ஷாநவாஸின் “ஒரு முட்டை பரோட்டாவும் ஒரு சாதா பரோட்டாவும்” புத்தகம் பற்றி திரு.மனுஷ்யபுத்திரன் அவர்களின் மதிப்புரை.

இந்தப் பயணம் ஓராண்டுக்கும் மேற்பட்ட கனவு.
ஷா நவாஸ் எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிகள் பல.
5 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இரண்டாவது தடவையாக இங்கே வருகிறேன்.
எனது பல எண்ணங்கள் இப்போது மாறிவிட்டன. அப்போது எனக்கு முன்னால் இங்கு வந்து சென்ற எழுத்தாளர்கள் சிங்கப்பூர் இலக்கியம் பற்றி மனதில் உருவாக்கிய பிம்பமே ஆதிக்கம் செலுத்தியது. ஆனால், சிங்கப்பூர் மலேஷிய இலக்கியம் தனக்கென ஒரு தனித்த அடையாளத்தை உருவாக்கிக்கொண்டு வருவதைப் பார்க்கிறேன்.
தமிழகத்தில் பெரிய இலக்கிய மறுமலர்ச்சிகள் எதுவும் நிகழ்ந்துவிடவில்லை. எழுதப்படும், பிரசுரிக்கப்படும் பல்லாயிரக்கணக்கான பிரதிகளில் எத்தனை இலக்கியப் பிரக்ஞை கொண்டவை என்று யோசித்தால் பெரும் சோர்வே மிஞ்சும். அந்த வகையில் ஏதோ தமிழ்நாட்டில் இலக்கியம் கொழிகிறது என்று நம்ப வேணிடியதில்லை. இவ்வளவு பேர் இயங்கும் ஒரு சூழலில் ஒவ்வொரு பத்தாண்டிலும் ஒரு பத்துப் பேர் தனித்த அடையாளத்துடன் உருவாகி வந்தால் அது மிகப் பெரிய சாதனை. அ.முத்துலிங்கத்திடம் புலம் பெயர்ந்த எழுத்தாளன் என்ற அடையாளம் பற்றிக் கேட்டபோது செவ்வாய் கிரகத்தில் இருந்து நான் யாரையாவது சந்தித்தால் பூமி எழுத்தாளன் என்று சொல்லிக்கொள்வேன் என்று குறிப்பிடுகிறார். ஆம்! உண்மையிலேயே இது பூமி எழுத்தாளர்களின் காலம்தான்.
கடந்த பத்தாண்டுகளில் அச்சு ஊடகங்களின் அதிகாரம் படிப்படியாகத் தகர்க்கப்பட்டு இன்று இல்லாமலேயே ஆகிவிட்டது. சைபர்வெளியில் பூமி எழுத்தாளன் பிறந்துவிட்டான். வெளிப்பாடு சார்ந்த அத்தனை தடைகளும் தகர்ந்துவிட்டன.
தமிழக வெகுசன ஊடகங்கள் வெகுசனப் பத்திரிக்கைகள், தொலைக்காட்சி, சினிமா அனைத்துமே தமிழகத்துக்கு வெளியே உள்ள சமூகங்கள்மீது தமது பண்பாட்டுச் சீரழிவைத் தொடர்ந்து திணித்து வந்திருக்கின்றன. தமிழகத்துக்கு வெளியே உள்ள மக்கள் தங்கள் ரசனை சார்ந்த அடையாளங்களாகத் தமிழகத்திலிருந்து ஏற்றுமதி செய்யப்படும் இந்தக் குப்பைகளை வரித்துக்கொள்வது மிகப் பெரிய அவலம். இந்த வெகுசன ஊடகங்களுக்கு மாற்றாகப் பிறந்த மாற்று ஊடகங்களோ தம்மைக் குறிப்பிட்ட கருத்தியல் அடையாளங்களுக்குள் நிலைநிறுத்திக்கொண்டது மட்டுமல்ல அவற்றினால் ஒரு சிறிய வாசகப் பரப்பைக்கூடச் சென்று சேர முடியவில்லை.
ஈழத்து நவீன இலக்கியத்தின் முகத்தை இன்று எப்படி அ.முத்துலிங்கம், சேரன், ஷோபாசக்தி, பொ.கருணாகரமூர்த்தி போன்ற சில எழுத்தாளர்கள் உருவாக்கி இருக்கிறார்களோ அதே போல இன்று சிங்கப்பூர் இலக்கியத்தின் முகத்தை இந்திரஜித், ஷாநவாஸ் போன்ற எழுத்தாளர்கள் உருவாக்கி வருகிறார்கள்.
உயிரோசை இணைய இதழை உருவாக்கியபோது இந்திரஜித் ஒரு கட்டுரை அனுப்பியிருந்தார். அதற்கு முன்பு அவரைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது. அதற்கு முன்பே அவர் பல முக்கியமான கதைகளையும் கவிதைகளையும் எழுதிய எழுத்தாளர் என்றபோதும் நமக்கு இடையிலான இடைவெளிகள், கற்பிதங்கள் காரணமாக அவரை நான் தெரிந்துகொள்ளவில்லை. ஆனால் அந்த ஒரு சிறிய கட்டுரை போதுமானதாக இருந்தது அவர் யார் என்று தெரிந்துகொள்ள,
ஒரு பத்திரிக்கையாளன் என்பவன் ஒரு வேட்டை நாய். எவ்வளவு தூரத்தில் தனது இரை இருந்தாலும் அதை அவனால் பிந்தொடர்ந்து செல்ல முடியும். பாரதிமணி – எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணன் – ஆகியோரைக் கண்டுபிடித்த விதம் அப்படித்தான் நிகழ்ந்தது.இந்திரஜித்தைத் தொடர்ந்து எழுதுமாறு வற்புறுத்திக்கொண்டே இருப்பேன். அவர் எழுதுவது தொடர்பாக மிகவும் மனச் சோர்வு அடையக்கூடியவர். நமது துரதிர்ஷ்டம் யார் சோர்வடைய வேண்டுமோ அவர்கள் சோர்வடையாமல் எழுதிக்கொண்டே இருப்பார்கள். யார் எழுத வேண்டுமோ அவர்கள் நாம் எதற்கு எழுத வேண்டும் என்று அடிக்கடி யோசிக்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள்.
ஷா நவாஸையும் அப்படித்தான் கண்டுபிடித்தேன். அவரைப் பற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. மின்னஞ்சலில் வந்த ஒரு கட்டுரை இந்தப் புத்தகத்துக்குக் காரணமாக அமைந்த ஒரு கட்டுரை. அதைப் படித்ததும் உடனே அவருக்கு ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்பினேன் -. உயிரோசையில் ஒரு பத்தி எழுதுங்கள் என்று. பல்வேறு அதிகாரங்களைக் கூடிய பலரது படைப்புக்களை நான் நிர்தாட்சண்யமாக நிராகரித்திருக்கிறேன். ஒரு காவல்துறை அதிகாரி உதாரணம். அதே போல எனது பல நெருங்கிய நண்பர்களை – குறிப்பாகப் பெண் தோழிகளை – உயிர்மையில் அவர்களது பிரசுர வாய்ப்புகளை மறுத்ததாலேயே இழந்திருக்கிறேன். ஆனால் இதற்கு முன்பு நான் பெயர்கூடக் கேள்விப்பட்டிருக்காத ஓர் எழுத்தாளனின் முதல் கட்டுரையைப் படித்து அவரை ஒரு தொடர் எழுத அழைகிறேன். ஓர் எழுத்தாளன் பல்லாயிரம் பக்கங்கள் எழுதி, தான் ஓர் எழுத்தாளன் என நிரூபிக்கத் தேவையில்லை. பல நேரங்களில் பல எழுத்தாளர்கள் தாங்கள் எழுத்தாளர்கள் இல்லை என்பதைப் பல்லாயிரம் முறை நிரூபிப்பதற்காகவே பல்லாயிரம் பக்கங்கள் எழுதுகிறார்கள். எழுத்தாளனுக்குத் தன்னை அறிவித்துக்கொள்ள ஒரே ஒரு பக்கம் என்ன…. ஒரு பாரா கூடப் போதும். லேனா தமிழ்வாணன் எனது ஒரு வாசகர் கடிதத்தைப் படித்துவிட்டு என்னை எழுத்தாளன் என்று அறிந்துகொண்டு என்னை 16 வயதில் தேடி வந்து எனது புத்தகத்தைப் பதிப்பித்தார். சுஜாதாவுக்கு என்னைத் தெரிந்துகொண்டு இந்த உலகத்திற்குச் சொல்ல, ’கால்களின் ஆல்பம்’ என்ற ஒரு கவிதை போதுமானதாக இருந்தது. எனக்கும் பாரதிமணியை, எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணனை, ஷாஜியை, இந்திரஜித்தை, ஷாநவாஸைத் தெரிந்துகொள்ள ஒரே ஒரு பக்கம் போதுமானதாக இருந்தது. வாழ்நாளெல்லாம் உங்களோடு சேர்ந்திருக்கப் போகிறவரை முதல் பார்வையிலேயே எப்படி அறிந்துகொள்கிறீர்களோ அப்படிப்பட்டதுதான் அது.
ஷாநவாஸின் இந்தப் புத்தகம் ஒரு சமையல் புத்தகம் அல்ல. அல்லது ஓர் உணவு விடுதி நடத்துகிறவரின் அன்றாட அனுபக் குறிப்புகளும் அல்ல. எந்த ஒரு சிறந்த புத்தகமுமே ஒரு மேலோட்டமான வாசிப்பில் எதைப் பற்றியதாக இருக்கிறதோ அதைப் பற்றியதே அல்ல அது. ஓர் எழுத்தாளன் எந்தக் கண்களால் இந்த உலகைப் பார்க்கிறானோ அதுதான் அந்தப் புத்தகம்.
ஷாநவாஸ் இந்தப் புத்தகம் முழுக்க மனித இயல்பின் விசித்திரங்களை எழுதிச் செல்கிறார். அவை நம்மை ஆழமாகச் சீண்டுபவை. குற்ற உணர்வு கொள்ளச் செய்பவை.
சில்லறை கொண்டு வரும் பெண்ணைப் பற்றிய சித்திரத்தை மூன்றாவது கை என்ற கதையில் படித்தபோது சட்டென்று மனம் உடைந்துவிடுகிறது.
தங்கள் பிள்ளைகளுக்காக வாழ்நாளெல்லாம் காசு சேர்க்கும் முதியவர்கள்….
இந்தப் புத்தகம் முழுக்க நூற்றுக்கணக்கான சிறுகதைகள் சிதறி இருக்கின்றன. ஷாநவாஸ் அவற்றை மிகத் துல்லியமான குறிப்புகளாக இங்கே விட்டுச் செல்கிறார். உணர்ச்சிப் பாங்கோ மிகையோ இல்லாத மொழி அது. எல்லாவற்றையும்விட மனிதர்கள்மேல் போலி மனிதாபிமானத்தையோ பச்சாதாபத்தையோ அவர் உருவாக்கிக்கொள்வது இல்லை. இந்தப் போலி மனிதாபிமானம் இல்லாத ஒரு மொழியை ஒரு தமிழ் எழுத்தாளன் உருவாக்கிக்கொள்வது மிகவும் கடினமானது. அவர் மனிதர்களை அவர்களது இயல்பில் வைத்து எழுதுகிறார். தன் மதீப்பிடுகளை அவர்கள்மேல் அவர் சுமத்துவதே இல்லை.
ஒரு தொழில் என்பது ஒரு தொழில் மட்டுமல்ல. அதற்குள் ஒரு மிகப் பெரிய வாழ்க்கை முறை இயங்கிக்கொண்டிருக்கிரது. திட்டவட்டமான முறைமைகள்கொண்ட ஓர் அரசாங்கம் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. பாலகுமாரன் லாரித் தொழிலைப் பின்புலமாகக்கொண்டு இரும்புக் குதிரைகள் என்ற அவரது மிகச் சிறந்த படைப்பை உருவாக்கினார். உணவகம் என்பது எவ்வாறு பல்வேறு உணர்ச்சிகளின் சங்கமமாக இருக்கிறது என்பதை இந்தப் புத்தகம் எழுதிச் செல்கிறது.
பரோட்டா என்பது தமிழர்களின் தேசிய உணவாக மாறிவிட்டது. பரோட்டா என்பது உழைக்கும் மக்களின் உணவு மட்டுமல்ல. அது இன்று நட்சத்திர விடுதிகளில் வித விதமான உருமாற்றங்களுடன் வழங்கப்படும் ஓர் உணவாகவும் உள்ளது.
உணவே கலாச்சாரம். உணவைப் பற்றி எழுதுவது கலாச்சாரத்தைப் பற்றி எழுதுவதே. உணவு, காமம் இரண்டிலும்தான் கலாச்சார வேறுபாடுகள் மிக ஆழமான தளத்தில் எழுதப்படுகின்றன. உணவு முறைமைகள் வாயிலாகவே பல்வேறு கலாச்சார அடையாளங்களைச் சமூகங்கள் பேணுகின்றன. அதேபோலப் பண்பாட்டுக் கலப்பு அல்லது அடையாளமிழப்பு என்பதும் உணவு முறைமைகள் மாறுவதுடனேயே துவங்குகின்றன. தமிழகச் சமூகத்தில் உணவு நேரடியாகச் சாதியத்தோடு பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. புலால் உண்பவர்களுக்கு வீடு கொடுக்க மறுக்கப்படுவது மட்டுமல்ல, எனக்குத் தெரிந்த ஒரு ரெஸ்டாரண்ட் உரிமையாளர் தனது கடைகளில் அசைவ உணவு விற்கப்படாததற்குக் காரணம் அந்தக் கட்டிடத்தின் உரிமையாளர் ஒரு பிராமின் என்பதுதான் என்றார்.
அ.முத்துலிங்கமும் நாஞ்சில்நாடனும் எங்கள் பரோட்டாக் கடையில் இரண்டு நாட்கள் வேலை செயதால் ஒரு நாவல் எழுதுமளவிற்கு விஷயம் கிடைக்கும் என்கிறார் ஷாநவாஸ். இதன் மூலம் இன்று தமிழில் எழுதுபவர்களில் பண்பாடு சார்ந்த விஷயங்களை மிகக் கூர்மையாக எழுதும் எழுத்தாளர்கள் இவர்களே என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறார்.
சமையல்காரருக்கு மட்டுமல்ல ஒரு மனைவிக்கும் கிடைக்ககூடிய மிகப் பெரிய தண்டனை நாக்கு ருசி இல்லாதவன் கணவனாகக் கிடைப்பதுதான் என்கிறார் ஷாநவாஸ். இலக்கிய ரசனை இல்லாத வாசகனைக்கொண்ட ஓர் எழுத்தாளனின் நிலைக்குச் சமமானதுதான் இது.
திருடர்களுக்கு ஒரு சமூகம் அளிக்கும் மிகப் பெரிய தண்டனை அவரது தவறு சார்ந்து அவருடைய பெயரோடு ஒட்டிக்கொள்ளும் பட்டப்பெயர்தான் என்று ஒரு கட்டுரையில் சொல்கிறார் (முந்திரி திருடும் பெரியவர்).
உணவு என்பது ஆண் குடும்ப உறவுகளில் ஒரு கலாச்சார அதிகாரம். நிறையக் கலப்பு மணங்கள் முறிந்ததில் இதற்கு முக்கியப் பாத்திரம் உண்டு.
உணவகங்கள் எண்ணற்ற மனிதர்கள் மனப்பூர்வமாக இளைப்பாறும் ஓர் இடம். அது ஒரு மனிதன் வீட்டுக்கு வெளியே ஆசுவாசம் கொள்வதற்கான இடம் மட்டுமல்ல. வீடற்றவர்களும், வீட்டில் ஆசுவாசம் அற்றவர்களும் இளைப்பாறும் இடம். நகரத்திரற்கு மனம்போன போக்கில் இடம் தேடி வருபவர்களும் வீட்டை விட்டு ஓடி வரும் சிறுவர்களும் வேலை தேடி வரும் முதல் இடம் உணவகங்கள்தான். ஒவ்வொரு வாடிக்கையாளனுக்கும் உள்ள விசேஷமான தேர்வுகளையும் விருப்பங்களையும் தெரிந்து வைத்திருப்பவனே இந்தத் தொழிலில் வெற்றிகரமானவனாக மாறுகிறான். அது ஒரு வர்த்தக உறவு மட்டுமல்ல. ஒரு மனிதனோடு இன்னொரு மனிதனை ஆழமாகப் பிணைப்பதே உணவுதான். இந்தப் பிணைப்பை ஷாநவாஸ் அழகாகப் பல இடங்களில் பதிவு செய்கிறார்.
பல சமயங்களில் ஓர் ஊரின் சிறப்பாக – அதன் கலாச்சார அடையாளமாக – உணவகங்கள் மாறுவது உண்டு.
வெவ்வேறு இன, மொழி, கலாச்சாரத்தைச் சேர்ந்தவர்களுடன் தொடர்ந்து உறவாடுவதன் புதிய அனுபவங்களை ஷாநவாஸ் இந்த நூலில் வெளிப்படுத்துகிறார்.
சிங்கப்பூர்க்காரர்கள் கண்ணில் பசி எடுத்தவர்கள் என்று ஒரு வழக்கு இருக்கிறது.
ரஹமத்துல்லா என்பவர் கற்பழிப்பு வழக்கில் சிக்கி நீதிமன்ற தண்டனையை ஏற்கப்போகும் நாளில் டிஷ்யூ பேப்பர் விற்கும் ஒருவரை கார் விபத்தில் இருந்து காப்பாற்றுதல் (ஓர் அயல்நாட்டுப் பெண்ணை விபச்சாரத்திற்கு அழைத்துச் சென்ற வழக்கு – 16 வருடங்கள் தண்டனை)
சிங்கப்பூர் உணவுக் கலாச்சாரத்திற்கு அரிய கொடை இந்த நூல். தமிழில் இது போன்ற பல நூல்கள் எழுதப்பட வேண்டும் என்பதற்கு உதாரணம் இந்த நூல்.
சமையல் கலை பதிவு செய்யப்படாமல் விடப்பட்டதுதான் நமது இந்தியச் சமையல் கலை பற்றிய போதுமான தகவல்கள் நமக்கு இல்லாததற்குக் காரணம் என்கிறார். ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமை இருந்தும், சீன – பிரான்ஸ் நாட்டுச் சமையல் போன்று நமது சமையல் புகழ் பெறாததற்குக் காரணம் கற்ற கலையை மற்றவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கும் இயல்பு நம்மிடம் இல்லாமல் போனதுதான் என்கிறார். மருத்துவம், அறிவியல் போன்ற பல துறைகளுக்கும் இது பொருந்தும்.
சிங்கப்பூரில் 50 பேருக்கு இலவச உணவு கொடுப்பது எவ்வளவு சிக்கலானது என்பதை ஒரு கட்டுரையில் சொல்கிறார்.
500 பரோட்டா தினமும் ஆர்டர் கொடுத்த நபர் முறையானன அனுமதி இன்றி வெளியே விற்க ஏற்பாடு. எழுத்தாளன்தானே ஏமாற்றிவிடலாம் என பரோட்டா மாஸ்டர் விமர்சனம். மிகவும் குறிப்பிடத் தக்க – சிந்திக்க வைக்கும் ஒன்று.
நன்றி.
_____________

