு அவனால் வெளி வர முடியாது. நகரத்துக்குள் அவன் தலை தென்பட்டால், அதிகாரிகள் அவனைக் கைது செய்து சிறையிலடைத்து வாட்டி விடுவார்கள்.காட்டுப் பிரதேசத்தில் யாராவது அந்நியர்கள் வழி தெரியாமல் மாட்டிக் கொண்டால் அவர்களை மிரட்டி அவர்களிடம் இருக்கும் பொருளைப் பிடுங்கிக் கொள்வான்.இதனால், காட்டுக்குள் அந்நியர்கள் வருவது நாளடைவில் மிகவும் அரிதாகிக் கொண்டே வந்தது. பசி தாங்க முடியாமல், ஒருநாள் அவன் தன் மனைவியையும் தன் குழந்தைகளையும் பிச்சை எடுக்க நகருக்குள் அனுப்பி வைக்கிறான்.
திருடனின் மனைவி தைரியமாக நகருக்குள் பிச்சையெடுக்க வருகிறாள். அவளுக்கு பயமேதும்இல்லை. அவளுக்குத் தெரியும், திருடனின் மனைவிக்கு ஊரிலுள்ளவர்கள் நிச்சயம் பிச்சையளிப்பார்கள் என்று. இல்லையென்றால், பயங்கர சித்தம் படைத்த திருடன் அவர்களை வஞ்சம் தீர்த்துக் கொள்வானே. அவள் நினைத்தபடியே, அவளைக் கண்டதும் அஞ்சிய ஊரார் அவளுக்கும் அவளது குழந்தைகளுக்கும் பிச்சையளிக்கிறார்கள்.
பிச்சையெடுத்துக் கொண்டே அவர்கள் “ஊவிட்” என்ற மதகுருமார்கள் தங்கியிருக்கும் மடத்தினை வந்தடைகிறார்கள். மடத்தின் வெளிக்கதவு மணியை அசைத்து விட்டுத் திருடனின் மனைவி பிச்சை கேட்டதும், வாயிற்காப்போன் திட்டி வாசலைத் திறந்து, அவளுக்கும் அவளது ஐந்து குழந்தைகளுக்கும் சேர்த்து ஆறு ரொட்டித் துண்டுகளை அவளிடம் அளிக்கிறான். அவள் ரொட்டித் துண்டுகளைத் தனது பைக்குள் பத்திரப் படுத்தி விட்டுத் திரும்ப யத்தனிக்கும் சமயம் அவளுடைய கடைசிக் குழந்தை அவளது மேலங்கியைப் பிடித்து இழுத்து, அந்த மடத்தின் மற்றொரு மூலையில் இருந்த ஒரு கதவைக் காட்டுகிறது.
உடனே, அவள் தன் ஐந்து குழந்தைகளையும் இழுத்துக் கொண்டு திறந்திருந்த அந்தக் கதவு வழியே நுழைகிறாள். அங்கே அவள் கண்ட காட்சி அவளை பிரமிக்க வைக்கிறது. அது ஒரு சிறிய தோட்டம். அங்கே விதவிதமான அரிய செடிகளும், மூலிகைகளும், வண்ண வண்ண மலர்களும் அவளது கண்ணைப் பறிக்கின்றன.அந்த தோட்டம், மடத்தின் தலைவர் ‘அப்பட்ஹான்ஸ்’ என்பவரால் நிர்மாணிக்கப் பட்டது. திருடனின் மனைவி,தன்னையே மறந்து போய் ஒவ்வொரு செடிகளாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், அந்த தோட்டத்தின் மற்றொரு பகுதியில் களை பிடுங்கிக் கொண்டிருந்த மடத்தின் சீடன் ஒருவன் அவளை கவனித்து விடுகிறான்.ஓடோடி வந்த அவன் அவளையும் அவளது குழந்தைகளையும் கோபமாகக் கத்திக் கொண்டே துரத்தப் பார்க்கிறான். ஆனால் திருடனின் மனைவியோ எவ்வித பயமும் இன்றி, தான் கீயிங்கே வனத் திருடனின் மனைவி என்று சொல்லி விட்டு மேற்கொண்டு தோட்டத்தின் அழகைக் காண்பதற்காக நடக்கத் துவங்குகிறாள்.ஆனால் அந்த சீடனோ அவளைச் சமாளிக்க மேலும் இரு துறவியரை அழைத்து வந்து அவளை மூர்க்கமாக வெளியேற்ற முனைகிறான். திருடனின் மனைவியும் அவர்களுக்குச் சரிசமமாக நின்று கூச்சலிட்டுக் கொண்டே அவர்கள் மேல் பாய்ந்து சண்டையிடுகிறாள்.அவளுடைய ஐந்து குழந்தைகளும் சந்தோஷ ஆரவாரத்துடன் வீரப்போர் புரிய வந்து தயாராகக் கலந்து கொண்டன. மதகுருமார் இருவரும், சிஷ்யன் ஒருவனும் அதி சீக்கிரமே தோல்வியை ஒப்புக் கொண்டு புது ஆள் பலம் கொண்டு வரப் பின்னிட்டனர்.
இவ்வேளையில், மடத்தின் தலைமைத் துறவியான அப்பட் ஹான்ஸ், தோட்டத்திலிருந்து எழுந்த கூச்சல் கேட்டு, என்ன நடந்தது என்று பார்ப்பதற்காகதோட்டத்திற்கு விரைந்து வருகிறார். அவருடைய சிஷ்யர்கள் அவரிடம் கீயிங்கே வனத் திருடனின் மனைவி இந்த தோட்டத்திற்குள் நுழைந்து கொண்டு வெளியேற மறுக்கிறாள் என்று தகவல் சொல்கிறார்கள்.
தன்னுடைய சீடர்களை அமைதியாக இருக்கும்படிச் சொல்லிவிட்டு, அப்பட்ஹான்ஸ் திருடனின் மனைவியைக் கவனிக்கிறார். அவளோ யாரைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், துளி பயமுமின்றி ஒவ்வொரு செடியையும் பாத்தியையும் நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து கொண்டே செல்கிறாள்.அவள் தன்னுடைய தோட்டத்தை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டே இருந்ததைப் பார்த்த அப்பட்ஹான்ஸ் உள்ளூர பெருமையும் சிறிது கர்வமும் அடைகிறார். அந்த நாட்டிலேயே சிறந்த தோட்டம் அவரது தோட்டம். அவர் எவ்வளவோ சிரமப்பட்டுத் தேடிப்பிடித்துத் தன் கையாலேயே நட்டு வைத்து, தண்ணீர் ஊத்தி வளர்த்த செடிகள் பல இருந்தன அந்தத் தோட்டத்தில்.தன் தோட்டத்தின் அழகைக் காண்பதற்காக அவள் மூன்று பேருடன் தனியாகப் போராடி ஜெயித்தாள் என்று எண்ணும் போது அப்பட்ஹான்ஸுக்குத் தன் தோட்டத்தைப் பற்றிச் சற்றுப் பெருமையாகவே இருந்தது. அவர் திருடனின் மனைவியை அணுகிக் கேட்கிறார்.’இந்தத் தோட்டம் உனக்குப் பிடித்திருக்கிறதா’ என்று.
திருடனின் மனைவி, தனக்கு எதிரே மெலிந்து போய் தலை முழுதும் வெண்முடியுடன் நின்று கொண்டிருக்கும் அப்பட்ஹான்ஸைப் பார்த்து, இந்தத் தோட்டம் அழகியதுதான்.ஆனால், இதைவிட அழகான தோட்டம் ஒன்றை கீயிங்கே வனத்தில் நான் பார்த்திருக்கிறேன்.அதனுடன் இதை ஒப்பிடவே முடியாது என்றாள்.
அப்பட்ஹான்ஸ் திகைத்துப் போகிறார். தன்னுடைய தோட்டத்தை விடவும் அழகான தோட்டம் இந்த சுற்றுப்புறத்தில் இருக்கிறதா என்ன? அவர் அருகே இருந்த சீடனுக்குஇதைக் கேட்டதும் கோபம் வருகிறது. இவள் வேண்டுமென்றே பொய் சொல்கிறாள் என்கிறான். ஆனால், திருடனின் மனைவியோ அமைதியாகச் சொல்கிறாள். நான் சொல்வது முற்றிலும் உண்மை. “பிரதி வருஷமும் கிறிஸ்துமஸுக்கு முந்திய இரவு வஸந்தகாலம் போல கீயீங்கே வனம் பூத்துக் குலுங்குகிறது என்று நீங்கள் கேள்விப்பட்டதில்லையா, பார்த்ததும் இல்லையா? நடு மாரிக்காலத்தில் நமது கிறிஸ்துவின் பிறப்பின் ஞாபகார்த்தமாக, கிறிஸ்து அர்ப்பணமாக வஸந்தகாலம் தோன்றி மரமும் செடியும் கொடியும் பூத்துக் குலுங்கும் என்று நீங்கள் அறிந்ததில்லையா? காட்டில் வசிக்கும் நாங்கள் பிரதி வருஷமும் இந்தக் காட்சியைக் கண்டிருக்கிறோம். என்ன அற்புதமான புஷ்பங்கள். என்ன அழகான வர்ணங்கள். எவ்வளவு இன்பகரமான வர்ண விஸ்தாரங்கள். அடடா. நாவால் சொல்லி மாளாது. கைநீட்டி அந்தப் புஷ்பங்களில் ஒன்றைப் பறிக்கவும் மனசு வராதே. அவ்வளவு அழகு” என்கிறாள்.