அழைப்பிதழ்

Posted: பிப்ரவரி 6, 2012 in அழைப்பிதழ்

கடைகளில்  வியாபாரம் மும்முரமாக நடந்துகொண்டிருக்கும் சமயத்தில்  இடுப்பில் ஒரு கத்தியும், தலையில் மானெக்‌ஷா தொப்பியும்அணிந்து கொண்டு, தன்னுடையகையிலுள்ள தடியால் இரண்டுதட்டுத் தட்டிக் கடைக்காரரைத்தன் பக்கம் திரும்ப வைத்து, அரே சாப்என்று ஒரு சல்யூட்அடித்துக் கொண்டே செல்லும்கூர்க்காவின் பிம்பம் இன்னும்என் மனதில் அழியாமல் இருக்கிறது.தன் குடும்பத்தையும், குழந்தைகளையும், சொந்த ஊரையும் விட்டு வந்து, இரவெல்லாம் விழித்திருந்து, கிடைக்கும் பகல் நேரங்களில்தூங்கி விழிக்கும் கூர்க்காக்களின்தேர்ந்த உடற்கட்டும், இறுக்கமானபார்வையும், தன்மையான மனமும், மீசையில்லாத முகமும் மறக்கமுடியாதவை.

கல்லூரியில்படிக்கும் போது, கூர்க்காக்களுக்குஅதிகமாக முடிகள் ஏன் வளர்வதில்லைஎன்பதில் ஆரம்பித்த அரட்டை, கூர்க்காவாக நடித்த சத்தியராஜுக்கு எப்படி கூர்க்காவேடம் பொருந்தும் என்பதில்முடிந்திருக்கிறது. அவரை விடக்கூர்க்கா வேடத்துக்கு மம்முட்டிதான்சரியான தேர்வு என்று தோன்றும்.

    விடிந்து விடு இரவே

 

      விழித்திருக்கிறான் கூர்க்கா

என்ற  அறிவுமதியின் கவிதையும், கூர்க்காவின்பகல் பொழுதுஎன்ற எஸ்.ராவின்பத்தியும் சிங்கப்பூர் கூர்க்காக்களுக்குஎப்படிப் பொருத்தமில்லாமல்போனது என்பதைப் பற்றியதுதான்இந்தப் பத்தி.

ஐந்துவருடங்களுக்கு முன்பு கூர்க்காக்கள்  குடியமர்த்தப்பட்டிருக்கும்ஜிசெங் பகுதியில் உணவுக்கடை திறக்கும் வாய்ப்புவந்தது. கூர்க்காக்களின் தேசியஉணவு சப்பாத்தி. அத்துடன் ரோட்டா. இந்த காம்பினேஷன் எனக்கும்மிகவும் பிடித்துப் போய், தாமதம்செய்யாமல் கடையைத் திறந்தேன்.பிறகுதான் தெரிந்ததுகூர்க்காக்கள்சிங்கப்பூருக்கு சமீப காலத்தில்வந்தவர்கள் அல்ல 1945லிருந்துஇங்கு இருக்கிறார்கள் என்பது!

பையா  சாதா வாலா, அண்டா வாலா (சாதாபடோட்டா, முட்டை பரோட்டா)என்றுநான் குரல் கொடுத்தால், நோபையா! ஐ லைக் மீ சூப், சிக்கன்ரைஸ், எக்கனாமிக் மீகூன் என்றுநழுவுகிறார்கள். மலாயும், நுனிநாக்கு பிரிடிஷ் ஆங்கிலமும்வெளுத்துக் கட்டுகிறார்கள்.இவர்கள் இரவில் விழித்திருக்கும்கூர்க்காக்கள் அல்ல; பகல் நேரத்தில்சிங்கப்பூரின் மிக சென்சிடிவானபகுதிகளைப் பாதுகாக்கும்காவலர்கள்.