அவளது இந்த வர்ணனைகளால் ஈர்க்கப்பட்ட அப்பட்ஹான்ஸ், தானும் அந்தக் காட்சியைப் பார்க்க விரும்புவதாகவும், தன்னை அந்த கீயிங்கே வனத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல முடியுமா என்றும் திருடனின் மனைவியிடம் பணிவாக வேண்டுகிறார். திருடனின் மனைவி முதலில் தயங்குகிறாள். அப்பட்ஹான்ஸ் தன்னுடைய கணவனைக்காட்டிக்கொடுத்துவிடுவாரோ என்று யோசிக்கிறாள். அதனால், சில நிபந்தனைகளுடன் அப்பட்ஹான்ஸைக் காட்டுக்குள் கூட்டிக் கொண்டு போக சம்மதிக்கிறாள். அதன்படி,அப்பட்ஹான்ஸ் தன்னுடன் ஒருவரை மட்டுமே அழைத்து வர வேண்டும் என்றும், தன் கணவனை அதிகாரிகளிடம் காட்டிக் கொடுக்கக் கூடாது என்றும் சத்தியம் செய்யச் சொல்கிறாள். அப்பட்ஹான்ஸ் அப்படியே சத்தியம் செய்து கொடுக்கிறார். அதனால், அந்த வருட கிறிஸ்துமஸ் தினத்திற்கு முந்தைய தினம், திருடனின் மனைவி, தன் குழந்தைகளில் ஒருவனை மடாலயத்திற்கு அனுப்புவதாகவும் அவன் அவர்களுக்கு வழிகாட்டுவான் என்றும் சொல்லி விடைபெறுகிறாள்.
அப்பட்ஹான்ஸ் அந்த வருட கிறிஸ்துமஸ் தினத்திற்காக ஏங்கத் துவங்கி விடுகிறார். அதே சமயம், தாங்கள் இப்படிக் கிறிஸ்துமஸ் தினத்துக்கு கீயிங்கே வனத்திற்கு செல்வதற்கு ஏற்பாடு செய்திருப்பதை ஒருவரிடமும் சொல்லக்கூடாது என்று தன் சிஷ்யனுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்.
ஒருநாள் ‘ஊவிட்’ மடத்திற்கு வருகை தரும் ஆர்ச் பிஷப் “அப்ஸலன்” அந்த மடத்தில் ஒரு இரவு தங்க நேருகிறது. அவருக்கு அப்பட்ஹான்ஸ் தன்னுடைய தோட்டத்தைச் சுற்றிக் காட்டுகிறார். அப்பட்ஹான்ஸ் மெல்ல கீயிங்கே வனத்திருடனைப் பற்றிப் பேச்செடுக்கிறார். அந்தத் திருடனை நகருக்குள் அனுமதித்து அவனுக்குப் பொது மன்னிப்பு வழங்க வேண்டுமென்றும் அவன் திருந்தி வாழ நாம் ஒரு வாய்ப்பு அளிக்க வேண்டுமென்றும் கோருகிறார். ஆனால், ஆர்ச்பிஷப் அப்ஸலனோ, அயோக்கியனை மீண்டும் யோக்கியர்களிடையே நடமாட விடுவது தவறு என்று அந்த வேண்டுகோளை நிராகரித்து விடுகிறார். அப்பட்ஹான்ஸ் மனம் தளராமல், அந்த திருடனுக்காக தொடர்ந்துவாதாடுகிறார். அந்த திருடனும் அவனது குடும்பமும், பிரதி வருஷமும் கிறிஸ்துமஸுக்கு முந்தைய இரவு, கிறிஸ்து பிறந்ததைக் கொண்டாடும் விதமாக, கீயிங்கே வனம்மலரும் காட்சியைக் காண்கிறார்கள். திருடன் என்று நம்மால் ஒதுக்கப் பட்டவனுக்கு கடவுளின் இந்த விந்தைகள் புலப்படுகின்றன என்றால், கடவுள் அவனை ஒதுக்கவில்லை என்றுதானே அர்த்தமாகிறது என்கிறார். ஆர்ச்பிஷப் அப்ஸலனுக்கு இந்த வாதத்தில் நம்பிக்கையில்லை. உண்மையிலேயே, கீயிங்கே வனம் கிறிஸ்துமஸுக்கு முந்தைய இரவு வசந்த வனமாக மாறுகிறது என்றால், அந்த மலரில் ஒன்றைக் கொண்டு வந்து தன்னிடம் காட்டினால், அன்றே அந்தத் திருடனையும், அவன் குடும்பத்தையும் மன்னித்து திரும்பவும் சமூகத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளச் செய்வதாக வாக்களிக்கிறார். இந்த உரையாடலை அப்பட்ஹான்ஸின் சீடனும் கேட்கிறான்.
தான் கொடுத்த வாக்கை மறக்காமல்,திருடனின் மனைவி, கிறிஸ்துமஸுக்கு முந்தைய நாள், தன்னுடைய குழந்தைகளில் ஒருவனை ஊவிட் மடத்திற்கு அனுப்பி வைக்கிறாள். அவன் வழிகாட்டிக் கொண்டே வர, அப்பட்ஹான்ஸும் அவரது சீடனும் கீயிங்கே வனத்தில் உள்ள திருடனின் குடிசைக்கு வருகிறார்கள். அந்த இரவில்காட்டிற்குள் பனி பொழிந்து கொண்டிருக்கிறது.அவர்களால் குளிரைத் தாங்க முடியவில்லை. திருடனின் மனைவி அவர்களை வரவேற்று, குடிசையின் நடுவில்இருந்த கணப்பின் அருகே அவர்களை அமரச் செய்கிறாள். திருடனோ அவர்களைச் சந்தேகமாகப் பார்க்கிறான். தன்னைக் காட்டிக் கொடுக்கத்தான் அவர்கள் இருவரும் நகரத்திலிருந்து இந்த வனத்திற்குள் வந்திருப்பதாக நம்பினான். அப்பட்ஹான்ஸ் அவனிடம் தான் அவனுக்காக ஆர்ச் பிஷப்பிடம் பேசி விட்டதாகவும் ஆர்ச் பிஷப் அவனை மன்னித்து விடுவார் என்றும் சொல்கிறார். திருடனோ அவரை நம்பாமல், ஆர்ச் பிஷப் தன்னை உண்மையிலேயே மன்னிப்பதாக இருந்தால்,தான் திருந்தி விடுவதாகவும், ஒரு வாத்துக் குஞ்சைக் கூட திருட மாட்டேன் என்றும் சொல்கிறான். அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே திருடனின் மனைவி,அவர்களை குடிசைக்கு வெளியே அழைத்துச் செல்கிறாள். கீயிங்கே வனம் தேவ வனமாக மாறும் தருணம் வந்துவிட்டது என்கிறாள்.
அப்பட்ஹான்ஸுக்கும் அவரது சீடனுக்கும் ஒரு வித்தியாசமும் தெரியவில்லை. வனத்தைச் சூழ்ந்திருக்கும் கும்மிருட்டில் அவர்களுக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை. ஒரு மரத்திலும் இலை என்பது பெயருக்குக் கூட இல்லை.தரையெங்கும் பனிப்போர்வை போர்த்திருக்கிறது. இந்த வனம் எப்படி தேவ வனமாக மாறும் என்று குழப்பத்துடன் அவர்கள் நின்றிருக்கும் போது, மெல்ல அவர்கள் காதுக்குள் ஒருவிதமான மணியோசை ஒலிக்கத் துவங்குகிறது. அதே சமயம் வனத்திலே மங்கலானதோர் வெளிச்சம் தோன்றத் தொடங்கியது. அவர்கள் கண்ணெதிரே வனம் சட சடவென்று விழித்துக் கொள்ளத் துவங்கியிருந்தது. ஒரு வினாடியில், மணிகளின் ஒலியும், வெளிச்சமும், காடு பூராவும் பரவின. அப்பட் ஹான்ஸினுடைய கண் முன்னர் பூமியின்மேல் பச்சைப் போர்வை படர்ந்தது. புல்லும், பூண்டும் அடர்ந்து ஒரு நொடியில் வளர்ந்து தலை தூக்கின. எதிரே தெரிந்த குன்றுகளின் சரிவெல்லாம் திடுமென்று பச்சைப்பசேலென்றாகி விட்டது. வித விதமான பூச்செடிகள் முளைத்துத்தலைதூக்கிப் பூத்துக் குலுங்கின. அந்த வர்ண விஸ்தாரமே அபூர்வமானதாக, அற்புதமானதாக இருந்தது. வேறு என்ன சொல்வது? தெய்வீகமானதோர் வர்ண விசித்திரம் அது.கீயிங்கே காடு விழித்தெழுந்து விட்டது என்று கண்ட அப்பட் ஹான்ஸுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. மொட்டை மரங்கள் துளிர்த்தன. தூரத்தில் ஒரு நீர்வீழ்ச்சியின் சப்தமும்,ஆறுகளின் சலசலப்பும் கேட்டது. பனியெல்லாம் விலகி, மனோகரமான மணத்துடன், தென்றல் வீசத் துவங்கியது. பறவைகளின் சப்தங்கள் கேட்டன. எங்கேயோ வெகு தொலைவிலிருந்து இடைச்சிகள் தங்கள் பசுக்களிடம் கொஞ்சிக் கொஞ்சிப் பேசிக்கொண்டே பால் கறந்து கொண்டிருக்கும் சப்தம் வந்தது. ஆட்டு மந்தைகளின் மணிகள் ஒலித்தன. மரங்களெல்லாம் சிவப்பும், நீலமும், மஞ்சளும், ஊதாவுமாகப் பூத்துக் கொண்டிருந்தன. பச்சையாகக் காய்த்திருந்த காய்கள் அப்பட்ஹான்ஸுடைய கண் எதிரே கனிந்து நிறம் மாறிப் பழுத்தன. பூக்கள் தரையெங்கும் விழுந்து பரவி விதவிதமான வர்ணம் காட்டின. ஏதோ மாயமான ரத்ன கம்பளம் விரித்தது போல் இருந்தது.
திருடனும் அவனது குழந்தைகளும் மரங்களில் கனிந்திருந்த பழங்களைத் தின்று பசியாறுகிறார்கள். குள்ள நரி ஒன்று திருடனின் மனைவியருகில் வருகிறது.திருடனின் மனைவி குனிந்து நரியின் காதில் ஏதோ சொன்னாள். நரி அவள் சொன்னதைக் கேட்டு ஆனந்தப்படுவது போல் இருந்தது. திருடனின் குழந்தைகள் குறுக்கும் நெடுக்கும் ஓடிக் கொண்டிருந்த முயல் குட்டிகளுடனும், நரிக்குட்டிகளுடனும் விளையாடத் தொடங்கினார்கள். தெய்வீகமான ஒளி எங்கும் பரவி நின்றது. வஸந்தத்தின் மகரந்தப்பொடி காற்றிலே நிறைந்திருந்தது. உலகத்திலுள்ள அழகான மலர்ச் செடிகள் எல்லாம் கிறிஸ்து பிறந்ததன் ஞாபகார்த்தமாய் பூத்து கீயிங்கே வனத்தை தெய்வீகமான அழகு கொண்டதாகச் செய்தன. சில மலர்கள் பொடிப்பொடியாக நவரத்தினங்கள் போல் ஜொலித்தன. ரோஜாக் கொடியொன்று மலையடிவாரத்தில் முளைத்து மலையுச்சிவரையில் ஒரே நொடியில் படர்ந்தது நெடுகிலும் கண்ணைப் பறிக்கும் வண்ணமலர்கள் பூத்துக் குலுங்கின. இதற்குப் போட்டியாகப் படர்ந்தது கருப்புப் பூவுடைய ஒரு கொடி அதன் பூக்களைப்போல அப்பட்ஹான்ஸ் எங்கேயும் கண்டதில்லை.இது தேவவனம்தான் சந்தேகமில்லை. திருடனின் மனைவி அன்று சொன்னது போலவே இது அப்பட் ஹான்ஸினுடைய மடத்துத் தோட்டத்தைவிட அற்புதமானதுதான். அழகானது தான். சந்தேகத்துக்கிடமேயில்லை. கோடி சூரியப்பிரகாசத்துடன், வசந்தத்தின் காற்றும், மணமும், ஒலியும் அப்பட் ஹான்ஸைச் சூழ்ந்திருந்தன. கண்ணீர் மல்க அப்பட் ஹான்ஸ் அந்த தேவ வனத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அப்பட் ஹான்ஸ் கையைக் கட்டிக் கொண்டு மண்டியிட்டு தலையைக் குனிந்து வணங்கினார். வணங்கியபடியே இருந்தார். அவர் முகத்திலே ஆனந்த பரவசம் படர்ந்தது.இனிமையான யாழை மீட்டிக் கொண்டே தேவர்கள் கிறிஸ்துமஸ் பாடல்களைப் பாடியபடி வந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைச் சுற்றிலும் அற்புதமான ஒளி வீசிக் கொண்டிருந்தது.
ஆனால்,அப்பட்ஹான்ஸுக்கு அருகில் நின்றிருந்த சீடனுக்கோ, இது ஏதோ கண்கட்டு வித்தையாகவும், ஏமாற்று வேலையாகவும் தெரிகிறது. சைத்தான் ஏதோ மாயம் செய்கிறான். இலலையெனில், எப்படி சாதாரண இந்த வனம் நொடிப்பொழுதில் அசாதாரணமாகத் தோற்றம் கொள்ள இயலும்?என்று அவனுக்குத் தோன்றுகிறது.
அவன் அவநம்பிக்கையுடன் அந்தக் காட்சிகளைக் கண்டு கொண்டிருந்தான். அப்பட்ஹான்ஸை நெருங்கி அவர் தோளின் மேல் அமர்ந்த பறவைகள் அவரது சீடனை நெருங்கவேயில்லை. எந்த மிருகமும் அவன் பக்கமே வரவில்லை.தப்பித்தவறி, ஒரு புறா அவன் பக்கம் பறந்து அவனது தோளில் அமர்ந்தது. உடனே, அவன் சைத்தான்தான்தன் மேல் அமர்ந்து விட்டது என்றெண்ணி அந்தப் புறாவை விரட்டி, “நரகத்திலிருந்து வந்தவனே, சைத்தானே! ஓடிப் போ என்று காடு முழுவதும் எதிரொலிக்கும் படியாகக் கூவினான்.
அந்த நொடியில், அவர்களைச் சுற்றியிருந்த காற்றும் வெளிச்சமும் இல்லாமல் ஆகியது.தேவகானம் பாடிக் கொண்டு வந்த தேவர்கள் தயங்கி ஒரு வினாடி நின்று மௌனமாகத் திரும்பிச் செல்லத் தொடங்கினார்கள். எவ்வளவு அதிசயமாக எல்லாம் நிகழ்ந்ததோ அவ்வளவு அதிசயமாக ஒரே வினாடியில் எல்லாம் மறைந்து விட்டது.பறவைகளின் சப்தம் நின்றது. வசந்த காலம் மறைந்து பனி மீண்டும் கொட்டத் துவங்கியது. பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, செடி கொடிகளெல்லாம் உயிரிழந்து,அந்த தேவ வனம் மெல்ல மெல்ல மறைந்து கொண்டிருந்தது.அப்பட்ஹான்ஸின் இதயத்தில் துக்கம் சூழ்ந்தது.கண்ணீர் வெள்ளமாக கொட்டத் துவங்கியது. அந்தக் கணத்திலும் திருடனைக் காப்பாற்றுவதற்காக தான் பறித்து வருவதாகச் சொல்லியிருந்த தேவ மலரைப் பறிப்பதற்காக மறைந்து கொண்டிருந்த தேவ வனத்துக்குள் ஓடிப்போய் கடைசி நிமிஷத்தில் அப்பட்ஹான்ஸ் கீழே விழுந்து தன் கையில் அகப்பட்ட புஷ்பத்தை பறிக்க முயன்றார்.ஆனால் அவரது கையில் ஏதோ கிழங்கு போலஒன்றுதான் அகப்பட்டது. அதை எடுத்துக் கொண்டு நடக்க முயன்றார். எழுந்திருக்க முடியவில்லை. நெடுஞ்சாண்கிடையாகக் கீழே விழுந்து இறந்து போனார்.அப்பட்ஹான்ஸுடைய சீடனுக்கு அப்போதுதான் தான் தவறு செய்தது புரிந்தது. தன்னால்தான் தன்னுடைய குரு இறந்து விட்டார் என்று உணர்ந்து அவன் அடித்துக் கொண்டு அழுதான்.
அப்பட்ஹான்ஸினுடைய சடலத்தை ஊவிட் மடத்துக்குத் தூக்கிச் சென்றார்கள். உடலைக் கழுவிக் கிடத்த முயலும் போது அவர் வலது கை மூடியிருப்பதை சிஷ்யர்கள் கண்டார்கள். சாகும் சமயத்தில் அவர் கையில் எதையோ பற்றிக் கொண்டிருந்தார் போலும். கையைப் பிரித்துப் பார்த்தபோது கைக்குள் இரண்டு கிழங்குகள் இருப்பது தெரிந்தது. சிறு கிழங்குகள், எந்த மாதிரியான செடியின் கிழங்குகள் அவை என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை.
கீயிங்கே காட்டுக்குள் அப்பட் ஹான்ஸுடன் போய் வந்த சீடன் அந்தக் கிழங்குகளைக் கொண்டு போய் அவருடைய தோட்டத்தில் ஊன்றி வைத்தான். தன் கையாலேயே தண்ணீர் விட்டு தினம் தினம் கவனித்து வந்தான். பூக்குமா, பூக்காதா என்று கூடத் தெரியவில்லை. அது வளமாகக் கூட வளரவில்லை. வஸந்தம் வந்து போயிற்று. கோடை வந்து போயிற்று. அடுத்த மாரிக்காலமும் வந்தது. அப்பட் ஹான்ஸினுடைய தோட்டத்திலிருந்த செடி கொடிகளெல்லாம் அழிந்து விட்டன. அழுகி விட்டன. சிஷ்யன் கூட இப்பொழுதெல்லாம் தோட்டத்திற்குள் போவதில்லை.
சரியாக ஒரு வருடம் கழிந்து விட்டது.மறுநாள் விடிந்தால் கிறிஸ்துமஸ். அப்பட்ஹான்ஸின் நினைவிலேயே வாழ்ந்து வந்த அந்த சீடன் தன் குருவைப் பற்றிய ஞாபகங்களைத் தனிமையில் அவருடைய தோட்டத்தில் அனுபவிக்க வேண்டுமென்ற எண்ணத்துடன் அவன் தோட்டத்திற்குள் சென்றான். அங்கு ஓர் அபூர்வமான விஷயம் அவன் கவனத்தைத் கவர்ந்தது. அப்பட்ஹான்ஸ் கையில் இருந்த கிழங்குகளை நட்டிருந்த இடத்தில் ஏதோ ஒரு செடி முளைத்திருந்ததைக் கண்டான். பச்சைப்பசேலென்ற இலைகளுடன் அது வளர்ந்திருந்தது. தேவ வனத்திலிருந்து வந்த அந்த கிழங்கு கிறிஸ்து பிறந்த நாளைக் கொண்டாடுவதற்காக இப்பொழுது முளைத்து இலைகள் விட்டிருக்கிறது. அற்புதமாகப் பூத்தாலும் பூக்கும் என்று எண்ணும் போது சிஷ்யனின் மெய்சிலிர்த்தது. அதே வினாடி அந்தச் செடியிலே அழகான புஷ்பங்கள், வெள்ளியும் தங்கமுமாக மலர்ந்து கண்ணை மயக்கின. உடனே, அந்த மலர்களில் ஒன்றைப் பறித்துக் கொண்டு அந்த சீடன் ஆர்ச் பிஷப் அப்சலனிடம் ஓடுகிறான். ஆர்ச் பிஷப்புக்கும், அப்பட் ஹான்ஸுக்கும் இடையே நடந்த பேச்சுவார்த்தைகள் அவனுக்குத் தெரியும்.
தேவ மலரை ஆச்சர்யத்துடன் வெகு நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆர்ச் பிஷப், அப்பட்ஹான்ஸ் தன்னுடைய வாக்கை நிறைவேற்றி விட்டார். நானும் அவருக்களித்தவாக்கை நிறைவேற்றுகிறேன் என்று சொல்லி ,கீயிங்கே வனத் திருடனுக்கு பொது மன்னிப்பு அளிக்கிறார்.திருடன் செய்திருந்த குற்றங்களையெல்லாம் மன்னித்து, மீண்டும் அவன் மனிதர்களிடையே மனிதனாக நடமாடலாம் என்ற மன்னிப்புக் கடிதத்தை சீடனிடம் கொடுத்தனுப்புகிறார். சீடன் அன்றிரவே புறப்பட்டு, கீயிங்கே வனத்தை கிறிஸ்துமஸ் அன்று அதிகாலையில் அடைகிறான். திருடனையும் அவனது மனைவியையும் சந்தித்து ஆர்ச் பிஷப் அவர்களை மன்னித்து விட்ட தகவலைச் சொல்லி மன்னிப்புக் கடிதத்தையும் காட்டுகிறான். அப்போதுதான் அவனுக்குத் தெரிகிறது. எப்போதும் போல கிறிஸ்துமஸுக்கு முந்திய இரவு கீயிங்கே வனம் தேவ வனமாக மாறவில்லை என்பது.
திருடனின் மனைவி, அப்பட்ஹான்ஸ் தன்னுடைய வார்த்தையைக் காப்பாற்றி விட்டார். என் கணவனும் தன் வார்த்தையைக் காப்பாற்றுவான். அவன் இனித் திருடமாட்டான். மனிதர்களிடையே யோக்கியனாக வாழுவான் என்றாள்.திருடனும், திருடனுடைய மனைவியும், குழந்தைகளும் அக்கணமே குடிசையை விட்டு நகருக்குப் புறப்பட்டனர். அவர்கள் போன பின் அப்பட் ஹான்ஸினுடைய சிஷ்யன் அங்கே நடுக்காட்டில் குகையில் குடியேறினான். தான் செய்த பாபத்துக்கெல்லாம் பிராயச்சித்தம் செய்ய விரும்பினான் அவன். தன் காலத்தை சிந்தனையிலும், பிரார்த்தனையிலும் கழித்தான்.
ஆனால், அதன்பிறகு வந்த எந்தக் கிறிஸ்துமஸுக்கும் கீயிங்கே வனம் தேவ வனமாக மாறவேயில்லை.அத்தேவவனத்தின் ஞாபகார்த்தமாக இப்போது இருப்பதெல்லாம் ஊவிட் மடத்திலே அப்பட் ஹான்ஸினுடைய தோட்டத்திலே உள்ள அந்த ஒரு செடிதான். அந்தச் செடிக்கு கிறிஸ்துமஸ் ரோஜாச்செடி என்றும், அதில் பூக்கும் பூக்களை தேவமலர்கள் என்றும் ஜனங்கள் கொண்டாடுகிறார்கள். ஒவ்வொரு வருஷமும், அச்செடி கிறிஸ்துமஸ் தினத்துக்கு முந்திய இரவு பூக்கிறது. நடுமாரிக்காலத்திலே உலகத்தில் மற்றெல்லாச் செடிகளும் இலைகள்கூட இல்லாமல் அழிந்துபோய் நிற்கும் சமயத்திலே அந்த ஒரு செடி மட்டும் பசேலென்று இலை துளிர்த்து பொன்நிறத்தில் பூக்கிறது. உண்மையிலே அது தேவமலர் தான், என்பதாக கதை முடிகிறது.
நூறு வருடங்களுக்கு முன் எழுதப்பட்ட இந்தக் கதை , இன்றைய பின்-நவீனத்துவ, மாய யதார்த்தக் கூறுகளையெல்லாம் தன்னுள் செறிவாகக் கொண்டிருப்பதுதான்வியப்பளிக்கிறது. அந்த வகையில் லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளரான கப்ரியேல் கார்சியா மார்க்வெஸ், நம்முடைய கோணங்கி போன்றவர்களுகெல்லாம் முன்னோடியாக நான் செல்மா லாகர்லெவ்வைக் கருதுகிறேன்.
இந்தக் கதைக்கு இருக்கும் சிறப்பே தூய ஆன்மீகத்துடன் இலக்கியத்தை மோத விடுவதுதான். இந்தக் கதையின் உச்சத்தில் அந்த மோதல் நிகழ்கிறது. அந்த மோதலின் விளைவாக கதை தனக்கே உரிய அபாரமான பாய்ச்சலால் தனியானதொரு தளத்தில் சென்றமர்ந்து ஒளிர்கிறது. ஆன்மீகமும் கவித்துவமும் மோதி முகங்கும் இத்தகைய அரிய தருணம் வாசகனின் மனதிலும் நிகழ்ந்தேறிவிடுகிறது. இந்த அரிய தருணத்திற்குப் பிறகு தர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்ட, வார்த்தைகளால் இன்னதென்று விவரிக்க இயலாத ஒரு புள்ளிக்குள் கதை ஒளிந்து கொள்கிறது. அத்தகைய ஒரு புள்ளியில், இந்தப் படைப்பு யாவருக்குமான பொதுவான படைப்பு என்பதைத் தாண்டி,அந்தக் கதையைப் படிக்கும் வாசகனுக்கு மட்டுமேயான படைப்பாக மாற்றம் கொள்கிறது. காதல் போல ஒரு அந்தரங்க உணர்ச்சியாகி விடுகிறது. அதற்குமேல், இந்தப் படைப்பைப் பற்றி விவாதிப்பதே தேவையற்றதாகிவிடுகிறது. அவரவர் படித்து உணர்ந்து கொள்ள வேண்டியதுதான். அத்தகைய ஒரு புள்ளியை, காடு மலர்வது தொடங்கி திருடன் மன்னிக்கப் படுவது வரை எந்தக் கட்டத்திலும் ஒரு வாசகனால் கண்டு கொள்ள முடியும். ஸ்காண்டிநேவிய இலக்கியங்கள் பெரும்பாலும் இத்தகைய இலக்கியமும் ஆன்மீகமும் கலக்கும் புள்ளிகளால் ஆனதுதான். ஸ்வீடிஷ் இலக்கியத்திலேயே இன்னொரு உதாரணமாக நோபல் பரிசு பெற்ற எழுத்தாளர் பேர்லாகர்குவிஸ்ட் எழுதிய “அன்பு வழி” (Barabbas) என்ற நாவல். க.நா.சு தான் இந்த நாவலையும் தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். வண்ணதாசன், வண்ணநிலவன் போன்ற எழுத்தாளர்களுக்கெல்லாம் இன்றும் பெரும் ஆதர்சமாக இருக்கும் நாவலைச் சொல்லலாம். தமிழ் சிறுகதையிலும் இத்தகைய சாதனை நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கிறது. சிறந்த உதாரணம்:ஜெயமோகனின் “லங்கா தகனம்”. அனுமன் வேஷமிட்டுக் கதகளி கூத்தாடும் ஒரு கலைஞன் ஒரு தருணத்தில் அந்த ஆன்மீக ஆளுமையை முழுவதுமாக உள்வாங்கிக் கொண்டு , அந்த அனுமனே தானாக ஆகிறான். கவித்துவமும் ஆன்மீகமும் மீண்டும் மீண்டும் மோதி விலகும் பல புள்ளிகளால் நிறைந்தது “லங்கா தகனம்”.
“தேவ மலரின்” உச்சமாக நான் நினைப்பது கீயிங்கே வனம் தேவ வனமாக மாறும் தருணம்தான். ஒரு ஓவியத்தைப் போல மிக நுணுக்கமாக இந்தக் காட்சிசித்தரிக்கப் பட்டிருக்கிறது. கவித்துவமான இந்தக் காட்சியைப் படிக்கும்போதுதான் வாசகன் மனம் அவனை அறியாமலே திறந்து கொள்கிறது. அந்த இரவில்,அந்த தேவ வனத்தில், அப்பட் ஹான்ஸுக்கு அருகில் வாசகனும்தான் நிற்கிறான். பிரமாண்டமான அந்த வனத்தைத் தன் புலன்கள் அனைத்தாலும் அனுபவிக்கிறான்.இடையிடையே இருக்கும் மௌனங்களையும் இடைவெளிகளையும் தன் கற்பனையால் நிரப்பிக் கொள்கிறான். செல்மா லாகர்லெவ் இந்தக் காட்சியில் சொல்வது குறைவு. ஆனால், வாசகன் மனதில் இந்தக் காட்சி “நிகழ” ஆரம்பித்ததும் அவனே தன் கற்பனையால் இந்தக் காட்சியை நிறைவு செய்து கொள்கிறான்.
இந்தக் காட்சியை விடவும், கதையின் முடிவுதான் கதையின் ஆன்மாவையே தாங்கி நிற்பதாகச் சொல்லலாம். இந்தக் கதையின் முடிவில், யாவரும் நல்லவர்களாக காட்டப் படுகிறார்கள். தேவ வனம் நிரந்தரமாக மறைவதற்குக் காரணமாய் இருந்த சீடன் மனம் மாறி திருடனுக்கு மன்னிப்பு அளிக்க வேண்டி தேவ மலருடன் பிஷப்பிடம் ஓடுகிறான். முதலில், திருடனுக்கு எதிராகப் பேசிய ஆர்ச் பிஷப் அவனுக்கு மன்னிப்பு அளிக்கிறார். இந்தத் துறவிகளை அறவே நம்பாமல் இருந்த திருடன் கூட முடிவில் மனம் திருந்தி திருட்டுத் தொழிலை கைவிடுகிறான். இந்த நிகழ்வுகளுக்கெல்லாம் நேரடிக் காரணமாய், தேவமலர் அமைந்தாலும் மறைமுகக் காரணமாய் அப்பட் ஹான்ஸின் மரணமும், அவரது தூய நல்லெண்ணமும் அமைந்து விடுகின்றன. எண்ணிப் பாருங்கள், இதில் யாராவது ஒருவர் நன்மையின் பக்கம் இல்லாவிட்டால் என்ன நடந்திருக்கும். சீடன் அந்த தேவ மலரைப் பறிக்காமல் இருந்திருந்தாலோ, பிஷப் அந்த மலரை அங்கீகரிக்காமல் போயிருந்தாலோ, திருடனுக்கு மன்னிப்பு கிடைத்திருக்காது. அப்பட்ஹான்ஸின் மரணம் தான் இவர்களின் இதயத்துள் இருக்கும் நல்லெண்ணத்தை தூண்டி விட்டு திருடனுக்கு மன்னிப்பளிக்க வைக்கிறது.தேவ மலர் என்பது ஒரு குறியீடுதான். உண்மையில், அந்த தேவ மலர் மனிதர்களாகிய நம் எல்லோரின் இதயத்திலும் இருக்கிறது. அந்த மலரை நாம் மானுடத்தின் மீட்சிக்காக பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதுதான் இந்தக் கதை உணர்த்தும் மையமாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. இந்தக் கதையைப் படித்த வாசகனுக்குள் ஒவ்வொரு கிறிஸ்துமஸுக்குமுந்தைய இரவிலும் இந்த “தேவ மலர்” என்ற கதை மலர்ந்து மணக்கும் என்பது நிச்சயமான உண்மை.
இன்னொரு கோணத்தில், கீயிங்கே வனத்தையும் மனிதனின் இதயத்தோடு ஒப்பிடலாம். தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தையும், மனிதர்களையும், நம்புவதன் மூலமும்,அவர்கள் செய்யும் தவறுகளை மன்னித்து அவர்களுக்கு மறு வாய்ப்பு அளிப்பதன் மூலமும் நாம் நம் மனதிற்குள்ளேயே ஒரு தேவ வனத்தைச் சிருஸ்டித்துக்கொள்ளலாம். அதேசமயம் தன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்களை எப்போதும் நம்பாமல், அவநம்பிக்கையுடன் இருந்தாலோ, ஒளி மிகுந்த தேவ வனம் கூட சட்டென்று இருளடைந்து விடும்.
நம்பிக்கையுடனும், நல்லெண்ணத்துடனும் இருந்தால் ஒரு சிறிய கிழங்கு கூட ஒளி மிகுந்த தேவ மலராக மாறிவிடுகிறது. அவநம்பிக்கையுடனும், அசூயையுடனும் இருந்தால் பிரமாண்டமான, ஒளி மிகுந்த தேவ வனம் கூட இருளடைந்து விடும் என்பதுதான் இந்தக் கதை உணர்த்தும் மறைமுகச் செய்தியாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.
கருணை என்பது கிழங்கின் பெயராகவே மிஞ்சி விட்டது என்றார் புதுமைப்பித்தன். இந்தக் உலகில் கருணை என்பது ஒரு கிழங்கின் பெயராகவாவது மிஞ்சி இருக்கிறதேஎன்று பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு கிழங்குதானே, இந்தக் கதையில் வரும் திருடன் கருணையுடன் மன்னிக்கப்பட காரணமாக இருக்கிறது!