அதிகாலையிலும்மாலையிலும் உடற்பயிற்சிகள்தனியாக அல்ல குடும்பத்துடன்மேற்கொளுகிறார்கள். எந்நேரமும்இயங்கிக் கொண்டு, குழந்தைகளைக்கொஞ்சிக் குலாவி வளர்க்கிறார்கள்.இன்றைய இளைஞர்கள், இவர்களைப்பார்த்துத்தான் ஹாட் பிராண்ட்சட்டைகள்சூ, ஜாக்கெட் போன்றவற்றின்நவீன மோஸ்தர்களைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்!

நாளதுதேதியில்,சுமார் 2000 கூர்க்காவீரர்கள் சிங்கப்பூரில் பணியாற்றுகிறார்கள்.அவரகளது குடும்ப உறுப்பினர்களியும்கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டால்சுமார் 5000 பேர்  Gurkhas campல் இருக்கிறார்கள்.

என்நினைவில் தேக்கி வைத்திருந்த  உம்மென்ற கூர்க்காவை இங்கு  பார்க்க முடியவில்லை. என்னபரோட்டாவை அந்நிய தேசத்துஉணவாக நினைத்துக் கொண்டு என்கடையில் சாப்பிடாததுதான்எனக்குக் கொஞ்சம்கூடப் பிடிக்கவில்லை.

பத்திஎழுதுவதற்கு ஏதாவது விஷயத்தைக்கறக்கலாம் என்றால், நாம் வாயைத்திறந்து கேட்பதற்கு முன்னால்ஓட்டமெடுக்கிறார்கள். இந்நிலையில்நேபாளத்திலிருந்து ஓர் இளைஞர்  கணிப் பொறித் துறையில் வேலைசெய்வதற்காக வந்து ஜீசெங்கில்தங்கினார். மூன்று வேளையும்என் கடையில்தான் சாப்பாடு.எனக்கு ஆச்சரியம் தாங்க முடியவில்லை.கொஞ்ச நாள் கழித்து அவருடன்ஒரு மலாய்க் காரப் பெண் உடன்வந்ததும்தான் எனக்கு விஷயம்புரிந்தது. இருவரும் கலப்புத்திருமணம் செய்யத் திட்டமிட்டுள்ளார்கள்.

வயதுவந்த ஆணும் பெண்ணும் கலப்புத்திருமணம் செய்து கொள்ளுவதற்குசிங்கப்பூரில் எந்தவிதச்சமூகத் தடைகளையும் கடக்க வேண்டியதில்லை.நேபாள இளைஞர் தானாகவே முன்வந்து சுன்னத் செய்து கொண்டார்.அவர்களுடைய திருமணத்தின்சிறப்பு விருந்தினர்களில்நானும் ஒருவனானேன். வருகிறஆண்டு காத்மண்டுக்கு என்னைஅழைத்திருக்கிறார்கள்.

சுவாரசியமானவரலாற்றுப் பின்னணியையும்  அவர்கள் நடைமுறை வாழ்க்கைபற்றியும் நேப்பாள இளைஞரிடம்  பல தகவல்களைப் பெற முடிந்தது.

நே’  என்றால் புனிதம் என்றும்  பாள் என்றால் குகை என்றும்  அர்த்தம். இந்த நேபாள் புனிதக் குகையின் மைந்தர்களுக்குக் காவல் உழைப்புத்தான் சொத்து. பல்வேறு தொன்மங்களாலும் நம்பிக்கைகளாலும் புனிதப்படுத்தப்பட்ட விசுவாசத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டுதான் தங்களது வாழ்வை அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்த்திச் செல்லுகிறார்கள். பாரம்பரியமான பயிற்சி கொண்ட தனித் திறன் பெற்ற தொழிலாளர்கள் என்று உலகமெங்கும் இவர்கள் பெயர் பெற்றுள்ளனர். ஆனால் இவர்கள் பணிபுரியும் எந்த ஒரு நாடும் (சிங்கப்பூர் உள்பட) இவர்களுக்கு நிரந்தர வாச உரிமையையோ குடி உரிமையையோ வழங்குவ தில்லை. சிங்கப்பூரில் 20 வயதிலிருந்து 45 வயது வரை பணிபுரிந்த பிறகு, ஓய்வு அளிக்கப்பட்டு நேப்பாளத்துக்கே அனுப்பி வைக்கப்பட்டு விடுவார்கள். ஓய்வூதியம் மாதா மாதம் நேப்பாளத்துக்கே போய்ச் சேர்ந்து விடும். (2007ல் லண்டனில் கடுமையான சட்டப் போராட்ட்த்துக்குப் பிறகு குடியுரிமை வழங்கப்படுகிறது.)

Gurkha, Gorkha, Ghurkha என்று பலவிதமாக உச்சரிக்கப்படும் கூர்க்கா நேப்பாளத்திலிருக்கும் ஒரு மாவட்டத்தின் பெயர். இவர்கள் கூர்க்கி என்ற கத்தியை வைத்திருப்பதால் காரணப் பெயராக கூர்க்காகஅமைந்தது என்றும் சொல்லுவார்கள்.

 1559ல்  லம்ஜூ ராஜ்ஜிய அரசரின்  மகனாகிய டிராபியா ஷா என்பவரின் வம்சத்தில் வந்த பிரித்வி நாராயண ஷா என்பவர், இனத்தின் அடிப்படையில் தனக்கென ஒரு படையை அமைத்ததுதான் கூர்க்கா படையின் துவக்கம். 1812ல் 12,000 எண்ணிக்கையில் இருந்த கூர்க்கா படையை எதிக்க சுமார் 30,000 ஆங்கிலப் படை வீர்ர்கள் போரிட்டனர். உறுதியான எதிர்ப்பால் Gorkhalis என்று அப்போது அழைக்கப்பட்ட இவர்களிடம் தோற்ற ஆங்கிலப்படைத் தளபதி Federick young, சில காரணங்களால் பிரிந்திருந்த கூர்க்காக்களையே பிரிடிஷ் படையில் சேர்த்துக் கொண்டு போரிட முயன்ற போது, தன் இனத்தையே எதிர்க்கத் துணியாத கூர்க்காக்கள் படை, தளபதி Federick young ஐத் தனியே விட்டு விட்டு ஓட்டமெடுத்தது. சிறைப்பட்ட young கூர்க்காக்களின் வீரத்தையும் ஒற்றுமையையும் பிரிடிஷாரது கவனத்துக்குக் கொண்டு சென்று, கூர்க்காப் படை அணியை உருவாக்கினார்.

கடந்தநூறு ஆண்டுகளாக பிரிடிஷாருக்கும்காலனித்துவ நாடுகளுக்கும்  காவல் பணியில் கூர்க்காக்கள்ஈடுபடுத்தப்பட்டு வருகின்றனர். 1945லிருந்து இந்திய ராணுவத்தில்கூர்க்காப் படை அணி உருவானது.இரண்டு உலகப் போர்களிலும்சுமார் இரண்டு லட்சம் கூர்க்காக்கள்ஈடுபடுத்தப்பட்டுள்ளனர். 43,000 பேர் இறந்திருக்கிறார்கள்.

இவர்களில்குறிப்பிட்ட GURUNGS, MANGORS, RAIS, LIMBI என்ற நான்கு இனக் குழுக்களில்இருந்துதான் காவல் பணிக்குவருகிறார்கள். காத்மண்டுவிலுள்ளபொக்காரோஎன்ற இடத்தில்இருந்து கூர்க்கா இளைஞர்கள்சிங்கப்பூர்ப் பணிக்குத்தேர்ந்தெடுக்கப் படுகிறார்கள்.அது Singapore Tole என்றழைக்கப் படுகிறது.ஆண்டு தோறும் 200 பணியிடங்களுக்கு, 20,000 பேர் வரை போட்டியிடுகிறார்கள்.கடினமான 70 கிலோ கல் நிரம்பியமூட்டையை முதுகில் சுமந்துகொண்டு 40 நிமிடங்களில் மலைப்பாதையில் ஏறி இறங்க வேண்டுமாம்.இங்கு வந்த பிறகு கடுமையானஒரு வருடப் பயிற்சிக்குப்பிறகு பணியில் சேர்கிறார்கள்.சிங்கப்பூரின் இன ஒற்றுமையில்இவர்களின் பங்களிப்புக் குறிப்பிடத்தக்கது.

1950ல்  மலாய்க் குடும்பத்தில்  எட்டு வருடங்களாக வளர்க்கப்பட்ட  மரியா ஹெர்டோக் என்பவரை அவருடைய கத்தோலிக்கப் பெற்றோருடன் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்த போது, பெரிய அளவில் கலவரங்கள் வெடித்தன. அதே போல 1964ல் மீலாது விழா ஊர்வலத்தில் நடந்த கலவரத்தில் சுமார் 36 பேர் கொல்லப்பட்டு, 500 பேர் காயமடைந்தனர். சிங்கப்பூரின் தந்தை Mr. லீ குவான்யூ THIRD WORLD TO FIRST WORLD என்ற புத்தகத்தில், மலாய் போலீஸ், சீனர்கள் மீதோ சீன போலீஸ், மலாய்க் காரர்கள் மீதோ துப்பாகிச் சூடு நடத்தும் போது அது வேறு பல பிரச்னைகளையும் சேர்த்துக் கொண்டு வர வாய்ப்பிருக்கிறது. அந்தச் சமயத்தில் கூர்க்காக்களின் பணி மிகவும் உதவிகரமானது என்கிறார்.

இவர்களின்வீரத்துக்குக் காரணம் ஜெய்மஹா காளி ஆயோ கூர்க்காஎன்றஇவர்களது முழக்கமா அல்லதுஇவர்களிடமிருக்கும் 18 அங்குலக்கூர்க்கிக் கத்தியா என்ற கேள்விக்குஇரண்டும்தான்என்று பதிலளிகிறார்கள்சிலர். இந்த ஆண்டு ஜனவரியில்ராஞ்சியிலிருந்து கோரக்பூர்சென்று கொண்டிருந்த மௌரியாஎக்ஸ்பிரஸில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்த பின்னு சேஸ்த்தாதன்னுடைய கூர்க்கிக் கத்தியுடன் 40 பேர்களுடன் போராடி சக பயணிகளையும் 18 வயது மாணவி ஒருவரையும் காப்பாற்றினார்.ஒரு கையால் ஒரு திருடனை மடக்கிப்பிடித்து வைத்துக் கொண்டுசண்டையிட வரும் மற்ற திருடர்களைக்கூர்க்கிக் கத்தியால் தாக்கி, 3 பேரைக் கொன்று, 8 பேரைக் காயப்படுத்தினார்.அவர் போட்ட ஜெய் காளி ஆயோகூர்க்காகோஷத்தால், நிறையக்கூர்க்காக்கள் இருப்பதாகமற்ற திருடர்கள் நினைத்துஓட்டமெடுத்தார்களாம்.

2001ல்  இளவரசர் திபேந்திரா தனது  மணப் பெண் தொடர்பில் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாட்டால் வெறியாட்டம் ஆடியதில் நேப்பாளிகளின் அறம் கொஞ்சம் ஆட்டம் கண்டது.

ஆனால்சமரசம் செய்து கொள்ளாத காவல்  பணியில் சிறந்தவர்கள் என்பதால்உலகின் முக்கியமான தலைவர்களுக்குக்  காவல் பணியில் கூர்க்காக்கள்தான்  அமர்த்தப்படுகிறார்கள். ஆஃப்கானிஸ்தானத்தில்போர்க்களம் கண்ட இளவரசர் ஹாரி, 10 வாரங்கள் கூர்க்கா படைகளுடன்தங்க வைக்கப்பட்டிருந்துதானும் போர் செய்த்தாகக் கூறிக்கொண்டார்.