(முற்றும்)

சாட்சி -சிறுகதை

Posted: ஒக்ரோபர் 24, 2012 in வகைப்படுத்தப்படாதது

குட் மார்னிங்
வணக்கம்
தெரிமாகாஸி
ஸியே ஸியே
நன்றி.எப்படி இருக்கீங்க
இப்படி அடுத்தடுத்து முகமன்களை வாங்கி திரும்பி பதில் சொல்வதற்கு முன்பே நாளிதழ்களை எடுத்துக் கொண்டு ஸில்லிங்கை மேஜையில் போட்டுவிட்டு போய்க்கொண்டிருப்பார்கள்.காலையில் இப்படி பலபேரின் முகமன்களோடு ஆரம்பிக்கும் கொடுப்பினையான நாளிதழ் விற்கும் வேலையை கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக செய்து வருகிறேன்.அதிகாலை 5 மணிக்குள் வந்துவிடுவேன்.அப்போதுதான் விடிந்ததும் பிரிய மனமில்லாமல் நிலவு தவித்துக் கொண்டிருக்கும்.அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக மனிதர்கள் முளைத்துக் கொண்டு பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கி போய்க்கொண்டிருப்பார்கள்.புளோக்குகள் வாரியாக நான் நாளிதழ்களை பிரித்து அடுக்கவும் பேப்பர் பையன் வந்து எடுத்துக் கொண்டு செல்லவும் சரியாக மணி ஆறு ஆகிவிடும்.மேஜை மீது எடுத்து வைப்பதற்க்குள் அருகிலிருக்கும் தென்னை மரத்திலிருந்து வழக்கமாக வரும் அணில் குடுகுடுவென்று ஓடி வந்து புரண்டு எழுந்து ஓடி விடும்.அது இங்கு வருவதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லாமிலிருந்தும் நான் அடுக்கி பிடித்தவுடன் வந்து புரண்டு ஓடினால்தான் அதற்கு திருப்தி போலும்.சனிக்கிழமைகளின் நாளிதழ்களை பிரித்து அடுக்க கொஞ்சம் நேரம் எடுக்கும்.அந்நாள் மட்டும் தென்னை மரத்திலிருந்து ஏறுவதும் இறங்குவதுமாக புரள நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்.இந்த அணில் மட்டுமல்ல இந்தப்பகுதிகளில் இருக்கும் பெரும்பாலான மனிதர்கள் எனக்கு பரிச்சியமானவர்கள்.
அதிகாலையில் எனக்கு பின்னாலேயே வரும் பங்களாதேஷ் கிளினர் ஸலாம் அலைக்கும் என்பார்.நான் கிறிஸ்துவர் என்று தெரியாமல் தொடந்து சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்.அதனாலென்ன அகமது பாயிடம் பதில் அதற்கு எப்படி சொல்லவேண்டும் என்று தெரிந்துகொண்டு “அலைக்கும் அஸ்ஸலாம்” சொல்லிக்கொள்வேன்.
பையாவின் தொழில் நேர்த்தி அவ்வளவு அற்புதமாக இருக்கும். அவர் தன் துண்டுகளைக் கழற்றிவிட்டு யூனிபார்முக்கு மாறும்போது எல்லாவற்றையும் ஒரே இடத்தில் வைப்பதில்லை செருப்பை தென்னை மரத்துக்கு பின்பக்கம் செடிக்கு அடியில் கூட்டுமாறையும் வைத்து நேரே போய் ஒரு கோப்பி குடிப்பார். அதன் பிறகு வந்து கொஞ்ச நேரத்தில் மனிதர்கள் மேல் படாமல் நாசூக்காக கூட்டிச் சுத்தம் செய்யும் அழகு நேர்த்தியாக இருக்கும்.என்றைக்கும் தன் துணிகளுடன் செருப்பை இதை அங்கேயோ அதை இங்கேயோ வைத்து நான் பார்த்ததில்லை.
அகமதுபாய் பற்றி சொல்லிவிடுகிறேன்.நான் நாளிதழ் விற்கும் புளோக்கில்தான் குடியிருக்கிறார்.அங்காடி கடையில் வேலை,என்ன அப்போதெல்லாம் மேஜைத் தகராறு வரும் அப்படிப்பட்ட நேரங்களில் இவர்தான் தீர்த்து வைக்கும் முக்கியபுள்ளி மாதிரி.ஆனால் இப்போது தகராறு எதுவும் வருவதில்லை.ஒப்பந்தமாகி அது அது தான்பாட்டுக்கு நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்பார்.அவர் மனைவி அட்டை பெட்டி செய்யும் தொழில் சாலையில் வேலை செய்கிறார்.இதற்கு முன்பு ஸ்பேர் பார்ட்ஸ் கம்பெனியில் வேலை.கண்பார்வை மங்கி விரலில் பிடிமானம் இல்லாமல் போனபின்பு மைக்ரோ ஸ்கேனிங்கில் பிடிக்க இயலாமல் வேலையை விட்டு விட்டு அட்டைபெட்டி வேலைக்கு செல்கிறார்.அவருக்கு இரண்டு மகள்கள் அதில் ஒரு மகள் மரியம் ஒரு தமிழரைத் திருமணம் செய்து கொண்டது.
தீபாவளி,ஹரிராயா இரண்டு நாட்களிலும் பேரப்பிள்ளைகளுடன் மரியம் அகமது வீட்டிற்கு வந்துவிடும்.அந்த நாட்களில் அகமது பாயை வெளியில் பார்க்க இயலாது.சில நேரங்களில் தன் மனைவி செய்த “குவே”யைக் கொண்டுவந்து அன்பளிப்பாக கொடுப்பார்.வேலை இல்லாத நேரங்களில் காலையில் வெளியில் வந்து தனதிருப்பை வெற்றிடத்துக்கு ஒப்படைத்துவிட்டு வேலையில் கரைந்து நிற்கும் மனிதர் அவர்.
இன்னொருவர் ஜோஸப்.ஒரு இரண்டு மாடி அரை வட்டத்தில் ஓர் அறை எனக் கட்டப்பட்டிருக்கும் மோஸோனெட்டில் குடியிருக்கிறார்.மகள் விமானப் பணிப்பெண்ணாக இருந்து இப்போது டிராவல் ஏஜென்ட் தொழில் செய்கிறார்.ஜோஸப்பும் ரிட்டயர்டு பைலட்தான்.அவர் மனைவி பெயர் மரியா.”ஆன்ட்டி மரியா” என்றுதான் குழந்தைகள் கூப்பிடும்.ஜோஸப்பே என்னிடம் வந்து நாளிதழ் வாங்கும்போது “ஆன்ட்டி மரியா” வந்து பேப்பர் வாங்கிச் சென்றதா என்பார்.
இன்னொருவர் சுந்தரம்.என்னிடம் நாளிதழ் வாங்கியபிறகுதான் மற்ற வேலைகளைத் தொடங்குவர்.அவருக்குஹொக்கீன், தியோச்சோச், காண்டனிஷ் தெரியும்.மகள் மேற்கு ஆஸ்திரேலியா பெர்த்திலிருக்கிறார்.
4 மணிநேர விமானப்பயணம்தான்.மாதம் தவறாமல் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை அப்பாவைப் பார்க்க வந்துவிடுவார்.இவ்வளவு விலாவாரியாக நான் சொல்வதற்க்குக் காரணம் மூன்று பேருக்குமே என்னென்ன நாளிதழ்கள் என்று பிரித்து தனியாக கட்டிவைத்துவிடுவேன்.நான் வீட்டிற்கு கிளம்புவதற்கு முன்பு வந்து எப்படியும் வாங்கிக் கொள்வார்கள்.
காலையில் பலரின் பொழுதுகளின் தொடக்கத்தில் முக்கிய சாட்சியாக இருக்கும் நான் ஒரு நாள் ஒரு சீனக்கிழவியின் வாழ்வின் முடிவைப் பார்க்கும் சந்தர்ப்பத்தை என்னவென்று சொல்வது.அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை தாமதமாகவே எல்லோருக்கும் விடியும்.ஒரு நெளிந்த தாறுமாறான வட்டத்தில் சுற்றி வந்து கொண்டிருந்த மூன்று வண்ணத்துப்பூச்சிகளை நெடு நேரமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.நான் கடை விரித்திருக்கும் இடம் முட்டுச் சந்து.ஒரு லோரி உள்ளே நுழைந்தால் வட்டமடித்து திரும்பமுடியாது.பின்னகர்ந்து அதிக தூரம் சென்ற பிறகுதான் திரும்பமுடியும்.
கோப்பிக்கடை வாசலில் சாமான்களை இறக்கி வைத்துவிட்டு டிரைவர் லோரியை பின்னுக்கு சராலென நகர்த்தினார்.நான் டிரைவரையும் லோரியின் பின் அசைவையும் சத்தம் பெரிதாக இருந்தால் நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.யோசிக்காமல் எதிரே பார்த்தபடி சரேல் என்று ஒரு சீனக்கிழவி கடக்க முற்பட்டாள்.பின்னோக்கி லோரியை நகர்த்திக் கொண்டிருந்த டிரைவருக்கு பிரேக் போடா சந்தர்ப்பமே கிடைக்கவில்லை.சீனக்கிழவியின் அலறல் கீச்சிட்டு நின்று போனது.நான் கிழவியை பார்க்கவில்லை.அல்லம்மா எ லேடி ,எ லேடி என்று டிரைவரை நோக்கிக் கத்திக்கொண்டே லோரியை நிறுத்த சைகை செய்தேன்.என் வயிற்றில் ஒரு பந்து உண்டானது போல் இருந்தது.பரபரவென்று கூட்டம் கூடிவிட்டது.கிழவி மேல் பின்பக்க சக்கரங்கள் ஏறி இறங்கி விட்டன.தலைப்பக்கம் பார்த்தேன்.ஒருக்களித்துப் படுத்தவாறு கிடந்த கிழவியின் காதிலிருந்து ரத்தம் கசிந்து கொண்டிருந்தது.உடல் உதறல் எடுத்தபடி ஆடிக்கொண்டிருந்தது.கிழவியை தொட்டு பார்க்கக்கூட யாரும் நெருங்கவில்லை.சில நிமிடங்கள்,திகைப்பிலும் அதிர்ச்சியிலும் எல்லோரும் உறைந்து போய்விட்டார்கள்.
ஓர் இளம் சீனப் பெண் தன் கைக்குட்டையை தூர எறிந்துவிட்டு ஓடிவந்து கிழவியின் தலையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு கையில் கிடைத்த அட்டையை எடுத்து விசிற ஆரம்பித்தாள்.அவள் பேத்தியாக இருக்கவேண்டும்.இதுவரை இருவரையுமே நான் பார்த்ததில்லை.கிழவியை பார்த்தேனா என்று ஞாபகப்படுத்திப்பார்தேன்.நினைவுக்கு வரவில்லை.நெற்றியில் வழிந்த ரத்தத்தை துடைத்து விட்டுக்கொண்டே அங்குமிங்கும் கண்களை அலைபாய விட்டுக்கொண்டிருந்தாள் அந்த இளம்பெண்.ஆம்புலன்ஸ் வரும் வரை விசிறிக்கொண்டேயிருந்தாள்.கிழவியின் உடலில் எந்த அசைவும் தெரியவில்லை.போலிஸ்,பிரஸ் என்று கூட்டம் கூடிவிட்டது.ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றிவிடப்பட்ட கிழவியுடன் அந்த இளம்பெண் செல்லவில்லை மற்றும் உடைமைகளை எடுத்துக் கொண்டு போக நின்றுவிட்டளா? என்று தெரியவில்லை.டிரைவர்தான் சாலா அவர் வண்டியை நகர்த்துவதை அந்தக்கணத்தில் நான் பார்த்தேன்.பின்னால் ஆள் அரவமற்ற தெரு அவருக்காக காலியாக இருப்பது போல் வேகமாக வண்டியை பின்னுக்கு இழுத்துவிட்டார்.போலிஸ் ஒவ்வொருவராக விசாரித்துக் கொண்டு வந்தார்கள்.கூட்டத்தில் யாரோ ஒருவர் என்னைத் தேர்ந்தெடுத்து எதோ என்னை காண்பித்துச் சொல்ல போலிஸ் என்னிடம் எப்படி நடந்தது என்று விசாரித்துக்கொண்டே ஐ.சி கேட்டார்கள்,அப்போது பார்த்து எப்படித்தான் ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வு வந்ததோ தெரியவில்லை.அடிபட்டு சில நேரம் கழித்துதான் அவ்விடத்தை பார்த்ததாகப் பொய் சொன்னேன்.திரும்ப திரும்ப விசாரிக்க ஆரம்பித்தார்கள்.நான் காதில் வாங்காமல் ஞாயிற்றுக்கிழமை விற்காமல் தேங்கிப் போன நாளிதழ்களை அடுக்க ஆரம்பித்தேன்.அந்த இளம் இன்னும் நின்றுகொண்டு என்னையும் போலிஸையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டே நடந்து சென்றாள்.
வெயில் உச்சிக்கு வந்த பிறகும் கூட்டம் விசாரித்த வண்ணம் இருந்தது.லோரி நம்பரை நோட் பண்ணிணீங்களா என்ற விசாரிப்புகள்தான் அதிகம் இருந்தன.அன்றைய 4-D -யில் அதிர்ஷ்டத்தை இந்த துரதிருஷ்டம் கொண்டுவரும் கொண்டுவரும் என்று நான் முழுமையாக நம்பி நான் வீட்டுக்கு கிளம்பி போகும் வரை விசாரிப்புகள் தொடர்ந்த வண்ணமிருந்தன.கிழவி கொஞ்ச நாளைக்கு முன்புதான் இங்கு குடிவந்திருக்க வேண்டும் என்று சிலர் சொன்னார்கள்
நான் போன் செய்தவுடன் அடுத்த நொடியில் அட்டென்ட் பண்ணும் நண்பர் சேகரை தொடர்பு கொண்டேன்.சேகர்…சீனக்கிழவி…அல்லம்மா பக்கத்தில் நடந்தது..அனேகமாக இறந்திருக்கவேண்டும் என்றேன்.
மறுமுனையில் சேகர் போலிஸ் விசாரிச்சாங்களா…
நல்லவேளை நீ ஐ.சி கொடுக்கவில்லை.நான் ஒரு கேசில் ஐ.சி கொடுத்து தெரிந்ததைச் சொல்ல போதும் போதுமென்றாகிவிட்டது..
முக்கியமான வேலையை இருப்போம்…அப்போ பார்த்து ஐ.ஒ போன் அடிப்பான்.ஓலை வரும்.டிரைவர் வக்கீல் வெச்சுட்டா வாய்தாதான்..மாற்றி மாற்றி கேள்வி கேட்பார்கள்…எதோ அந்த விடத்துக்கு நீதான் காரணம் என்று குறுக்கு கேள்வி கேட்டு விட்டு வக்கீல் கண்ணில் விரலை விட்டு ஆட்டிவிடுவான்.இதெல்லாம் உனக்கு தேவையா? என்று நல்லவிதமாகப் பேசினான்.
நான் நாளிதழ்களை சுருட்டி எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குப் புறப்பட்டுவிட்டேன்.கிழவி கிடந்த இடத்தில சாக்பீஸால் கோடு போட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.எனக்கு மனதில் உறுத்தல் அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்தது.சாட்சி சொன்னால் அந்தப் பேத்திக்கு கூடுதல் பணம் கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது என்று மனம் உள்ளுக்குள் கிடந்தது அலறியது.
வீட்டில் நடந்த விஷயத்தைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.ஐயோ பாவம் கிழவிக்கு விதி முடிந்து விட்டது என்றார்கள்.என் பேத்தி நான் சொன்னதை கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள் போல.ஐந்து வயது கூட ஆகவில்லை.. தாத்தா “குருவியெல்லாம் செத்துப்போகுமா” என்றாள்.நான் அவளின் கவனத்தை திருப்ப அதெல்லாம் பறப்பதால் அவரவர் வீட்டில் பத்திரமாக இருக்கும் என்றேன்.செத்துபோவதாக இருந்தால் பேத்தி விடாமல் இல்லை,தாத்தா அவங்கவங்க வீட்டில் போய்தான் செத்துபோகும்.அங்குதான் சொந்தக்காரங்களெல்லாம் அதை எடுத்துப்போய் கடலில் போட்டுவிடுவார்கள்.அதனால்தான் அந்த செத்துப் போன குருவியையும் வெளியில் பார்க்க முடியவில்லை என்றாள்.
எனக்கு சுரிரென்று வலித்தது.வீட்டில் திரும்பவும் நான் வெளியே கிளம்புவதைப் பார்த்து இந்நேரம் எங்கே போகிறீர்கள்? என்றார்கள்.நான் நேரே நாளிதழ் விற்கும் இடத்திற்கு வந்துவிட்டேன்.அகமதுபாய் தனக்குள்ள பேப்பரை அப்போதுதான் வந்து கடைக்காரரிடம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.என்ன ஆல்பர்ட் விபத்தாமே?கிழவியை நானும் பார்த்ததில்லை என்றார்.
சாக்பீஸ் கோடு போட்ட இடத்தை லேசான தூறல் அழித்திருந்தது.கால் பார் விட்னஸ் போக்குவரத்து போலிஸ் நம்பரை தொடர்புகொள்ளச் சொல்லி மூன்று கால்களில் ஒரு போர்டு வைக்கப்பட்டிருந்தது.காலையில் நாளிதழில் புரண்டு எழுந்திருக்கும் அணில் தென்னை மரத்திலிருந்து சர சரவென்று தலைகீழாக இறங்கி வந்து தரைக்கு ஒரு சாண் உயரத்தில் நின்றுகொண்டு தீவிரமாக பார்த்தது.புதிய அந்த முக்காலி போர்டில் ஒரு முறை ஓடிப்போய் உருண்டுவிட்டு எழுந்து ஓடியது.
என்னை நோக்கி அந்த சீன இளம்பெண் வேக வேகமாக நடந்து வந்தாள்.நான் போலீசிடம் நழுவியதைக் கேட்கப்போகிறாள் என்று பதிலை மனதிற்குள் உருப்போட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.
அங்கிள் அந்தப் பாட்டி இறந்து விட்டாரா?என்றாள்.அதிர்ச்சியை காட்டிக்கொள்ளாமல் சுதாரித்து நீ அந்தக் கிழவியின் பேத்தியில்லையா? என்றேன்.இல்லை அங்கிள் நான் சீனாவிலிருந்து வேலை பார்க்க வந்திருக்கிறேன்.அந்த புளொக்கில் வாடகைக்கு இருக்கிறேன்.ஐயோ! காலையில் நடந்த விபத்து…பாவம் அந்தக் கிழவி என்றாள்.
உங்களுக்கு கிழவி இறந்துவிட்டதா,இல்லையா? என்று தெரியாதா..ஜி.ஹெச் போனால் பார்க்கலாம் என்கிறார்கள்.நான் அங்கு போகிறேன் என்று சொல்லிக்கொண்டே விறு விறுவென நடந்தாள்.ஐ ஆல்ஸோ கம் ,ஐ ஆல்ஸோ என்று அவள் பின்னாலே நானும் நடக்க ஆரம்பித்தேன்..

Mr.R Narayanamohan is the Chairman of the Singapore Indian Chamber of Commerce and Industry (SICCI) and the Vice-Chairman of Singapore Business Federation (SBF), the apex business institution in Singapore.
Narayanamohan also represents the SICCI in the National Wage Council, Enterprise Development Centre of SPRING Singapore, Board-of-Trustees of the Institute of South east Asian Studies (ISEAS) as well as the People’s Association’s Talents Advisory Council.
A Bachelor of Commerce graduate and a Chartered Accountant, Narayanamohan is a practising accountant and a Senior Partner of Natarajan & Swaminathan, a certified and leading public accounting firm in Singapore. He is also a:
• Fellow Member of the Institute of Certified Public Accountants of Singapore;
• Fellow of the Chartered Certified Accountants of UK; and the
• Fellow Member of CPA Australia.
Having been instrumental in numerous Indian corporations setting up operations in Singapore, Narayanamohan’s firm provides business and audit services to more than a thousand companies worldwide, including industry leaders like Mustafa and the Modi Group of Companies.
Mr R Narayanamohan’s social engagement with the Singapore community spans many fronts. The following appointments and accomplishments underscore the depth and extent of his community service:
Appointments (past &current)
Singapore Indian Chambers of Commerce & Industry (SICCI) – Board of Directors
2002 – 2004: Honorary Treasurer and Member of Executive Committee
2006 – 2008: Director and Chairman of Finance & Membership Committees
2008 – 2010: Co-chairman of Membership Committee
2010 – 2012: Chairman
Rotary Club of Orchard, Singapore — a Rotarian since 1990
Tamil Language Council (administered by Ministry of Community, Youth & Sports, MCYS) — Treasurer
Sri Sivan Temple (administered by Hindu Endowment Board, HEB) — Member of Management Committee (2004 – 2010)
Singapore Indian Education Trust (SIET) — Honorary Treasurer (2004 – 2006)
Singapore Indian Association (IA) — Honorary Treasurer (2008 – 2012)
The Indus Entrepreneurs (TiE), Singapore Chapter — Honorary Treasurer
One of the Panel of Judges for the Best Tamil Teacher Awards 2009 & 2010
Major Social/Community Projects
“Singapore Indian Community’s Tribute to Senior Minister Mr. Goh Chok Tong” (2005): Treasurer & Member of Organizing Committee
“Singapore Indian Community Salutes our Prime Minister, Mr Lee Hsien Loong” (2005): Member of Sponsorship Sub-committee
Singapore Indian Development Association (SINDA) – 2nd Donation Draw (1996 – 1997): Chairman of Finance Committee
Current Social/Community Engagements:
Honorary Auditor for the following organizations:
• The Global Organization of People of Indian Origin (GOPIO)
• The Hindu Centre
• Sri Thandayuthapani Temple
• Professional Network of Young Indians (PNYI)
• Marwari Mitra Mandal

 

 