1971ல்  இந்தியா  பாகிஸ்தான் போரின் வீரத் தளபதி ஃபீல்டு மார்ஷல் மானெக்‌ஷா ஒரு முறை சொன்னார்.

    சாவதற்குப் பயப்பட மாட்டேன் என்ரு யாராவது சொன்னால்

      அதுபொய்யாக  இருக்க வேண்டும்; அல்லது அதைச் சொல்லியவர்

      ஒரு கூர்க்காவாக இருக்க வேண்டும்

மானெக்ஷாஊட்டியில்காலமானபோதுஅரசியல்தலைவர்கள்யாரும்ஈமச்சடங்குகளில்கலந்துகொள்ளவரவில்லை. ஆனால்அவர்விரும்பியகூர்க்காப்பாதுகாப்புப்படைவீர்ர்கடைசிவரைகூடவேஇருந்தார்.

Edhiroli

Posted: திசெம்பர் 14, 2011 in பத்தி

நண்பர் திரு. முகைதீன் ஸதக்கத்துல்லா வசந்தம் தொலைக்காட்சியின் ‘எதிரொலி’ நிகழ்ச்சித் தயாரிப்பாளர் ஆவார். வலைப் பதிவுகள் சமூகத்தில் ஏற்படுத்தும் விளைவுகள் பற்றிய கருத்துக் களத்தில் பேச என்னை அழைத்திருந்தார். பல்கலைக்கழக மாணவியரும் புகழ் பெற்ற வழக்கறிஞரும் கலந்து கொள்ளும் நிகழ்ச்சி இது. என்னைத் தயார்ப் படுத்திக் கொள்ள இணையம் பற்றிய குறிப்புக்களைத் தொகுத்துக் கொண்டேன்.

அமெரிக்காவின் எட்ஜ் ஃபவுண்டேஷன் என்ற தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனம் ஒவ்வோர் ஆண்டும் அறிஞர்களிடையே முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்பி, அவர்களின் கருத்துக்களை வெளியிடுகின்றது. இந்த ஆண்டு 172 பேரிடம் இணையம் பற்றிக் கேட்கப்பட்டது. அதில் கிடைத்த சில சுவையான தகவல்கள் இவை :

மாஸாச்சுசெட்ஸ் இன்ஸ்ட்டிட்யூட் ஆஃப் டெக்னாலஜி (Massachusetts Institute of TechnologyMIT) குவாண்டம் விஞ்ஞானி சேத் லாயிட், “விக்கி பீடியாவில் வெளியிடப்பட்டுள்ள விஞ்ஞான மேற்கோள்களில் 99.44 சதவீதம் சரியாகவே உள்ளன. மீதம் உள்ள முக்கியமான 0.56 சதவீதத்தைத்தான் தேடிப் பார்க்க வேண்டும். இதற்கு ஒரே வழி நூலகங்களில் குவிந்துள்ள புத்தகங்களில் இருந்து அதிகார பூர்வமானவற்றைத் தேடி எடுப்பதுதான்” என்று தெரிவிக்கிறார்.

 

நமது பத்திரிகைகள், சஞ்சிகைகள் போன்றவை புத்தக வெளியீட்டு நிறுவனங்களில், நுட்பமாகப் பிழையின்றித் தகவல்களைச் சரிபார்க்கும் எழுத்தாளர்கள் மற்றும் பத்திரிக்கையாளர்களைக் கொண்டு சோதித்த பிறகு விக்கி பீடியாவில் தகவல்களை வெளியிட்டு இருக்க வேண்டும். இதற்கு மாறாக இண்டர்நெட்டில் வெளியிடப்பட்டுள்ளவை எல்லாம் மிகக் குறைந்த அளவிலேயே சோதித்துப் பார்க்கப்பட்டுள்ளன. இண்டர்நெட்டில் வருடா வருடம் கிடைக்கும் இடங்கள் பல மடங்காக அதிகரித்துக் கொண்டே வருகிறது. இந்தப் போக்கு இருக்கும் வரையில், இது மாதிரியான சரிபார்க்கப்படாத தகவல்கள் குறைந்து, இடப் பற்றாக் குறை ஏற்படும் போதுதான், தகவல்கள் சரிபார்க்கப்பட்டுத் தேவையில்லாத விஷயங்கள் நீக்கப்படும் என்று சேத் லாயிட் கருதுகிறார்.

 

அது வரை இண்டர்நெட், தகவல்களால் நிரப்பப்படுவது தவிர்க்க முடியாதது என்று மாஸாச்சுசெட்ஸ் இன்ஸ்ட்டிட்யூட் ஆஃப் டெக்னாலஜியைச் சேர்ந்த ஆர்கிடெக்ட் நீரி ஓக்ஸ்மேனும் கருதுகிறார்.

 

இண்டர்நெட்டில் பல்வேறு விஷயங்கள் குறித்து வெளிப்படையான அளவுக்கு அதிகமாகத் தகவல்கள் வெளியிடப் படுகின்றன. இது தகவல் களஞ்சியம்  என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அதே நேரத்தில் இது ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி ஆழ்ந்து சிந்தித்து முடிவுக்கு வரும் அறிவுபூர்வமான சிந்தனைகளுக்குத் தடை ஏற்படுத்தும் ஆபத்தாகவும் இருக்கிறது. எனவே தற்போதைய இண்டர்நெட் வடிவம் சிந்தனையைத் தடுத்து, ஆக்க ரீதியான கருத்துக்களின் வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருக்கிறது என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை என்று நீரி ஓக்ஸ்மேன் தெரிவித்துள்ளார்.

 

ஹாவர்ட் பல்கலைக் கழகத்தைச் சேர்ந்த தத்துவ இயல் அறிஞர் ஜோஷுவா கிரீன், இண்டர்நெட் எந்த வகையிலும் நம்மைப் புத்திசாலிகள் ஆக்காது என்பதை ஏற்றுக் கொள்ளுகிறார். 20ஆம் நூற்றாண்டில், அறிவுத் திறன் அளவெண் (IQ) அதிக அளவு உயர்ந்திருப்பது கண்கூடாக நிரூபணமாகியுள்ளது. இது நமது சிந்தனையை வளர்த்துள்ளது. ஆனால் இண்டர்நெட் எந்த வகையிலும் புதிய தேவைகளின் அடிப்படையை நிறைவேற்றப் போவதில்லை என்று கூறுகிறர்.

 

இதே கருத்தை ஹாவர்ட் பலகலைக் கழகத்தைச் சேர்ந்த மற்றொரு விஞ்ஞானி ஸ்டீவன் பிங்கர் என்பவரும் தெரிவித்துள்ளார். இவர் மேலும் கூறுகையில், இண்டெர்நெட்டைப் பயன்படுத்துவது எந்த வகையிலும் தகவல்களைத் திரட்டுவதற்காக, நமது இயற்கையான நரம்பு மண்டலத்தின் செயல்களை மாற்றப் போவதில்லை. நமது சிந்திக்கும் திறனை இண்டர்நெட் எந்த வகையிலும் மாற்றப் போவதில்லை என்கிறார்.
அறிவுக்கூறு பற்றிய உளவியல் ஆராய்ச்சிகளில் இருந்து இண்டர்நெட்டில் தகவல்களைத் திரட்டுபவர்கள், கருத்துக்களை எழுதுபவர்கள், ஒரே நேரத்தில் பல விதமான புதிய தகவல்களைத் திரட்டி, அவற்றை ஆய்வு செய்யும் திறமையைப் பெற்று இருக்கவில்லை என்று தெரிய வருகின்றது.

 

இண்டர்நெட், தனித் திறன் பெற்றவர் என்பதன் பொருளை மாற்றி விட்டதாக இசை வல்லுநர் ப்ரைன் ஈனோ கருதுகிறார். தற்போது, குறிப்பிட்ட மதிப்பு வாய்ந்த தகவல்களைத் திரட்டும் ஆற்றல் பெற்றவர்கள் மட்டும் தனித் திறன் பெற்றவர்களகக் கருதப்படுகின்றனர் என்கிறார். தற்போது எல்லா விதத் தகவல்களும் எல்லோரும் பெறுவற்தற்கான வசதி உள்ளது. இவற்றில் இருந்து குறிப்பிட்ட தகவல்களை மிக நுட்பமாகத் தேடிக் கண்டு பிடிக்கும் ஆற்றல் பெற்றவர்களே தனித் திறன் உள்ளவர்களாக இருக்கின்றனர் என்று பிரைன் ஈனோ கூறுகிறார்.

 

தற்போது ஒவ்வொருவரும் எல்லா நேரங்களிலும் எல்லா நாட்களிலும் அதிக அளவு படிக்கின்றோம். தகவல்களைக் கேட்கின்றோம். பார்க்கின்றோம். ஈ மெயிலகள் வந்து குவிந்து கொண்டே இருக்கின்றன. உடனடியாகப் பதில் கூறுமாறு வற்புறுத்துகின்றன. இவற்றால் நமது சிந்தனை மழுங்கடிக்கப்படுகின்றது என்று கூறுகிறார் மாஸாச்சுசெட்ஸ் இன்ஸ்ட்டிட்யூட் ஆஃப் டெக்னாலஜி சேர்ந்த பிரபஞ்ச இயல் ஆய்வாளர் மேக்ஸ் டெக்மார்க்.

 

இவற்றையெல்லாம் விக்கிலீக்ஸ் இணைய தளத்தை இணைந்து உருவாக்கியவரான லாரி சாங்கர் மறுக்கிறார். அவர் கூறும் போது, நாம் எதைத் தேர்ந்தெடுக்க வெண்டும், எப்போது செய்ய வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்து கொள்ளலாம். நாம் இண்டர்நெட்டைப் பயனுள்ளதாக உபயோகிக்கும்போது, பலர் ஒன்றிணைந்து பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காணலாம். உதாரணமாக விக்கிலீக்ஸ் மற்றும் பிளாக்குகளைப் பயன்படுத்திப் பல்வேறு இடங்களில் உள்ள கணிதவியலாளர்கள், சமீபத்தில் ஹேல்ஸ், ஜீவெட் குறித்துப் புதிதாக நேர்த்தியான சூத்திரத்தை 37 நாட்களில் உருவாக்கியுள்ளனர். இதைத் தனித் தனியாகச் செய்திருந்தால் பல வருடங்கள் ஆகியிருக்கும் என்று கூறியுள்ளார்.

 

யேல் பலகலைக் கழகத்தைச் சேர்ந்த உளவியல் நிபுணர் பால் ப்ளூம் கூறுகையில் விக்கிபீடியா, அமேஸான், ட்ரிப் அட்வைசர் போன்ற இணைய தளங்களில் எவ்வித ஊதியம் இல்லாமல், அடையாளம் தெரியாத பலர் தங்கள் கருத்துக்களைத் தெரிவிக்கின்றனர். இவர்கள் மற்றவர்களின் நலனுக்காகத் தெரிவிக்கும் கருத்துக்கள், மற்ற யாருக்காவது பயன்படலாம். இது சிறப்பாக இருக்கின்றது என்று பாராட்டுகின்றார்.