கல்வி மற்றும் தொழில் சார்ந்த கருத்தரங்குங்களை தொடர்ந்து எங்கள் ஜமால் முஹம்மது கல்லூரி முன்னாள் மாணவர்கள் சங்கம் சிங்கப்பூர் கிளை 22.04.2012 அன்று தொழில் முனைவோர் இலவச கருத்தரங்கம் ஒன்றுக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தது.சிங்கப்பூர்-இந்திய தொழில் வர்த்தக சபையின் தலைவராக இரண்டாவது முறையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் திரு.நாராயண மோகன் அவர்கள் தன்னுடைய அயராத பணிகளுக்கிடையில் சிறப்புரையாற்ற இசைந்தார்கள்.சுமார் 85 பேர் அமரக்கூடிய சிண்டா வளாகத்தில் அறை முழுவதும் நிரம்பி வழிந்து உபரியாக இருக்கைகள் போடுமளவிற்கு சிறப்புரையை ஜமால் முஹம்மது கல்லூரி முன்னாள் மாணவர்களும் மற்ற பலருமாக கூட்டம் தொடங்கியது.
புதிதாக தொழில் தொடங்குவோரும் ஏற்கனவே தொழில்புரிந்து கொண்டிருக்கும் நபர்களுமாக கலந்து வருகை தந்திருந்த கூட்டத்தில் திரு.நாராயண மோகன் அவர்களின் பேச்சு ஆங்கிலத்தில் ஆரம்பித்து என்னுடைய வேண்டுகோளின்படி செந்தமிழில் மழையெனக் கொட்டியது.சம்பாத்தியம் உங்கள் சாமர்த்தியம்,சமகால வெற்றிக்கு சாணக்கிய சிந்தனைகள் ,உங்கள் விதிகளை உருவாக்குங்கள்,வெற்றியாளர்களின் அசத்தல் கருவூலம்,உங்கள் நிறுவனம் சிறிதா,பெரிதா?,புதுமை உங்கள் பிறப்புரிமை,வெற்றியை அடைந்தால் உயரம் புரியும்,எப்போதும் முயற்சிக்கலாம்,தொழில் புதிய கண்ணோட்டம்,வெற்றியின் அளவுகோல்கள் என்ன?என்று ஆரம்பித்து உங்கள் தொழிலில் நம்பகமானவரா நீங்கள்?என்று சட சட வென்று தன் அனுபவங்களை கோர்த்து சில குட்டிகதைகள் மூலம் கடினமான தொழில் நுணுக்கங்களை மனதில் பதியும்படி உணர்ச்சிபூர்வமான ஏற்ற இறங்கங்கள்,அசைவுகள்,முகத்தின் பாவனைகள் என்று ஜமால் முஹம்மது கல்லூரி எங்கள் பேராசிரியரின் முன்பு உட்கார்ந்து பாடம் கேட்கும் புது மாணவர்கள் போல் அனைவரும் உட்காந்திருந்தோம்,ஜமால் முஹம்மது கல்லூரி பழைய மாணவர்கள்.
ஒரு தொழிலை ஆரம்பிப்பதற்க்குத் தேவையான முதல் தகுதி அந்தத் தொழில் பற்றி முழுதும் தெரிந்து கொள்வதுதான்.ஏற்கனவே இந்தத் தொழிலை நான்கு பேர் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால் அவர்கள் செய்யும் முறையிலேயே நீங்களும் செய்யாதீர்கள்,வித்தியாசமான முறையில் செய்யுங்கள்.அதற்குத் தேவையான பிரத்யேகமான அறிவை கொண்டு வாருங்கள்.பல நாடுகளை சுற்றிப் வாருங்கள்.அங்குள்ள தொழில் நுட்பத்தைக் கொண்டு வாருங்கள்.தொழில் தொடங்குவதற்கும் தொடங்கியவர்கள் நிலைத்து நிற்பதற்கும் நெட்வொர்க் மிகவும் முக்கியம்.அறிமுகமில்லாத ஒரு நபரை பார்க்க வேண்டியிருந்தால் நீங்களே சென்று உங்களை அறிமுகப்படுத்திகொள்ளுங்கள்.உங்களை பற்றி எடுத்துச் சொல்ல இன்னொரு ஆள் தேவையில்லை.நம்மை பற்றி நாமே சொல்லிக் கொள்ள பெரிதாக ஒன்றுமில்லையே என்ற எண்ணம் வேண்டாம்.உங்கள் விசிட்டிங் கார்டை பெற்றுக்கொண்ட நபர் எதிர்பாராத தருணத்தில் உங்கள் வாடிக்கையாளராகிவிடலாம்.சிங்கப்பூர் அரசாங்கம் தொழில் தொடங்க என்னென்ன சுதந்திரத்தை அளித்துள்ளது என்று பாருங்கள்.இங்கு எந்த தொழிலை வேண்டுமானாலும் தொடங்கலாம்,எந்த தொழிற்சாலை வேண்டுமானாலும் கொண்டு வரலாம்,எந்த வியாபாரத்தை வேண்டுமானாலும் நடத்தலாம்.உலகத்தில் எந்த மூலையில் செய்யப்படும் அதை நம் வீட்டு பக்கத்திலேயே கொண்டுவந்து விற்கிறார்கள்.நம் தேவைக்கும் வசதிக்கும் ஏற்ப பல்வேறு ரகங்களில் உணவுப் பொருட்கள்,உடைகள்,அணிகலன்கள் மற்றும் வாகனங்கள் என்று சிங்கப்பூர் சந்தை மிகப்பெரியது.
முதலில் நீங்கள் தொழில் தொடங்க வங்கிக் கடன் பெற முயலும்போது உங்கள் தொழில் அதீதமான நம்பிக்கையை வைத்து பாஸிட்டிவாக மட்டுமே பேசினால் வங்கி அதிகாரி கடன் தரமாட்டார்.மாறாக லாப நஷ்டங்களை நிதர்சனமாக ஆராயக்கூடிய மனோநிலையில் சாதக பாதக விஷயங்களை விளக்குபவருக்கே எந்த வங்கி அதிகாரியும் கடன் கொடுப்பார்.வங்கிகளை பொறுத்தவரை நீங்கள் வாயினால் சொல்லும் உத்தரவாதங்களை விட காகிதத்தில் கணக்கு வழக்குகளாகச் கொடுக்கும் விளக்கங்களின் மூலம்தான் அதிகம் நம்பிக்கை வைப்பார்கள்.உங்கள் தொழிலுக்கு உதவ முனையும் வங்கியின் நலன்களை நீங்கள் எவ்வளவு தூரம் பாதுகாப்பீர்கள் என்பது மிக முக்கியம்.
உலகில் கடினமான விஷயங்களில் ஒன்று நல்லதோ,கெட்டதோ ஒருவர் மீது நமக்கு ஏற்படும் முதல் அபிப்ராயத்தை மாற்றிக் கொள்ள முடியாதது.அதனால் உங்களின் அறிமுகப்படலத்திலேயே உங்களுடைய படிப்பு விவரங்களை அது எவ்வாறு மற்றவர்களை எட்ட முடியுமோ அவ்வாறு தெரிவித்து விட வேண்டும்.தவறான முதற்பாதிப்பு தொழிலின் ஆரம்பகட்டதிலேயே உங்ககளுக்கு கிடைக்க வேண்டிய நன்மைகளைத் தடுத்துவிடும்.நீங்கள் உங்களின் படிப்பு மற்றும் தகுதி விவரங்களால் கணிக்கப்படுவதை உணர்ந்து செயல்படுங்கள்.
சமயோசிதம் என்பது மிக நுண்மயமான தன்மை கொண்டது.ஒரு மனிதன் தன் வியாபாரத்திலோ,தொழிலிலோ வெற்றிகரமாக இருக்க வேண்டுமானால் சமயோசிதம் மிகவும் முக்கியமானது.உங்கள் சமயோசிதத்தின் மூலம் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு தொடர்புகளை உருவாக்கிறார்களோ அந்தளவுக்கு தொழிலில் உங்களுக்குப் பலன் கிட்டும்.
நம்மை விடச் சிறந்தவர்களை சந்திக்கும் வாய்ப்பினைத் தவறவிடுவது என்றுமே ஒரு தவறுதான்.நீங்கள் சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரையும் ஒரு புதையலை வைத்திருப்பவராய் காணக் கற்றுக் கொண்டால் உங்களுக்கு அது பெரிய வெற்றியாக அமையும்.
ஷாம்பு என்பதே சமுதாயத்தின் மேல்தட்டு மக்களுக்கென்று ஒரு காலத்தில் இருந்தது.பெரிய பாட்டில்களில் வரும்.சாதாரண மக்கள் வாங்க முடியாத விலையில் இருக்கும்.சிறிது காலம் இவ்வாறு போய்க்கொண்டிருந்தது.கடலூரிலிருந்து வந்த ரங்கநாதனுக்கு ஒரு புதிய யோசனை பிறந்தது,இந்த ஷாம்புவை சிறு சிறு பிளாஸ்டிக் பாக்கெட்டுகளில்(SACHET) அடைத்து ஒரு ரூபாய்க்கு விற்றால் என்ன என்று ஏழை எளிய வாங்குவார்கள் என்று கணக்கு போட்டார்.அவருடைய யோசனை மிகப்பெரிய வெற்றியைத் தேடித் தந்தது.அதுதான் பிற்காலத்தில் “சிக் ஷாம்பு” என்று பெயர் பெற்றது.அவருடைய அந்த யோசனையைப் பின்பற்றியே பிற்காலத்தில் வேறு பல தொழில்களிலும் இந்த ஐடியா பின்பற்றப்பட்டது.பொதுவாக மக்களுக்கு எது என்பதைக் குறித்துதான் உற்பத்தியாளர்கள் பலரும் யோசிப்பது வழக்கம்.மாறாக நம்மிடமுள்ள புதிய யோசனையை ஒத்துச் செய்யப்படும் பொருளை மக்களிடம் எடுத்துச் சென்று அது ஏன் அவர்களுக்குத் தேவை என்பதை விளக்கி அவர்கள் மேல் திணிக்கும் முறையும் ஒத்துக் கொள்ளப்பட்ட வியாபார யுக்தியாகக் கருதப்படுகின்றது.உங்கள் யோசனையால் புதிய பொருளை உருவாக்குகிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்”மக்களுக்கு அது ஏன் தேவை”என்பதை விளக்கவும் அதை அவர்கள் ஒத்துக்கொள்ளச் செய்யவும் அதற்கான உத்திகள் உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவேண்டும்.
எதைச் செய்தாலும் வெற்றிக்காகச் செய்கிறோம். ஆனால் எப்படி செய்கிறோம் என்பதை பொறுத்துதான் வெற்றியும் தோல்வியும். ஒவ்வொருவரும் செய்யும் தொழில்கள் வேறுபடலாம்.பொதுவாக இருப்பது அணுகுமுறையும் நம்மை ஆயத்தம் செய்து கொள்கிற விதங்களுந்தான்.தொழில் வெற்றி பெற விரும்பவர்களுக்கு மிக முக்கியமான பண்பு புதிய மனிதர்களையும் புதிய சூழ்நிலைகளையும் தயக்கமில்லாமல் எதிர்கொள்வது.மின்தூக்கிகளில் புதிதாக பார்க்கும் மனிதர்களைக் கூட அவர்களாக வந்து அறிமுகம் செய்துகொள்ளும் வரை காத்திராமல் தானாக சென்று அறிமுகம் செய்து கொள்வதில் தொடங்கி முற்றிலும் அந்நியமான சூழ்நிலையில் ஏற்படும் வாய்ப்புகளை கூச்சமில்லாமல் எதிர்கொண்டு அந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக் கொள்ளும் முறை, அதன்மூலம் நாம் சற்றும் எதிர்பாராத இடங்களிலிருந்து எதிர்பாராத வாய்ப்புகள் ஏற்படுவதும் அதன் வழியாக நாம் புதிய ஏணீ ஏறுவதும் நிகழ்வதற்குச் எல்லா சாத்தியகூறுகளையும் அடைய முடியும்.சந்தை சூழலில் எந்தவிதமான மாற்றங்கள் ஏற்பட்டாலும் அதற்குரிய வாசல்கள் திறந்து கொள்ளும் வித்தையைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.தயாரிப்பிலும் தரத்திலும் உள்ளடகத்திலும் நீங்கள் அடிக்கடி கொண்டு வருகிற முன்னேற்றம் புத்தம் புதிதாய் அறிமுகம் செய்யும் தயாரிப்புகள் வாடிக்கையாளரின் வசதிக்கும் விருப்புக்கும் வாய்ப்பாக நீங்கள் செய்கிற விரிவாக்கம் அவ்வப்போது அளிக்கிற சலுகைகள் இவையெல்லாம் வாடிக்கையாளர்களுக்கு நீங்கள் புதுமையை நிகழ்த்த தயாராயிருக்கிறீர்கள் என்ற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகிறது.
சரி என்று சொல்வது நல்லதுதான் இல்லை என்று சொல்வதும் நல்லதுதான்.ஏனெனில் அது உங்கள் தொழில்,உங்கள் பணம்.நீங்கள் குற்ற உணர்வுக்கு ஆட்படவேண்டியதில்லை.இதெல்லாம் தொழிலில் சகஜம் என்று எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.சந்தோஷப்படுத்தும் என்பதற்காக செய்கிறேன் என்று சொல்லி வைக்காதீர்கள் இல்லை முடியாது என்று சொல்லும்போது மிகத் தெளிவாக சந்தேகத்துக்கு இடமின்றி நெத்தி அடியாக சொல்லக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.ஆணி நெத்தியில் அடித்தால்தான் சரியாக இறங்கும்.பக்கவாட்டில் அடித்து எந்த பயனும் இல்லை.ஆணித்தரமாக இருங்கள் என்றார்.
இடைவேளை கால்மணிநேரங் கழித்து மாணவர்களாக மாறிய ஜமால் முஹம்மது கல்லூரி முன்னாள் மாணவர்கள் ஒருவர் கூட மிஸ் ஆகாமல் திரும்ப வந்து உட்கார்ந்ததை கணித்து இதுவே என் முதல் பகுதி பேச்சின் வெற்றிக்கு அடையாளம்தான் என்று இரண்டாம் பகுதி பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.
தொழில்முனைவோருக்கு இருக்கவேண்டிய முக்கியமான குணம் விற்று விட்டு ஓடிப்போய் விடவேண்டும் என்று நினைக்காமல் எனது வியாபாரம் திரும்ப திரும்ப நடக்க வேண்டும் என்ற கண்ணியமானதொரு கொள்கையில் அமைவதுதான்.தொழில் தொடங்குவதற்கு முன்னால் எந்த நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்று தெரியாமல் தொழில் முனைவராக எடுத்துக்கொள்ளும் முயற்சிகளில் திறமையாகச் செயல்படமுடியாது.வேலையைத் தொடங்கும் முன்பு கருவிகளை எடுத்துக்கொள்பவனே அறிவாளி.
தொழில் நம்பத்தன்மை வார்த்தைகளில் மட்டுமல்ல தந்த வாக்கை காப்பாற்றுவதில் இருக்கிறது.மனித உறவுகளை கட்டமிக்கும் பலமான அஸ்திவாரமே பரஸ்பர நம்பிக்கைதான்.தொழிலில் எதை இழந்தாலும் நம்பகத்தன்மை மட்டும் இருந்தால் அதனைக் கொண்டு இழந்த அனைத்தையும் மீட்கலாம். ஆனால் நம்பகத்தன்மையை இழந்து விட்டால் பின்னர் எதுவுமே இருக்காது.கசங்கிய காகிதம் மீண்டும் தன நிலையை அடைய முடியுமா?
ஜப்பான் கார் நிறுவனமான டொயோட்டா கடந்த 2009 -2010 இல் உலகம் முழுவதும் விற்பனை செய்த 90 லட்சம் கார்களை சுமார் 9000 கோடி வருவாய் இழப்பு ஏற்பட்ட போதும் திரும்ப எடுத்துக்கொண்டது..அது மாதிரி நாம் சொன்ன சொல்லைக் காப்பாற்ற முடியாமல் நம்மையும் மீறி பல காரணங்கள் ஏற்படலாம்.அவற்றையும் மீறி சொன்ன சொல்லை காப்பதே சிறந்தது என்று செயல்படும் நிறுவனங்களே களத்தில் நிலைத்து நிற்கின்றன.உங்களையும் மீறி சொன்ன சொல் தவற நேர்ந்தால் முன்கூட்டியே சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம் தகவல் வந்து வருத்தம் தெரிவியுங்கள்.நாம் தந்த வார்த்தையை மீற நமக்கே உரிமையில்லை என்பதை உணர்ந்து கூடிய விரைவில் அதனை செய்து தர முயலுங்கள்.உலகம் உங்களை நம்பத் தொடங்கும்.உயர்ந்த இடங்களில் இருப்பவர்கள் உங்கள் மேலுள்ள நம்பிக்கையால் உதவுவார்கள்.உங்கள் பெயரை மற்றவர்களுக்குப் பரிந்துரை செய்வார்கள்.உங்கள் வட்டம் விரிவடையும். உங்கள் மேல் உங்களுக்கு நம்பிக்கை அதிகரிக்கும்.
குருவான துரோணரிடம் பாண்டவர்களும் கௌரவர்களும் பயிற்சி பெற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள்.தொலைவில் இருந்த மரத்தின் கிளையில் அமர்திருந்த பறவை கண்ணை குறிபார்த்து அம்பை செலுத்துமாறு துரோணர் கூறினார்.அனைவரும் வில்லில் நாணேற்றி அம்பை விடத் தயாராய் நின்றார்கள்.மற்றவர்களுக்கு இலையும்,மரக்கிளையும் மதுரம் குருவியின் கால்களும் மட்டும் தெரிவதாகச் சொல்ல அர்ச்சுனனுக்கு பறவையின் கண் மட்டுமே தெரிந்தது.பறவை வீழ்ந்தது.அதுபோல உங்கள் தொழில் முழு ஈடுபாட்டுடன் கவனத்தை செலுத்தினால் “முடியும்” என்ற பட்டியலில் உங்களிடம் நிறைய விஷயங்கள் வந்து சேர்ந்துவிடும்.