 

ஹார்வார்ட் மருத்துவரும் சமூகவியல் நிபுணருமான நிகோலஸ் கிரிஸ்டகிஸ், இண்டர்நெட்டைப் பயன்படுத்தித் தொடர்புகளை விரிவடையச் செய்ய வேண்டும் என்று நினைப்பதால், அறிவு விசாலப்படுகின்றது. இருப்பினும், குறிப்பிட்டுள்ள அளவுதான் மனிதனால் நினைவில் வைத்துக் கொள்ள முடியும். ரோமானியப் படையின் ஒரு பிரிவில் 120 முதல் 130 பேர் வரைதான் இருப்பார்கள். இதே மாதிரி தற்போது ராணுவ வீரர்கள் அடங்கிய பிரிவு, கம்பெனி என்று அழைக்கப்படுகின்றது.

 

இதே போலத்தான் சமூகத் தொடர்புகளும் குறிப்பிட்ட அளவிலேயே இருக்கும். இதை இண்டர்நெட்டால் மாற்றி விட முடியாது. நாம் எவை எல்லாம் உண்மை என்று அறிவோம். இண்டர்நெட் வாயிலாகக் கிடைக்கும் எல்லா நண்பர்களும் உண்மையான நண்பர்கள் அல்ல என்றும் அவர் கருதுகிறார்.

 

அதே நேரத்தில் நாம் இண்டர்நெட்டைப் பயன்படுத்துவதால், அதற்கு உரிய விலை கொடுக்க வேண்டியதிருக்கும் என்கின்றார் மாஸாச்சுசெட்ஸ் இன்ஸ்ட்டிட்யூட் ஆஃப் டெக்னாலஜியைச் சேர்ந்த சமூகவியல் அறிஞர் ஷெர்ரி டர்கில். இன்றைய இளம் தலைமுறையினர், தங்களைப் பற்றிய சொந்தத் தகவல்கள் என்றாவது ஒரு நாள் விதிகளுக்குப் புறம்பாக மற்றவர்களால் பயன்படுத்தப்படும் என்பதை அறிந்தே இண்டர்நெட்டைப் பயன்படுத்துவதால், சிறிது இழப்பு ஏற்படும் என்பதை உணர்ந்தே உள்ளனர் என்றும் தெரிவித்துள்ளார்.

 

இவ்வளவு விஷயங்களையும் தேடிப் படித்து மீட்டிங்கிற்குச் சரியான நேரத்துக்குச் சென்று விட்டேன். இதில் இரண்டு விஷயங்களைத்தான் என்னால் அங்கு பேச முடிந்தது. பல்கலைக் கழக மானவிகள் தெளிவாகவும் எதிர்பார்க்காத கோணங்களிலும் விஷயங்களை முன் வைத்தார்கள். இண்டர்நெட்டில் தங்களைப் பற்றிய சொந்தத் தகவல்கள் என்றாவது ஒரு நாள் விதிகளுக்குப் புறம்பாக மற்றவர்களால் பயன்படுத்தப்படும் என்பதை மாணவிகள் ஒத்துக் கொண்டனர்.

 

இந்த இளம் தலைமுறையினர் மற்றவர்களிடம் உண்மையிலேயே அந்தரங்கமாகப் பேச வேண்டும் எனில் பொதுத் தொலைபேசியை நாடுகின்றனர்.

 

“நாம் இண்டர்நெட்டைப் பயன்படுத்தும் சமயத்தில் நமது சொந்த வாழ்க்கையைப் பாதிக்காத அளவு உபயோகமான வழியில் இண்டர்நெட்டை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டியது முக்கியமில்லையா? என்ற கேள்வியுடன் எனது பேச்சை முடித்தேன்.

 

நண்பர் ஸதக்கத்துல்லாவின் தமிழ் உச்சரிப்பு மிகவும் ரம்மியமாக இருக்கும். அந்நிகழ்வில் அவர்தான் கேள்விகளைத் தொடுப்பார் என்று நினைத்திருந்தேன். அவர் பின்னால் நின்று இயக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

 

நிகழ்ச்சி திங்கள் கிழமை இரவு 7.30 மணிக்கு ஒளிபரப்பானது . மறுஒளிபரப்பு வியாழன் 15-12-2011 இரவு 11 மணிக்கு இடம்பெறும்.

சிங்கப்பூர் கிளிஷே

Posted: திசெம்பர் 5, 2011 in பத்தி

உலகில் 200 சதுர கிலோமீட்டருக்கும் குறைவான பரப்பளவுள்ள நாடுகள் மொத்தம் 17. இதில் கொஞ்சம் அதிகமாக 246 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்புள்ளது சிங்கப்பூர்.

சென்ற வாரம் நடைபெற்ற G 20 மாநாட்டில் ஆசிய ஜாம்பவான்களான சீனா, ஜப்பான், தென் கொரியா, இந்தோனேஷியா, இந்தியா ஆகிய நாடுகளோடு சரி சமமாக உட்கார்ந்து பேசச் சிறப்பு அழைப்பு இரண்டாவது தடவை சிங்கப்பூருக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

 ‘அல்லாம்மா பவர் லா’ என்று ஆரம்பித்து உலக விஷயங்களை விரல் நுனியில் வைத்துக் கொண்டு, சுமார் ஐந்து வருடங்களாக என்னுடன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும் மலாய் நண்பர் ஹாலித் இன்னும் இரண்டு வாரங்களுக்கு வேலைக்குப் போக மாட்டார். அது ஒன்றுதான் அவருக்குப் பிரச்னை. 15 நாட்கள் தொடர்ந்து ஒரே நிறுவனத்தில் அவர் வேலை செய்வது மிகவும் அரிது. கோப்பியும் நியூஸ் பேப்பருமாக அவரைப் பார்த்துக்குபோது உலக விஷயங்களை ஓர் அலசு அலசிவிட்டுத்தான் அவர் ஓய்வார்.

கொஞ்ச நாட்களாக, “வேலைக்குப் போக வில்லையா?” என்று அவரைக் கேட்ப்பதை நான் குறைத்துக் கொண்டேன். ஒரு நாள் சொன்னார்: “நவாஸ்! கிழக்கிலிருந்து மேற்காகக் கோடு கிழித்துப் பார்த்தால் சிங்கப்பூர் மொத்தம் 41.8 கிலோமீட்டர் தூரம் இருக்கிறது. ஒரு மாரத்தான் ஓட்ட தூரம் 4000 மீட்டர். அத்தனை இடங்களையும் ஒரு காலத்தில் சைக்கிளிலேயே சுற்றியவன் நான். கடுமையான வேலைகளை ‘சின்னாங்கா’ செய்து பேர் வாங்கியிருக்கிறேன். இதையே ‘துருஸ்’ஸா செய்ய முடியுமா? மனிதனுக்கு ஓய்வு வேண்டாமா? சுறுசுறுப்பு வாழ்க்கைக்கு வேண்டியதுதான். அதையே வாழ்க்கையாகத் தூக்கிக் கொண்டு அலையக் கூடாது. இயற்கையின் படைப்பைக் கொஞ்ச நேரம் பரபரப்பில்லாமல் ரசிக்க வேண்டும்”

இந்தப் பேச்சைக் கேட்டதிலில் இருந்து அவர் சொல்லுவதை மட்டும் மட்டும் கேட்டுக்கொள்ளுவது என்ற முடிவுக்கு வந்து விட்டேன்.

அவருடைய தரப்பை நிரூபிப்பதில் படு கில்லாடி. மலாய் மொழியைத் தப்புத் தப்பாகப் பேசி அவர் மூலம் அவைகளைத் திருத்திக் கொண்ட நிகழ்ச்சிகள் ஏராளம். ஆரம்பத்தில் தோட்டக் கலை வேலையில் அவர் இருந்திருக்கிறார். எதைப் பற்றிப் பேசினாலும் மரம், செடி, கொடி என்று முடிப்பார். சிங்கப்பூரில் உள்ள பல இடங்களும் மரம் செடி கொடிகளின் பெயரில்தான் உள்ளன என்பது அவரது வாதம்.

உதாரணங்கள்  சிலவற்றைச் சொன்னார்.

கம்போங் கிளாம் (Kampoong Glam) : கம்போங் என்றால் கிராமம். க்ளாம் என்றால் யூகலிப்டஸ் மரங்கள் அடர்ந்த பகுதி. Tek kah (தேக்கா) என்றால் சீன மொழியில் மூங்கில். அதே போல Changi சாங்கி chengai என்ற உயரமான மரத்தின் பெயர் என்றார். அவருக்கு ஆர்வத்தைத் தூண்டினால் இன்னும் பல விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்ள முடியும் என்ற ஆவலில் Bukit Batok பற்றி விக்கிபீடியாவில் கிடைத்த விபரங்களைத் தெரிந்து கொண்டு, முக்கியமான மலைப் பிரதேசமான Bukit Batokக்கு சிரிக்கும் மலை என்ற பெயர் உள்ளதன் காரணத்தைத் தேடினேன். கிரானைட் கற்களை வெடி வைத்துத் தகர்ப்பதை அப்பகுதி மக்கள் ‘மலை சிரிக்கிறது’ என்றிருக்கிறார்கள்.

 

அடுத்து ‘புக்கிட்’ என்றால் மலாய் மொழியில் மலை என்று அர்த்தம்.  பேடாக் என்றால் வழுக்கைத் தலை. அதுவும் ஒரு காரணப் பெயர்.

சீன மொழியில் Batok என்றால் கடினமான கல் என்கிறார்கள்.

மலாயில் Batok என்பதற்கு இருமல் என்றும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கிறது. மலைப் பகுதியில் குளிர் காற்றால் மக்கள் அடிக்கடி இருமியதால் அப்படிப் பெயர் ஏற்பட்டிருக்கலாம். ’அதெல்லாம் இல்லை! ஆங்கிலேயர் மலியின் தோற்றம், பின்புறங்களின் பின்புறங்களி ஒத்திருக்கிறது என்பதால், Buttocks என்று அவர்கள் வைத்த பெயர் மருவி, batock என்று ஆகி விட்டது’ என்றும் சிலர் சொல்லுகிறார்கள். முடிவாக காரணப் பெயர்கள்தான் அதிகமாக இருக்கின்றன என்றேன்.

அவர் இதையெல்லாம் ‘பொருந்தாக் காரணங்கள்’ என்று சொல்லி விட்டார். Batock என்றால் ஜவானீஸ் மொழியில் தென்னை மரம் என்று பெயர். தென்னை மரங்கள் அடர்ந்த பகுதியாக இருந்ததால் Bukit Batock பெயர் வந்தது என்று முடித்தார்.

மாம்பழத்துக்கு,

மலாயில் Manggo – Mampalam

சீனத்தில் Manggul – Minga

ஜப்பானில் –Mangos

கொரியாவில் – Mango

ஆங்கிலத்தில் – Mango

போர்ச்சுகீசியத்தில் – Manga

ஃபிரான்ஸில் – Mangue

என்று தமிழ்ப் பெயரிலேயே பெரும்பாலான மொழிகளில் மாம்பழம் அழைக்கப்படுவது பல பேருக்குத் தெரியாத செய்தியாகும். சிங்கப்பூரில் மா மரங்கள் சாலையோரங்களில் நடுகிறார்கள் என்பதைச் சுட்டிக் காட்டி, மா, பலா, ரம்புத்தான் பழ மரங்கள் ஏராளமாக இருப்பதாகப் பல இடங்களைப் பட்டியலிட்டார் அபாங் ஹாலிக்.

Chempedock என்றொரு பழ மரம் சாலையோரங்களில் பார்த்திருப்போம். அது ஏதோ பலாப் பழ வகை என்று வாங்கிச் சாப்பிட்டால் அதில் டுரியான் ருசி இருந்தது.

அதே போல Rambuthan பழம் மாதிரி, அதில் உள்ள முடிகள் இல்லாமல் இருக்கும் பழ மரங்களைப் பார்த்திருப்பீர்கள்.  ஆனால் ருசியில் Rambuthan மாதிரி இருக்காது. அது Bush pulasan.

அதே போல Chick பழம். இது சப்போட்டாவின் தம்பி.

 

இவையெல்லாம் எனக்குத் தெரிந்த ரொம்ப வித்தியாசமான பழ வகை மரங்கள்.  சிலர் இன்னும் அறிந்திருக்கலாம். ஆனால் கடையில் வாங்கப் போகும் போது, சரியாகப் பெயரைச் சொல்லத் தெரியாமல் நழுவி விடும் அன்பர்களுக்காகத்தான் இதை எழுதுகிறேன்.

அப்படி முடியாவிட்டால் ஐஃபோனில் நாசூக்காக்க் ‘கிளிக்’ செய்து வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்து விக்கிபீடியாவில் அலசி சரியான ‘மலாய் உச்சரிப்புடன்’ பழம் வாங்கப் பழகிக் கொள்ளலாம்.

ஆரம்பத்தில் இப்படியெல்லாம் செயல்படுவதற்கு IQ (Intelligence Quotient)  தேவை. அதற்குப் பிறகு EQ (Emotional Quotient) இருந்தால் போதுமானது என்றானது. இப்போது (Digital Quotient) இல்லாமல் எதுவும் நடக்காது. அபாங் ஹாலித் சொல்வது மாதிரி காலியாகக் கிடக்கும் இடங்களில் புல் வளர்ப்பதற்குப் பதிலாகக் காய்கறி பயிரிட்டால் தேக்காவில் இத்தனை கடைகள் தேவையிருக்காது. இது சிங்கப்பூரில் உண்மையிலேயே செயல்பாட்டுக்கு வர இருக்கிறது. அவர் சொல்வது போல் அல்லாமல் HDB புளோக்குகளின் மொட்டை மாடிகளில் உணவுப் பொருட்களின் பாதுகாப்புக்கு உலக அளவில் வழிகாட்டக் கூடிய ஆராய்ச்சிகளின் மையமாக  Tenasek Life Science Lab செயல்பட்டு வருகிறது. அங்குதான் International Research Institute இயங்கி வருகின்றது. தட்ப வெப்ப நிலைகளைத் தாக்குப்பிடிக்கக் கூடிய அரிசி வித்துக்களைக் கண்டு பிடிக்கும் ஆராய்ச்சிகள் நடந்து வருகின்றன.

கீழேயே பார்த்துக் கொண்டிருக்காமல் கொஞ்சம் ஆகாயத்தையும் பார்க்க வேண்டும் என்ற தத்துவம் ஒரு மின்னல் யோசனையாகி, இப்போது HDB புளோக்குகளில் Roof Top Farming முறையில் உணவு தானியங்களைப் பயிரிடும் செயல்பாடு வர இருக்கிறது. இதில் இரண்டு விதமான தொழில்நுட்பங்கள் பயன்படுத்தப்பட இருக்கின்றன.

Aero ponics
தண்ணீர் மற்றும் மண் இல்லாமல் காற்றில் வளரும் தாவர வளர்ப்பு

Aqua ponics
தேக்காவில் வெட்டி வீசப்படும் மீன் கழிவுகள் போன்றவற்றைச் சேகரித்துப் பயிர் வளர்ச்சிக்குப் பயன்படுத்துவது.
முட்டை, கீரை மற்றும் மீன் ஆகியவற்றில் சிங்கப்பூரின் தேவைக்குப் போக மீதி உள்ளனவற்றை ஏற்றுமதி செய்வது என்ற குறிக்கோளுடன் காரியங்கள் வேகமாக நடக்கின்றன.

1965ல் சிங்கப்பூரின் தண்ணீத் தேவைக்காக முழுக்க முழுக்க மலேஷியாவை நம்பியிருந்த நிலையில் இருந்து மாறி, தற்போது 40 சதவீதத் தேவைக்கு மட்டுமே மலேஷியாவின் தண்ணீரை எதிர்நோக்கும் இந்த நிலையை யாராவது எதிர்பார்த்தோமா?

காய்கறி ஏற்றுமதி வெகு தூரத்தில் இல்லை!

எஸ்.வேணுகோபாலன் புஷ்பா தங்கதுரை; ராமச்சந்திரன் வண்ண நிலவன்; எஸ்.டி.பாஸ்கரன் சவீதா; சி.எஸ்.லட்சுமி அம்பை; சோமசுந்தரம் கலாப்ரியா; டி.ஆர்.ராஜகோபாலன் ஸிந்துஜா; நம்பிராஜன் விக்கிரமாதித்தன்; எஸ்.அப்துல் ஹமீது மனுஷ்ய புத்திரன் ………

புனைபெயர்களுக்கு உரியவர்களின் இயற் பெயர்களைப் பற்றிய அரட்டை இன்று ஞாயிறு கோப்பிக் கடையில் களை கட்டியது. 1962ல் இடது ஓரத்தில் என்ற சிறுகதையைக் குமுதத்தில் எழுதி விட்டு, இரண்டு ரங்கராஜன்கள் குழப்பமாகி விடும் என்ற நிலையில் ஒரு ரங்கராஜன் தன் பெயரை சுஜாதா என்று மாற்றிக் கொண்டதில் ஆரம்பித்த உரையாடல், சோ.விருத்தாசலம், புதுமைப்பித்தனாக மாறியதைத் தொட்டது. இறுதியில் புனைபெயர் வைத்துக் கொள்ளலாம்; ஆனால் புனைசுருட்டுத்தான் கூடாது என்று ஒரு வழியாகக் கூட்டம் முடிவுக்கு வந்தது. புலம் பெயர்ந்தவர்களின் முதல் பிரச்சினை தன் பெயரை, அந்நாட்டில் உள்ளவர்களின் போக்குக்கு ஏற்ப மாற்றுவதில்தான் ஆரம்பிக்கிறது. அதிகமான பெயர்கள் சுருக்கமாக அழைக்கப்பட்டு, அவையே நிலைத்த பெயராக மாறி விடுகின்றன.

சிங்கப்பூரில் சீனர்களுடைய பெயர்கள் மூன்று எழுத்துக்கள் கொண்டவையாக நறுக்கென்று இருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர்களை நாம் அழைக்கும்போது உச்சரிப்பு மற்றும் மரியாதை ஆகியவற்றில் மிகுந்த கவனத்துடன் இருக்க வேண்டும். வாடிக்கையாளர்களின் பெயர்களை ஞாபகம் வைத்துக் கூப்பிட ஆரம்பிப்பதே வியாபாரத்தின் முதல் வெற்றி. வழக்கமாக வாடிக்கையாளர்களின் பெயர்களை முழுவதுமாகக் குறிப்பேட்டில் எழுதிக் கொண்டு அதில் இலகுவான உச்சரிப்புக்கு ஏற்ற சொல்லாக நான் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளுவேன்.

வழக்கமாக சாப்பாடு ஆர்டர் பண்ணும் மியான்மர் நாட்டவர் ஒருவரின் முதல் பெயரை எழுதிக் கொடுக்குமாறு கேட்டு வாங்கிக் கொண்டேன். “U kin muang myint”என்ற அவரது பெயர் உச்சரிப்பதற்குச் சிரமமான பெயராக இருந்தது. அவரை மிஸ்டர் யூ என்று கூப்பிடுவது எனக்குச் சுலபமாக இருந்தது. சில நாட்கள் சென்றிருக்கும். கம்பெனி முதலாளியான சீனர் காசோலை கொடுப்பதற்காகக் கடைக்கு வந்திருந்தார்.

நேரில் வர வேண்டியதில்லையே! மிஸ்டர் யூவிடம் கொடுத்திருக்கலாமே? என்றேன்.

அவர் பெயர் என்ன சொன்னீர்கள்? என்று திரும்பத் திரும்பக் கேட்டார்.

எனக்குப் புரிந்து விட்ட்து. தவறான உச்சரிப்பில் அவரை அழைத்து வந்திருக்கிறேன் என்று!

U kin muang myint என்ற பெயரில் முற்பகுதியில் இருக்கும் U’ மரியாதை நிமித்தம் உள்ள சொல். அதாவது மிஸ்டர் என்ற அர்த்தத்தைக் கொண்டிருக்கும் சொல் அது. அதைத் தனது பெயருடனேயே அவர் ஒட்ட வைத்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறார். பெரும்பாலான பெயர்கள் U’ வில்தான் ஆரம்பம் ஆகின்றன. இது வரை அவரை இரண்டு மிஸ்டர் போட்டு அழைத்து வந்திருக்கிறேன்! ‘U’ என்பது ஆண்களுக்கும் Daw’ என்பது பெண்களுக்கும் பெயருக்கு முன்னால் வரும் அடைமொழிகள். மியான்மரில் வயதில் மூத்தவர்கள், இளையவர்களை ‘U’ மற்றும் ‘Daw’ என்று அழைக்க வேண்டியதில்லை. அவர்களில் ஆண்களை Ko’ என்றும் பெண்களை ‘Ma’ என்றும் அழைக்கலாம்.

மிஸ்டர் போடுவது மலாயில் Encik என்று சொல்லப்படுகிறது. அது கொஞ்சம் மருவி இப்போது Inche’ என்றாகிவிட்டது. காலித் ஹம்சா என்ற பெயருள்ளவரை Inche ஹம்சா என்றழைப்பது தவறு. அது அவருடைய தகப்பனார் பெயர். இப்போது காலித் பின் ஹம்சா என்று பெயர் வைத்து விடுவதால் அதாவது ஹம்சாவின் பிள்ளை காலித் என்பதால் கூப்பிடுவது கொஞ்சம் சுலபம். அதே போல Binte’ என்பது இன்னாருடைய மகன் என்ற அர்த்தத்தைக் கொடுக்கும். ஃபாத்திமாவை Cik Fathima’ என்று உச்சரிக்கும்போது Che’ என்று மட்டும் ஒலித்தால் போதுமானது.

இவர் காலித் ஹம்சாவைத் திருமணம் செய்து கொண்டால் Puan Fathima” என்றாகி விடுவார். Puan Chalid என்று அழைப்பது தவறு. மெக்கா புனித யாத்திரை சென்று வந்தவர்கள் Haji ….. Haja…. என்று அழைக்கப்படுவார்கள்.

Inche ஹாஜி அப்துல்லா என்று அழைப்பதை விட துவான் ஹாஜி அப்துல்லா என்று அழைப்பதுதான் சரி. காலித் ஹம்சாவுக்கு டத்தோ பட்டம் அளிக்கப்பட்டால் டத்தோ காலித் ஆகிவிடுவார். அதே போல் அவர் மனைவி ஆட்டோமேட்டிக்காக TANSRI அல்லது PUANSRI ஆகி விடுவார். இந்த டத்தோ பட்டம் காலித் ஹம்சாவுக்குக் கொடுக்கப்படாமல ஃபாத்திமாவுக்கு அவருடைய சேவைக்காக சுல்தானால் அளிக்கப்பட்டிருந்தால் அளித்திருந்தால், அவரை டத்தோ ஃபாத்திமா என்றுதான் அழைக்க வேண்டும்.

சிங்கப்பூரில் உள்ள நம்மவர்களின் கடவுச் சொற்களில் பெயர்கள் சுருக்கமாக இருந்து நான் பார்த்ததில்லை. பெரும்பாலும் கடைசியாகக் குறிப்பிட்டுள்ள தகப்பனார் பெயரையே அழைப்பார்கள். கரடு முரடான உச்சரிப்புக்களைக் கடந்து பெயர் வெளி வருவது வேடிக்கையான நிகழ்வாக இருக்கும். “நேசமணி பொன்னையா என்பதை நாசமா நீ போனியா என்று சொன்னதாக ஒரு ஜோக் பரவலாக வலம் வந்தது.