சிங்கப்பூரை மையமாகக் கொண்டு உலக நாடுகள் பலவற்றின் நிறுவனங்கள் இயங்கி வருகின்றன.எங்கேயோ விளைந்த பொருளை வேறெங்கோ விற்று வாங்கவும் உள்கட்டமைப்பு மையங்களை பயன்படுத்தி இங்கு அரசாங்கத்திற்கு வரி கட்டும் பல நிறுவனங்கள் தொடர்ந்து துவங்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.
வெற்றிகரமான தொழில் முனைவர்கள் எதிர்ப்படக்கூடிய சரியான மனிதரிடம் வணிக வாய்ப்பை முதலில் கேட்கீறார்கள்.அதோடு நின்று விடுவதில்லை அவர்களிடமே பரிந்துரை பெற்று புதிய வாடிக்கையாளர்களின் கேட்டுப்பெறுகிறார்கள்.ஒரு நிறுவனம் வளர்ச்சியை நோக்கிய பயணத்தில் ஒரு வாடிக்கையாளர் உங்கள் தங்கள் தயாரிப்பிலோ சேவையிலோ வெளிப்படுத்தும் அம்சங்களை குறித்துக் கொண்டு அதை நிறைவேற்ற முயல்வதின் மூலம் வாடிக்கையாளர்களின் இயல்பான அணுகுமுறை தனக்கு கிடைத்த சேவை அடுத்தவர்களுக்கு கிடைக்கட்டுமே என்ற எண்ணத்தில் அதை அடுத்தவர்களிடம் சொல்லி புதிய வாடிக்கையாளர்களை உங்களுக்கு கொண்டு வருவார்கள்.
வளர்ந்து வரும் நிறுவனங்களின் உரிமையாளர்கள் தொழிலில் அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்லும் சிந்தனைக்கு முதலிடம் கொடுக்க வேண்டும்.அதற்கு தன் நிறுவனத்தின் வேலைகளை பகிர்ந்து வெளியில் ஒப்பந்த அடிப்படையில் தன் நிறுவன வேலைகளைக் குறைத்துகொள்ளும் வகையில் பணியாற்ற வேண்டும்.பெரும்பாலான சிங்கப்பூர் நிறுவனங்கள் அவ்வாறுதான் செயல்படுகின்றன. சிங்கப்பூரின் முன்னேற்றம் மற்றும் மேம்பாட்டின் வீறுநடை அவ்வளவு துரிதமானதாக உள்ளது.அதற்கு முன்பை விட உயர்வான குறிக்கோளுடன் உன்னதமான புதிய திட்டங்களுடன் உயர் தொழில் நுட்ப அறிவுத் திறனோடு தொழிற்முயற்சி எடுக்கக் கூடிய தொழிற்முனைவர்கள் தேவை.அதுவே எல்லாத் துறைகளிலும் நம் வெற்றியை உறுதி செய்யும்.
ஒவ்வொரு வெற்றிக்குப் பிறகும் விளையாடும் களம் மாறிக் கொண்டிருந்தாலும் நீங்கள் முதலில் தொடங்கிய நிறுவனத்தை விடாமல் தொடர்ந்து நடத்துவது மிகவும் முக்கியம்.
வெற்றியை நிகழ்த்திக் காட்டிய யாருக்கும் அந்த வெற்றியை உலகம் நினைவில் வைத்திருக்கும் என்பதற்கு உத்திரவாதம் கிடையாது.தொடர்ந்து வெற்றிகளை நிகழ்த்திக்காட்டி கொண்டேயிருக்கும் போதுதான் ஒரு வெற்றியாளர் என்கிற அங்கீகாரத்தை பெறுகிறார்.அத்துடன் உழைப்பு,துணிவு,முடிவெடுக்கும் ஆற்றல்,திட்டமிடுதல் இவற்றால் நமக்கு கிடைத்ததை சமுதாயத்திற்கு திருப்பி கொடுக்கும் சேவையிலும் நீங்கள் ஒரு அங்கமாக இருக்க வேண்டும்.நான் ஒரு முறை சிண்டாவின் நன்கொடை வில்லை விற்கும்போது அப்போது தோன்றிய ஒரு வழிமுறையை கையாண்டு தான் நன்கொடை வில்லைகளை விற்றிருக்கிறேன்.அந்த வழிமுறை ஏற்புடையதல்ல என்று நினைப்பவர்களுக்கு நான் சொல்லிக் கொள்வது அதனால் பயன் பெறப் போகும் இரண்டு சாரார்களின் நலன் கருதி செய்யும் போது அதுவும் ஒரு நல்ல வழிமுறைதான் என்றார்.
வியாபாரத்தில் போட்டியாளர்கள் யார் யார்? அவர்களைக்கண்டு பயப்படக்கூடாது. அவர்கள் எவ்வாறு வியாபாரம் செய்கிறார்கள்; எப்படி வியாபாரத்தை செய்கிறார்கள் என்று கவனியுங்கள். அவர்கள் செய்யும் நல்ல வழிகளை பின்பற்றி நீங்களும் வியாபாரத்தில் வெற்றி அடையுங்கள்.
தொடங்கிய தொழிலில் வளர்ச்சியில்லையென்றால் எவ்வாறு மாற்றி அமைத்து செய்யலாம் என்று யோசியுங்கள். IKEA, NOKIA போன்ற நிறுவனங்கள் தொடங்கிய தொழில் வேறு; இப்பொழுது உலகம் முழுவதும் செய்யும் தொழில் வேறு. அவர்கள் எதிர்வரும் வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தி தொழிலை மாற்றி வாழ்க்கையில் முன்னேறியிருக்கிறார்கள்.
ஒரு வியாபாரத்தை மட்டும் செய்து கொண்டிருக்காதீர்கள். மற்ற சார்ந்த தொழில்களை கண்டறிந்து அவைகளையும் சேர்த்து செய்யுங்கள். தொழில் வளர்ச்சியடைய வாய்ப்புகள் அதிகமாகும்.
தன்னம்பிக்கையுடன், கடின உழைப்புடன் தொழிலை நடத்திச் செல்லுங்கள். பளு தூக்குபவர் இந்த பளு நம் காலில் விழுந்தால் அடிபட்டுவிடும்; இந்த பளுவை என்னால் தூக்கமுடியுமா என்ற பயங்கள் இருந்தால் அவரால் வெற்றி பெற முடியாது.
தொழிலில் ஒரு வளர்ச்சி அடைந்தபிறகு இருக்கும் பணத்தை எடுத்து சொத்து மற்றும் இதர சொந்த செலவுகளில் ஈடுபடாதீர்கள். நீங்கள் உங்கள் வியாபாரத்திலிருந்து எடுக்கும் பணம் உங்கள் SUPPLIERSக்கு கொடுக்க வேண்டிய பணமாகவோ, நீங்கள் செய்த முதலீடாகவும் இருக்கும். இப்படி செய்வதன் மூலம் உங்கள் தொழில் பாதிக்கப்படும்.
வரும் பிரச்சனைகள் பெரியதா அல்லது சிறியதா என்று ஆராயாமல் பயப்பட ஆரம்பித்து விடாதீர்கள். தீர ஆராயுங்கள். வாட்டா சாட்டமாக ஒரு வாலிபன் பஸ்ஸில் ஏறி பயணம் செய்தான். டிக்கெட் கொடுக்கும் கண்டக்டர் அவனிடம் சென்று டிக்கெட் எடுக்கும்படி கேட்டார். அவன் தேவையில்லை என்று சொல்லிவிட்டான். அவருக்கு பயம் வந்து விட்டது. ஏன் என்று கேட்க தைரியம் இல்லை. ஒரு மாதம் கடந்தது. பஸ் கண்டக்டர் உடற்பயிற்சி செய்ய ஆரம்பித்தார். ஒருநாள் அந்த பயணியிடம் போய் தைரியமாக ஒரு கேள்வி கேட்டார். ஏன் டிக்கெட் எடுக்க மாட்டேன் என்று சொல்லுகிறீர்கள் என்று. அதற்கு அவன் நான் BUS PASS வைத்திருக்கிறேன் என்று பதில் சொன்னான்.
மனம் குழம்பி இருக்கும்பொழுது முடிவுகளை எடுக்காதீர்கள். ஒரு குரு தன் சீடரை அழைத்து, ஆற்றுக்கு சென்று தண்ணீர் எடுத்து வரும்படி சொன்னார். சீடர்கள் தண்ணீர் எடுத்துவர சென்றார்கள். சலவைத் தொழிலாளர்கள் துணி துவைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். தண்ணீர் ஓட்டமாகவும் இல்லை; அழுக்காகவும் இருந்தது. சீடர்கள் திரும்பி வந்து குருவிடம் சொன்னார்கள்.
குரு திரும்பவும் மாலையில் சென்று தண்ணீர் எடுத்து வரும்படி சொன்னார். சீடர்கள் தண்ணீர் சுத்தமாகவும் ஓட்டமாகவும் இருந்தது. தண்ணீரை எடுத்துவந்து குருக்கு கொடுத்தார்கள்.
உங்களின் இலக்குகளை மாற்றிக்கொண்டிருக்காதீர்கள். தீர ஆராய்ந்த பிறகு ஒரு முடிவு எடுத்து அதை தொடர்ந்து கடின உழைப்புடன், ஈடுபாட்டுடன் செய்தீர்கள் என்றால் வெற்றி நிச்சயம்.
ஒருவன் கிணறு வெட்ட ஆரம்பித்தான். அந்த வழி சென்ற ஒருவன் இங்கு ஏன் தோண்டிக் கொண்டிருக்கிறாய்; வேறு இடத்தில் தோண்டு என்று அறிவுரை செய்தான். அவனைப் போல் பல வழிப்போக்கர்கள் சொல்வதையெல்லாம் கேட்டு இடத்தை மாற்றிக் கொண்டே இருந்தான். கடைசியில் கிணறும் தோண்டவில்லை; தண்ணீரையும் அடைய முடியவில்லை. ஒரே இடத்தில் தொண்டியிருந்தால் 10 அடி அல்லது 20 அடி ஆழத்தில் தண்ணீர் கிடைத்திருக்கும்.
மழையாகக் கொட்டிய பேச்சு முடிவுக்கு வந்தபோது மூன்று விதமான பிரிவுகளில் கூட்டத்தினரைப் பிரித்துப் பார்த்தேன். முதல் ரகம் தொழில் தொடங்கி ஒரு நிறைவுடன் தொழில் நடத்தி கொண்டிருப்பவர்கள். அவர்கள் நன்கு வளர்ந்த மரங்களைப் போல அவர்களிடமிருந்து வாய்ப்புக்கள், புதிய தொடர்புகள் என்கிற கனிகளை மற்றவர்கள் பெற்றுக் கொள்ள முடியும் இரண்டாவது தம் தொழிலில் சராசரியாக வளர்ந்து வருவர்கள். இன்றையப் பேச்சில் இவர்கள் கவனம் செலுத்தினால் வெற்றி நிச்சயம். முன்றாவது ரகத்தினர் இப்போது தான் துளிர் விட்டுக் கொண்டிருக்கும் நிலையில் இருப்பவர்கள் திரு.நாராயண மோகன் அவர்களின் பேச்சு இவர்களுக்கு உரம் போட்டுத் தண்ணீரும் ஊற்றியிருக்கிறது.
இப்படியாக மற்றவர்களுக்கு கிடைக்கக் கூடிய பயன்களையும் அதற்கு எங்கள் ஜமால் முஹம்மது கல்லூரி முன்னாள் மாணவர்கள் சங்கத்திற்குரு வாய்ப்பைக் கொடுத்த திரு. நாராயண மோகன் அவர்களுக்கு நன்றி கூறிக் கொண்டு அடுத்த பயணத்திற்கான வேலையைத் தொடங்கும்……

Edited and approved by Mr.Narayanamohan
தொகுப்பு – திரு.முகைதீன் அப்துல் காதர்,தலைவர் – JMC Alumni
திரு.ஷானவாஸ்

 

ஷாநவாஸின் “ஒரு முட்டை பரோட்டாவும் ஒரு சாதா பரோட்டாவும்” புத்தகம் பற்றி திரு.மனுஷ்யபுத்திரன் அவர்களின் மதிப்புரை.