சீனர்களுக்கும் இந்தப் பிரச்சினை உண்டு. சிங்கப்பூரில் லீ டான் வோங் என்ற பெயர்கள் அதிகமாகக் காணப்படும் பெயர்கள். வேலை ஏற்பாடு செய்யும் நிறுவனம் ஒன்றில் “Shen Tiew Lee” என்பவர் வேலை வாய்ப்பு நேர்காணலுக்கு வந்திருக்கிறார். வரவேற்பாளர் Mr.Lee” என்று முதல் குரல் கொடுத்திருக்கிறார். அறையில் இருந்தவர்களில் பாதிக்கு மேல் எழுந்து கவுன்டரை நோக்கிச் சென்றிருக்கிறார்கள்.

நோ! ஷான் லீ என்று கூப்பிட்டிருக்கிறார்.

“Shen Tiew Lee” என்ற பெயரில் அழைத்தால்தான் எழுந்து போக வேண்டும் என்று பிடிவாதமாக உட்கார்ந்து விட்டார்.

எல்லோரும் காரியம் முடிந்து அறையை விட்டு வெளியேறிய பிறகு, கடைசி ஆளாகக் கவுன்டரில் Shen Tiew Lee” என்று அழைத்த பிறகுதான் அவரை அழைக்கிறார்கள் எனறு நம்பிக்கை வந்திருக்கிறது.

சீனர்களுக்கு மூன்று பெயர்கள் இருக்கும். முதலில் குடும்பப் பெயர். நடுவில் பரம்பரைப் பெயர், கடைசியாகச் சொந்தப் பெயர். குடும்பப் பெயர் Tan அல்லது Ganல் முடிந்தால், அவர்கள் ஹாக்கீன் அல்லது தியோசோங் இனத்தவர்.Chan அல்லது Wong என்று முடிந்தால் அவர்கள் காண்டனீஷ்.

Gan peck Lee (மூன்று சகோதரர்கள்)

 

Gan peck Har

Gan peck Gook

அவர்களின் இரண்டு சகோதரர்கள்

Gan Chen Lee

Gan Cheng Meng

திருமணம் ஆகாத பெண் Miss Lim Swee Ai அவருக்கு Shen Tiew Le உடன்திருமணம்ஆகிவிட்டால் MrsShew தான். மேடம் Lim Swee அல்ல. தைவானிலும் சீனாவிலும் டாக்டர் மற்றும் ஆசிரியர் ஆகியோரைப் பெயரைக் குறிப்பிட்டு அழைப்பதில்லை. அவர்களை அழைக்க, பட்டப் பெயர்களையே பயன்படுத்துகின்றனர். சிங்கப்பூர் பல்கலைக் கழகங்களில் உயர் பதவிகளை வகிப்பவர்களைக்கூட மிஸ்டர் என்று விளிப்பது சீன மாணவர்களை ஆச்சரியப்பட வைக்கிறது. அவர்கள் சீனாவில் கம்பெனி மேலாளர்களைக்கூட “LISHI” என்றும் இயக்குநர்களை “ZHUSIஎன்றும்அடைமொழியுடனேயேஅழைத்துப்பழக்கப்பட்டவர்கள்.

நான்ஹாங்காங்சென்றிந்த நண்பரின்மனைவியைபோதுசீனநணபர்ஒருவர்தனதுஎனக்குஅறிமுகப்படுத்தினார். இவர்Mr. Wong Tai Tai(மனைவி) என்று சொன்னார். சிங்கப்பூரிலும் ஹாங்காங்கிலும் பெயர்களை அழைப்பது அவ்வளவு வித்தியாசமில்லை. ஆனாலும் அவர் tai tai என்பதை அழுத்தமாகச் சொல்லிப் புரிய வைத்தார்.

இந்தோனேஷியர்கள் இரண்டு மூன்று பெயர்களைத் தவிர்த்து ஒற்றைப் பெயரிலேயே திருப்தி அடைந்து விடுகிறார்கள். ‘SUMA MORO’ என்ற இந்தோனேஷியர் மேற்படிப்பிற்காக ஆஸ்திரேலியா சென்ற போது இவரின் ஒற்றைப் பெயர் அங்கு பல பேருக்குச் சங்கடமாகி விட்டதாம். உடனே தனது பெயரை S.SUMA MORO என்று மாற்றிக் கொண்டாராம். S என்பது குடும்பப் பெயரா என்று கேட்பவர்களுக்கு ஆமாம் என்று தலையாட்டி விடுவாராம். தன் பெயரையே ‘SUMA MORO SUMA MORO’ என்று இரட்டையாக்கி சமாளித்தது பெரிய விஷயம் என்கிறார். இவ்விஷயத்தை அமெரிக்கா படிக்கச் செல்லும் தன் நண்பன் MOESTONOவிடம் சொல்லி, இரண்டு பெயராக இப்போதே மாற்றிக் கொள் என்று யோசனை அளித்திருக்கிறார். அவர் உடனே MOESTONO SAYA (அதாவது நான்தான் MOESTONO) என்று மாற்றிக் கொண்டாராம். ஆனால் அமெரிக்காவில் SAYA என்ற கடைசி வார்த்தை மிகவும் பிடித்துப் போய், “மிஸ்டர் SAYA என்றே அழைக்க ஆரம்பித்து விட்டார்களாம்.

இந்தோனேஷியர்களின் மலாய் கொஞ்சம் வேறுபட்டது. முதியவர்களை BEPOK (தந்தையே) என்ற அடைமொழியுடனும் பெண்களை IBU என்ற அடைமொழியுடன் கொஞ்சம் சுருக்கி BU FATHIMA என்ற தொனியில் அழைப்பார்கள். வயதில் இளையவர்களை சகோதரர் என்ற அர்த்தத்தில் BANG என்றும் பெண்களை “NONA” என்றும் அழைப்பார்கள். ஆனால் மற்ற நாடுகளைப் போலவே பட்டங்கள் குறைவில்லாமல் இருக்கும்.

RADAN EMAS

(தந்தை மகன்)

EYANG PUTERI

(தலை மகன்)

பங்களா தேஷ், பாகிஸ்தான் நண்பர்களைப் பற்றிக் கவலை இல்லை. மிஸ்டர் அப்துல்லா மனைவி மிஸஸ் அப்துல்லாதான். என்ன, நம் ஊரில் உள்ள பழக்கம் மாதிரி விஸ்வேஸ்வரைய்யாகாரு, மாதவ ராவ் சிந்தியா, பொட்டி சிவராமுலுகாரு, சுபாஷ் பாபு என்பதைப் போலக் கொஞ்சம் மரியாதை சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். ஆரிஃப் சாகேப், பேகம் சாகிபென்றும், இளையவர்களை Bhai”, பெண்களை Apa (சகோதரி) என்றும் அழைத்துக் கொள்ளலாம். சிலர் கூடுதல் மரியாதையாக ஓட்டுநரைக் கூட ட்ரைவர் சாகேப் என்பார்கள்.

பல நாடுகளின் கலாச்சாரங்களை அவர்களுடன் பழகியும், கேட்டும், படித்தும் இருக்கிறேன். ஆனால் தல, தளபதி, புரட்சித் தலைவி, கேப்டன் என்பதெல்லாம் நம் ஊரில் ரொம்ப ஓவர்!

அனுமானம்

Posted: நவம்பர் 20, 2011 in சிறுகதை


”நாளையிலிருந்து கடைக்குப் போக வேண்டாம். வீட்டிலேயே இருங்கள். செலவுக்கு வெள்ளி வாங்கிக் கொள்ளுங்கள்”

எப்படி இப்படிச் சில வார்த்தைகளில் சொல்லி விட்டான் என் மகன்! “செலவுக்கு வேண்டுமானால் வெள்ளி வாங்கிக் கொள்ளுங்கள்” அதாவது வேளா வேளைக்குச் சாப்பிட்டு விட்டு வெறுமனே வீட்டில் உட்கார்ந்திருங்கள்” என்கிறான்.

உடலில் வயிற்றைத் தவிர வேறு உறுப்புக்கள் இல்லையா? தினமும் எனக்கு என்ன ‘படி’ காசா கொடுக்கப் போகிறான்? 1950களில் சிங்கப்பூருக்கு வந்து, கையில் ஒரு காசில்லாமல், கூலி வேலை பார்த்து, ஓட்டுக் கடை வைத்து, இன்று “அகுன் மினிமார்ட்” என்று வளர்ந்து நிற்கும் இந்தக் கடைக்கு உன்னை உயர்த்திய என்னைப் பார்த்து, ”கடைக்கு வர வேண்டாம்” என்கிறான். நான் எதுவுமே பேசவில்லை. அவனுக்குத் தெரியும். நான் மௌனமாக இருந்தால் சம்மதிக்கவில்லை என்று.

“ஏன் இவ்வளவு சீரியஸாக எடுத்துக் கொள்ளுகிறீர்கள்? உங்கள் உடல் நலத்திலுள்ள அக்கறையில்தான் சொல்கிறேன். தேவைப்படும் போது சொல்கிறேன். அப்போது கடைக்கு வந்தால் போதும்” என்றான் மறுபடியும்.

நான் “காளிதாசனுக்குப் போனைப் போடு” என்றேன். காளிதாசன் எனது பால்ய நண்பன். அவன் எனக்கு ஒரு மீடியம் எழுத்தாளன். பேசித் தீர்க்க முடியாத விஷயங்களில், அவன் என்னுடன் இருந்தால் எனக்கு இலகுவாகப் பேச முடியும்.

கடந்த ஒரு மாத காலமாகவே இந்த வீட்டில் அந்தப் பேச்சு நடந்து வருகின்றது. கடையில் ஒரு காரியத்தை நான் திரும்பத் திரும்ப செய்வதாகவும், ஆர்டர் “சாலாவாக” எடுத்துக் குழப்புவதாகவும், மகனும் மருமகளும்  என் காதில் விழுவது மாதிரி பேசிக் கொள்ளுகிறார்கள். என் மருமகள் கௌசல்யா யாருக்கோ போன் போட்டு. அல்ஜைமர் மற்றும் டெமென்ஷியா என்பதற்கு விளக்கம் வேறு கேட்கிறாள்.

யாருக்கு அல்ஜைமர் எனக்கா…..

எல்லோரும் சேர்ந்து என்னைக் கரப்பான் பூச்சி மதிரி நசுக்கித் தோம்பில் போடுவது என்ரு தீர்மானித்து விட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன். மகன் அருண் கடைக்குப் போய் விட்டான். காளிதாசன் வீட்டுக்கு வந்து விட்டான். மகனிடம் விசாரித்திருப்பான் என்று எனக்குத் தெரிந்து விட்டது. எடுத்த எடுப்பில், “ஏன் இப்படி சீரியஸாக எடுத்துக் கொள்ளுகிறாய்? உன் உடல் நலத்தின் மேல் உள்ள அக்கறையினால்தானே உன்னைக் கடைக்கு வர வேண்டாம் என்று அருண் சொல்கிறான்” என்றான்.

“உனக்கு அல்ஜைமர் என்றால் தெரியுமா?”

“அப்படி யாரும் உன்னைச் சொன்னார்களா?”

”நான் கேட்தற்கு பதில் சொல். அறுபதைத் தாண்டிய எல்லோருக்கும் அல்ஜைமர் வந்து விடுமா?”