இந்தப் பயணம் ஓராண்டுக்கும் மேற்பட்ட கனவு.
ஷா நவாஸ் எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிகள் பல.
5 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இரண்டாவது தடவையாக இங்கே வருகிறேன்.
எனது பல எண்ணங்கள் இப்போது மாறிவிட்டன. அப்போது எனக்கு முன்னால் இங்கு வந்து சென்ற எழுத்தாளர்கள் சிங்கப்பூர் இலக்கியம் பற்றி மனதில் உருவாக்கிய பிம்பமே ஆதிக்கம் செலுத்தியது. ஆனால், சிங்கப்பூர் மலேஷிய இலக்கியம் தனக்கென ஒரு தனித்த அடையாளத்தை உருவாக்கிக்கொண்டு வருவதைப் பார்க்கிறேன்.
தமிழகத்தில் பெரிய இலக்கிய மறுமலர்ச்சிகள் எதுவும் நிகழ்ந்துவிடவில்லை. எழுதப்படும், பிரசுரிக்கப்படும் பல்லாயிரக்கணக்கான பிரதிகளில் எத்தனை இலக்கியப் பிரக்ஞை கொண்டவை என்று யோசித்தால் பெரும் சோர்வே மிஞ்சும். அந்த வகையில் ஏதோ தமிழ்நாட்டில் இலக்கியம் கொழிகிறது என்று நம்ப வேணிடியதில்லை. இவ்வளவு பேர் இயங்கும் ஒரு சூழலில் ஒவ்வொரு பத்தாண்டிலும் ஒரு பத்துப் பேர் தனித்த அடையாளத்துடன் உருவாகி வந்தால் அது மிகப் பெரிய சாதனை. அ.முத்துலிங்கத்திடம் புலம் பெயர்ந்த எழுத்தாளன் என்ற அடையாளம் பற்றிக் கேட்டபோது செவ்வாய் கிரகத்தில் இருந்து நான் யாரையாவது சந்தித்தால் பூமி எழுத்தாளன் என்று சொல்லிக்கொள்வேன் என்று குறிப்பிடுகிறார். ஆம்! உண்மையிலேயே இது பூமி எழுத்தாளர்களின் காலம்தான்.
கடந்த பத்தாண்டுகளில் அச்சு ஊடகங்களின் அதிகாரம் படிப்படியாகத் தகர்க்கப்பட்டு இன்று இல்லாமலேயே ஆகிவிட்டது. சைபர்வெளியில் பூமி எழுத்தாளன் பிறந்துவிட்டான். வெளிப்பாடு சார்ந்த அத்தனை தடைகளும் தகர்ந்துவிட்டன.
தமிழக வெகுசன ஊடகங்கள் வெகுசனப் பத்திரிக்கைகள், தொலைக்காட்சி, சினிமா அனைத்துமே தமிழகத்துக்கு வெளியே உள்ள சமூகங்கள்மீது தமது பண்பாட்டுச் சீரழிவைத் தொடர்ந்து திணித்து வந்திருக்கின்றன. தமிழகத்துக்கு வெளியே உள்ள மக்கள் தங்கள் ரசனை சார்ந்த அடையாளங்களாகத் தமிழகத்திலிருந்து ஏற்றுமதி செய்யப்படும் இந்தக் குப்பைகளை வரித்துக்கொள்வது மிகப் பெரிய அவலம். இந்த வெகுசன ஊடகங்களுக்கு மாற்றாகப் பிறந்த மாற்று ஊடகங்களோ தம்மைக் குறிப்பிட்ட கருத்தியல் அடையாளங்களுக்குள் நிலைநிறுத்திக்கொண்டது மட்டுமல்ல அவற்றினால் ஒரு சிறிய வாசகப் பரப்பைக்கூடச் சென்று சேர முடியவில்லை.
ஈழத்து நவீன இலக்கியத்தின் முகத்தை இன்று எப்படி அ.முத்துலிங்கம், சேரன், ஷோபாசக்தி, பொ.கருணாகரமூர்த்தி போன்ற சில எழுத்தாளர்கள் உருவாக்கி இருக்கிறார்களோ அதே போல இன்று சிங்கப்பூர் இலக்கியத்தின் முகத்தை இந்திரஜித், ஷாநவாஸ் போன்ற எழுத்தாளர்கள் உருவாக்கி வருகிறார்கள்.
உயிரோசை இணைய இதழை உருவாக்கியபோது இந்திரஜித் ஒரு கட்டுரை அனுப்பியிருந்தார். அதற்கு முன்பு அவரைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது. அதற்கு முன்பே அவர் பல முக்கியமான கதைகளையும் கவிதைகளையும் எழுதிய எழுத்தாளர் என்றபோதும் நமக்கு இடையிலான இடைவெளிகள், கற்பிதங்கள் காரணமாக அவரை நான் தெரிந்துகொள்ளவில்லை. ஆனால் அந்த ஒரு சிறிய கட்டுரை போதுமானதாக இருந்தது அவர் யார் என்று தெரிந்துகொள்ள,
ஒரு பத்திரிக்கையாளன் என்பவன் ஒரு வேட்டை நாய். எவ்வளவு தூரத்தில் தனது இரை இருந்தாலும் அதை அவனால் பிந்தொடர்ந்து செல்ல முடியும். பாரதிமணி – எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணன் – ஆகியோரைக் கண்டுபிடித்த விதம் அப்படித்தான் நிகழ்ந்தது.இந்திரஜித்தைத் தொடர்ந்து எழுதுமாறு வற்புறுத்திக்கொண்டே இருப்பேன். அவர் எழுதுவது தொடர்பாக மிகவும் மனச் சோர்வு அடையக்கூடியவர். நமது துரதிர்ஷ்டம் யார் சோர்வடைய வேண்டுமோ அவர்கள் சோர்வடையாமல் எழுதிக்கொண்டே இருப்பார்கள். யார் எழுத வேண்டுமோ அவர்கள் நாம் எதற்கு எழுத வேண்டும் என்று அடிக்கடி யோசிக்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள்.
ஷா நவாஸையும் அப்படித்தான் கண்டுபிடித்தேன். அவரைப் பற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. மின்னஞ்சலில் வந்த ஒரு கட்டுரை இந்தப் புத்தகத்துக்குக் காரணமாக அமைந்த ஒரு கட்டுரை. அதைப் படித்ததும் உடனே அவருக்கு ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்பினேன் -. உயிரோசையில் ஒரு பத்தி எழுதுங்கள் என்று. பல்வேறு அதிகாரங்களைக் கூடிய பலரது படைப்புக்களை நான் நிர்தாட்சண்யமாக நிராகரித்திருக்கிறேன். ஒரு காவல்துறை அதிகாரி உதாரணம். அதே போல எனது பல நெருங்கிய நண்பர்களை – குறிப்பாகப் பெண் தோழிகளை – உயிர்மையில் அவர்களது பிரசுர வாய்ப்புகளை மறுத்ததாலேயே இழந்திருக்கிறேன். ஆனால் இதற்கு முன்பு நான் பெயர்கூடக் கேள்விப்பட்டிருக்காத ஓர் எழுத்தாளனின் முதல் கட்டுரையைப் படித்து அவரை ஒரு தொடர் எழுத அழைகிறேன். ஓர் எழுத்தாளன் பல்லாயிரம் பக்கங்கள் எழுதி, தான் ஓர் எழுத்தாளன் என நிரூபிக்கத் தேவையில்லை. பல நேரங்களில் பல எழுத்தாளர்கள் தாங்கள் எழுத்தாளர்கள் இல்லை என்பதைப் பல்லாயிரம் முறை நிரூபிப்பதற்காகவே பல்லாயிரம் பக்கங்கள் எழுதுகிறார்கள். எழுத்தாளனுக்குத் தன்னை அறிவித்துக்கொள்ள ஒரே ஒரு பக்கம் என்ன…. ஒரு பாரா கூடப் போதும். லேனா தமிழ்வாணன் எனது ஒரு வாசகர் கடிதத்தைப் படித்துவிட்டு என்னை எழுத்தாளன் என்று அறிந்துகொண்டு என்னை 16 வயதில் தேடி வந்து எனது புத்தகத்தைப் பதிப்பித்தார். சுஜாதாவுக்கு என்னைத் தெரிந்துகொண்டு இந்த உலகத்திற்குச் சொல்ல, ’கால்களின் ஆல்பம்’ என்ற ஒரு கவிதை போதுமானதாக இருந்தது. எனக்கும் பாரதிமணியை, எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணனை, ஷாஜியை, இந்திரஜித்தை, ஷாநவாஸைத் தெரிந்துகொள்ள ஒரே ஒரு பக்கம் போதுமானதாக இருந்தது. வாழ்நாளெல்லாம் உங்களோடு சேர்ந்திருக்கப் போகிறவரை முதல் பார்வையிலேயே எப்படி அறிந்துகொள்கிறீர்களோ அப்படிப்பட்டதுதான் அது.
ஷாநவாஸின் இந்தப் புத்தகம் ஒரு சமையல் புத்தகம் அல்ல. அல்லது ஓர் உணவு விடுதி நடத்துகிறவரின் அன்றாட அனுபக் குறிப்புகளும் அல்ல. எந்த ஒரு சிறந்த புத்தகமுமே ஒரு மேலோட்டமான வாசிப்பில் எதைப் பற்றியதாக இருக்கிறதோ அதைப் பற்றியதே அல்ல அது. ஓர் எழுத்தாளன் எந்தக் கண்களால் இந்த உலகைப் பார்க்கிறானோ அதுதான் அந்தப் புத்தகம்.
ஷாநவாஸ் இந்தப் புத்தகம் முழுக்க மனித இயல்பின் விசித்திரங்களை எழுதிச் செல்கிறார். அவை நம்மை ஆழமாகச் சீண்டுபவை. குற்ற உணர்வு கொள்ளச் செய்பவை.
சில்லறை கொண்டு வரும் பெண்ணைப் பற்றிய சித்திரத்தை மூன்றாவது கை என்ற கதையில் படித்தபோது சட்டென்று மனம் உடைந்துவிடுகிறது.
தங்கள் பிள்ளைகளுக்காக வாழ்நாளெல்லாம் காசு சேர்க்கும் முதியவர்கள்….
இந்தப் புத்தகம் முழுக்க நூற்றுக்கணக்கான சிறுகதைகள் சிதறி இருக்கின்றன. ஷாநவாஸ் அவற்றை மிகத் துல்லியமான குறிப்புகளாக இங்கே விட்டுச் செல்கிறார். உணர்ச்சிப் பாங்கோ மிகையோ இல்லாத மொழி அது. எல்லாவற்றையும்விட மனிதர்கள்மேல் போலி மனிதாபிமானத்தையோ பச்சாதாபத்தையோ அவர் உருவாக்கிக்கொள்வது இல்லை. இந்தப் போலி மனிதாபிமானம் இல்லாத ஒரு மொழியை ஒரு தமிழ் எழுத்தாளன் உருவாக்கிக்கொள்வது மிகவும் கடினமானது. அவர் மனிதர்களை அவர்களது இயல்பில் வைத்து எழுதுகிறார். தன் மதீப்பிடுகளை அவர்கள்மேல் அவர் சுமத்துவதே இல்லை.
ஒரு தொழில் என்பது ஒரு தொழில் மட்டுமல்ல. அதற்குள் ஒரு மிகப் பெரிய வாழ்க்கை முறை இயங்கிக்கொண்டிருக்கிரது. திட்டவட்டமான முறைமைகள்கொண்ட ஓர் அரசாங்கம் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. பாலகுமாரன் லாரித் தொழிலைப் பின்புலமாகக்கொண்டு இரும்புக் குதிரைகள் என்ற அவரது மிகச் சிறந்த படைப்பை உருவாக்கினார். உணவகம் என்பது எவ்வாறு பல்வேறு உணர்ச்சிகளின் சங்கமமாக இருக்கிறது என்பதை இந்தப் புத்தகம் எழுதிச் செல்கிறது.
பரோட்டா என்பது தமிழர்களின் தேசிய உணவாக மாறிவிட்டது. பரோட்டா என்பது உழைக்கும் மக்களின் உணவு மட்டுமல்ல. அது இன்று நட்சத்திர விடுதிகளில் வித விதமான உருமாற்றங்களுடன் வழங்கப்படும் ஓர் உணவாகவும் உள்ளது.
உணவே கலாச்சாரம். உணவைப் பற்றி எழுதுவது கலாச்சாரத்தைப் பற்றி எழுதுவதே. உணவு, காமம் இரண்டிலும்தான் கலாச்சார வேறுபாடுகள் மிக ஆழமான தளத்தில் எழுதப்படுகின்றன. உணவு முறைமைகள் வாயிலாகவே பல்வேறு கலாச்சார அடையாளங்களைச் சமூகங்கள் பேணுகின்றன. அதேபோலப் பண்பாட்டுக் கலப்பு அல்லது அடையாளமிழப்பு என்பதும் உணவு முறைமைகள் மாறுவதுடனேயே துவங்குகின்றன. தமிழகச் சமூகத்தில் உணவு நேரடியாகச் சாதியத்தோடு பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. புலால் உண்பவர்களுக்கு வீடு கொடுக்க மறுக்கப்படுவது மட்டுமல்ல, எனக்குத் தெரிந்த ஒரு ரெஸ்டாரண்ட் உரிமையாளர் தனது கடைகளில் அசைவ உணவு விற்கப்படாததற்குக் காரணம் அந்தக் கட்டிடத்தின் உரிமையாளர் ஒரு பிராமின் என்பதுதான் என்றார்.
அ.முத்துலிங்கமும் நாஞ்சில்நாடனும் எங்கள் பரோட்டாக் கடையில் இரண்டு நாட்கள் வேலை செயதால் ஒரு நாவல் எழுதுமளவிற்கு விஷயம் கிடைக்கும் என்கிறார் ஷாநவாஸ். இதன் மூலம் இன்று தமிழில் எழுதுபவர்களில் பண்பாடு சார்ந்த விஷயங்களை மிகக் கூர்மையாக எழுதும் எழுத்தாளர்கள் இவர்களே என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறார்.
சமையல்காரருக்கு மட்டுமல்ல ஒரு மனைவிக்கும் கிடைக்ககூடிய மிகப் பெரிய தண்டனை நாக்கு ருசி இல்லாதவன் கணவனாகக் கிடைப்பதுதான் என்கிறார் ஷாநவாஸ். இலக்கிய ரசனை இல்லாத வாசகனைக்கொண்ட ஓர் எழுத்தாளனின் நிலைக்குச் சமமானதுதான் இது.
திருடர்களுக்கு ஒரு சமூகம் அளிக்கும் மிகப் பெரிய தண்டனை அவரது தவறு சார்ந்து அவருடைய பெயரோடு ஒட்டிக்கொள்ளும் பட்டப்பெயர்தான் என்று ஒரு கட்டுரையில் சொல்கிறார் (முந்திரி திருடும் பெரியவர்).
உணவு என்பது ஆண் குடும்ப உறவுகளில் ஒரு கலாச்சார அதிகாரம். நிறையக் கலப்பு மணங்கள் முறிந்ததில் இதற்கு முக்கியப் பாத்திரம் உண்டு.
உணவகங்கள் எண்ணற்ற மனிதர்கள் மனப்பூர்வமாக இளைப்பாறும் ஓர் இடம். அது ஒரு மனிதன் வீட்டுக்கு வெளியே ஆசுவாசம் கொள்வதற்கான இடம் மட்டுமல்ல. வீடற்றவர்களும், வீட்டில் ஆசுவாசம் அற்றவர்களும் இளைப்பாறும் இடம். நகரத்திரற்கு மனம்போன போக்கில் இடம் தேடி வருபவர்களும் வீட்டை விட்டு ஓடி வரும் சிறுவர்களும் வேலை தேடி வரும் முதல் இடம் உணவகங்கள்தான். ஒவ்வொரு வாடிக்கையாளனுக்கும் உள்ள விசேஷமான தேர்வுகளையும் விருப்பங்களையும் தெரிந்து வைத்திருப்பவனே இந்தத் தொழிலில் வெற்றிகரமானவனாக மாறுகிறான். அது ஒரு வர்த்தக உறவு மட்டுமல்ல. ஒரு மனிதனோடு இன்னொரு மனிதனை ஆழமாகப் பிணைப்பதே உணவுதான். இந்தப் பிணைப்பை ஷாநவாஸ் அழகாகப் பல இடங்களில் பதிவு செய்கிறார்.
பல சமயங்களில் ஓர் ஊரின் சிறப்பாக – அதன் கலாச்சார அடையாளமாக – உணவகங்கள் மாறுவது உண்டு.
வெவ்வேறு இன, மொழி, கலாச்சாரத்தைச் சேர்ந்தவர்களுடன் தொடர்ந்து உறவாடுவதன் புதிய அனுபவங்களை ஷாநவாஸ் இந்த நூலில் வெளிப்படுத்துகிறார்.
சிங்கப்பூர்க்காரர்கள் கண்ணில் பசி எடுத்தவர்கள் என்று ஒரு வழக்கு இருக்கிறது.
ரஹமத்துல்லா என்பவர் கற்பழிப்பு வழக்கில் சிக்கி நீதிமன்ற தண்டனையை ஏற்கப்போகும் நாளில் டிஷ்யூ பேப்பர் விற்கும் ஒருவரை கார் விபத்தில் இருந்து காப்பாற்றுதல் (ஓர் அயல்நாட்டுப் பெண்ணை விபச்சாரத்திற்கு அழைத்துச் சென்ற வழக்கு – 16 வருடங்கள் தண்டனை)
சிங்கப்பூர் உணவுக் கலாச்சாரத்திற்கு அரிய கொடை இந்த நூல். தமிழில் இது போன்ற பல நூல்கள் எழுதப்பட வேண்டும் என்பதற்கு உதாரணம் இந்த நூல்.
சமையல் கலை பதிவு செய்யப்படாமல் விடப்பட்டதுதான் நமது இந்தியச் சமையல் கலை பற்றிய போதுமான தகவல்கள் நமக்கு இல்லாததற்குக் காரணம் என்கிறார். ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமை இருந்தும், சீன – பிரான்ஸ் நாட்டுச் சமையல் போன்று நமது சமையல் புகழ் பெறாததற்குக் காரணம் கற்ற கலையை மற்றவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கும் இயல்பு நம்மிடம் இல்லாமல் போனதுதான் என்கிறார். மருத்துவம், அறிவியல் போன்ற பல துறைகளுக்கும் இது பொருந்தும்.
சிங்கப்பூரில் 50 பேருக்கு இலவச உணவு கொடுப்பது எவ்வளவு சிக்கலானது என்பதை ஒரு கட்டுரையில் சொல்கிறார்.
500 பரோட்டா தினமும் ஆர்டர் கொடுத்த நபர் முறையானன அனுமதி இன்றி வெளியே விற்க ஏற்பாடு. எழுத்தாளன்தானே ஏமாற்றிவிடலாம் என பரோட்டா மாஸ்டர் விமர்சனம். மிகவும் குறிப்பிடத் தக்க – சிந்திக்க வைக்கும் ஒன்று.
நன்றி.
_____________

அழைப்பிதழ்

Posted: பிப்ரவரி 6, 2012 in அழைப்பிதழ்