பேசாமல்  என்னையே காளிதாசன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

”அல்ஜைமர் என்றால் என்ன? டெமென்ஷியா என்றால் என்ன? இரண்டுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?”

“ஏதாவது அனுமானத்தில் சொல்லியிருப்பார்கள். அதை விடு” என்றான்.

”சரி! அனுமானம் என்றால் என்ன சொல்லு?”

“கொஞ்சம் டென்ஷனைக் குறை” என்றான்.

“இல்லை. அனுமானம் என்றால் என்ன? அதைச் சொல்லு”

”அனுமானம் (inference) அறிந்தவற்றிலிருந்து அறியாதவை பற்றிச் செய்யப்படும் ஊகம்.”

”அதாவது அல்ஜைமர் மற்றும் டெமென்ஷியா பற்றித் தெரியாதவர்கள்  அது எனக்கு வந்திருக்கிறது என்று எப்படி ஊகம் செய்யலாம்?”

நான் சில விஷயங்களைச் சரியான பிடிமானம் இல்லாமல் பேசமாட்டேன் என்று காளிதாசனுக்குத்தெரியும்.

”1955ல் தமிழ் முரசில் ஒரு புதிர்ப் போட்டி வைத்திருந்தார்களே உனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா? அமெரிக்கப் போர் விமானம் சுட்டு வீழ்த்திய கொரியர் உயிரோடு இருப்பது தெரியாமல் மனைவி  மறுமணம் செய்து கொண்டது, அவர் திரும்பி வந்த பின் அந்தக் குடும்பத்தில் நடந்த குழப்பங்கள் நினைவிருக்கிறதா?”

“ இதெல்லாம் நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது” என்றான் காளிதாசன்.

“எத்தனை பேர் அந்தப் புதிர்ப் போட்டியில் கலந்து கொண்டார்கள் என்ற விபரம்கூட என்னால் சொல்ல முடியும். போயும் போயும் எனக்கு அல்ஜைமர் என்கிறார்கள் நீயும் சப்பைக் கட்டுக் கட்டுகிறாயே?”

”இப்படியே எதற்கும் பதில் சொல்லாமல் பேசாமல் இரு” என்று சொல்லிக் கொஞ்சம் வெளியில் சென்று வரலாம் என்று என்னைக் கூட்டிக் கொண்டு கீழே இறங்க்னினான்.

இரண்டு பேருக்கும் கிட்டத்தட்ட ஒரே வயதுதான். அவனுக்குக் தொப்பை சரிந்து கண்ணுக்குக் கீழே கனமான தொங்கல். கண்கள் நீர் கோர்த்து விட்டன. கன்னங்கள் உப்பி விட்டன. தாடை, தவளைத் தாடையாகி விட்டது. நான் இன்னமும் அந்த அளவுக்குப் போக வில்லை. அவன் வெள்ளை முடிகளை அப்படியே விட்டு விட்டான். நான் கொஞ்சம் மை போட்டுக் கொள்ளுவேன்.

நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக  புளோக்குக் கீழே உட்கார்ந்திருந்தால் “லாரல் ஹார்டி” என்று நடுவயதுக் காரர்கள் கிண்டலடித்துக் கொண்டு செல்வார்கள். அவனும் தடியாகத்தான் இருப்பான். ஆனாலும் என்கூட உட்கார்ந்திருக்கும் போது கொஞ்சம் ஒல்லி மாதிரி தெரிவான். இருவரும் பேச ஆரம்பித்து விட்டால் பேசிப் பேசி சாயங்காலத்துக்குள் அலுத்து விடுவோம்.

“சாரங்கா! ஏன் இப்படிக் கோப்ப் படுகிறாய்? நம்ம இரண்டு பேருக்கும் வயது என்ன ஆகிறது? எழுபது ஆயிற்றல்லவா?  பிள்ளைகள் சொல்வதைக் கேட்டுக் கொண்டு போக வேண்டியதுதான்” என்றான்.

என்னைப் பற்றி அவனுக்கு நன்கு தெரியும். அவனும் அதை மறைத்துக் கொண்டு உப்புச் சப்பில்லாமல் பேசினான். அன்றிலிருந்து நான் கடைக்குப் போகவில்லை.  ஒரு வாரம் ஓடி விட்டது. பகல் நேரங்களில் சினிமாவுக்குச் செல்ல்லாம் என்று நினைத்தால் அந்த நினைப்பு வந்ததுமே மனம் எதிர்த்து விட்டது. மனதில் ஓயாமல் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் நினைவுகள் மீண்டும் மீண்டும் வந்து உட்கார்ந்து கொண்டு அலைக்கழித்தன.

’எனக்குக் கட்டாய ஓய்வு கொடுக்க இவர்கள் யார்?’…..

வீட்டிலேயே முடங்கிக் கிடக்கும் என்னைப் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் பார்க்கும் பச்சாதாபப் பார்வை, மகனின் அலட்சியம் எல்லாம் சேர்ந்து என்னைக் குழப்பமான மன நிலைக்குத் தள்ளி விட்டன.

என் மனைவி இறந்து 10 வருடங்களில் கடைக்குப் போகாமல் இத்தனை நாட்கள் இருந்ததில்லை. என் அறையில் உள்ள புகைப்படத்தில் கெட்டிக் கரை போட்ட பட்டுப் புடவை,  கழுத்தில் வகை வகையான சங்கிலிகள், கட்டை விரல் தவிர மீதி எல்லா விரல்களிலும் மோதிரங்கள், நெற்றியில் கல் வைத்த சுட்டி, மூக்குத்தி புல்லாக்கு, காதில் வளையம், இடுப்பில் ஒட்டியாணம் இவை அணிந்து, அலங்காரமாக உயரமான ஸ்டூலின் மீது சாய்ந்தபடி நின்று கொண்டிருந்தாள். திருமணமான புதிதில் எடுத்த புகைப்படம். கீழே இருந்த தேதி கூட மங்கலாகி விட்டது.  ஆனால் அந்தப் புகைப்படத்தை எடுத்த புகைப்படக்காரன் கனகாம்பரம் இன்னும் நினைவில் நிற்கிறார். அந்தி சாயும் நேரத்தில் புகைப்படம் எடுத்தால்தான் திருப்தியாக வரும் என்று நினைப்பவர்அவர். இவ்வளவு கச்சிதமாக நினைவுகளை வைத்திருக்கும் எனக்கு   டெமென்ஷியாவா?  இந்த வயதில் எல்லோருக்கும் முதுகில் கண் திறந்து கொள்ளும் போல!  என் அருகே வந்து செல்பவர்கள் முகத்தில் விரிந்த ஏளனச் சிரிப்பு, திரும்பத் திரும்ப என்னைப் பார்த்த பின்பு ஒருவர் கண்களை மற்றவர் பார்த்துக் கொள்ளுவது, உதடு அசைய, ஓசையில்லாமல் பேசி வாயைப் பொத்திக் கொள்ளுவது எல்லாம் எனக்குத் தெரிந்தது.

நான் தீர்மானமாக ஒரு முடிவுக்கு வந்து விட்டேன்.

என் மனைவியின் அக்கா பிள்ளைகள் ஊரில் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குப் பல வகைகளிலும் நான் உதவிகளைச் செய்திருக்கிறேன். என்னைத் தங்களது தகப்பனாரை விட மேலாக மதிப்பவர்கள்.  அவர்களிடம் போய்விட வேண்டும். காளிதாசனிடம்கூட இந்தத் திட்டத்தைச் சொல்லக் கூடாது.

பாஸ்போர்ட், டிக்கட் என்று எல்லாக் காரியங்களையும் கச்சிதமாக முடித்து விட்டேன்.

ஊருக்குப் புறப்படும் நாளுக்காக்க் காத்திருந்ததில் நாட்கள் விறுவிறு என்று ஓடி விட்டன.

அருண் மட்டும் 5 மணிக்கெல்லாம் எழுந்து விடுவான். பணிப் பெண் சில சமயங்களில் கொஞ்சம் முன்னதாகவே வேலை ஆரம்பித்து விடுவாள். காலையில் வீட்டில் இருந்து கிளம்பினால் இரண்டு பேரில் யாராவது ஒருவர் பார்த்துவிட வாய்ப்பிருக்கிறது. நடுநிசியில் புறப்பட்டுவிட வேண்டும் என்ற திட்டமே எனக்கு உசிதமாகப் பட்டது. வீட்டில் கடைசியாகத் தூங்கச் செல்லுவது என் பேரன் விமல்தான்.

“தாத்தா இன்னம் தூங்கலையா?”

“லேட்டர்”

ஐ போன் 4S டெமான்ஸ்ட்ரேஷன் காட்டினான்.

”சூப்பர் தாத்தா. அப்பா பிராமிஸ் பண்ணியிருக்கார். ஐ காட் இட்”

என் மேல் பிரியமான பேரன். அந்த இரவுதான் அவனை நான் பார்ப்பது கடைசியாக இருக்க்க் கூடும். அவனை மார்போடு அணைத்து எதுவும் பேசாமல் முத்தமிட்டேன். அவன் அதை என்றைக்குமான தாத்தாவின் அணைப்பு என்று நினைத்திருப்பான்.

எல்லோரும் தூங்கியாகி விட்டது. எங்கோ சமையல்கட்டிலிருந்து பாத்திரங்கள் இடைவெளியில்லாது கழுவப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்  சத்தம் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.  புளோக்குக்குக் கீழ் கார்கள் வந்து நிற்பதும் கிளம்புவதுமாக இருந்தன.

தேவைப்படும் சாமான்களை ஒரே பெட்டியில் அடைத்து எடுத்து வைத்துக் கொண்டேன். வசந்தாவின் போட்டோ, கொக்கி ஆணி அடித்து உள்நோக்கி மாட்டப்பட்டிருந்தது.  இவ்வளவு நாட்களாக இது எனக்குத் தெரியவில்லை.  சட்டத்தை நெம்பி எடுத்ததில் மேல் பகுதி பிய்த்துக் கொண்ட்து. எல்லாவற்றையும் சரி பார்த்துக் கொண்டு மெதுவாக ஹாலுக்கு வந்து ஒரு முறை பார்த்து விட்டு, பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு சத்தம் கேட்காமல் கதவுகளைப் பூட்டி விட்டு லிஃப்டில் ஏறினேன். எனக்காகக் காத்திருந்த மாதிரி கீழ்த் தளத்தில் பச்சை விள்க்குடன் டாக்ஸி ஒன்று நின்று கொண்டிருந்தது.  தேபான் கார்டனில் இருந்து உடனே டாக்ஸி கிடைப்பது மிகவும் அரிதான ஒன்று.

9 மணி விமானத்துக்கு, விமான நிலையத்தில் 7 மணிக்கு இருந்தால் போதுமானது. ஈஸ்ட் கோஸ்ட் பார்க்கில் மீதி உள்ள நேரத்தைக் கழித்து விட்டு மறுபடியும் டாக்ஸி எடுத்துக் கொண்டு விமான நிலையம் செல்ல வேண்டும் என்ற என்ற எனது படுகச்சிதமான திட்டத்தை நினைத்து நானே சபாஷ் போட்டுக் கொண்டேன்.

அபாவ் மானா பிக்கி ஏர்போர்ட்.

தமோ லகூன் சரங்கர் சென்டர்….

என் மன வேகத்துக்கு இணையாக சாலையில் டாக்சி விரைந்து கொண்டிருந்தது. நாளை விழித்துக் கொள்ளுவதற்காக நகரம் நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தது. காஸினோ மட்டும் பகல் போல வெளிச்சம் போட்டுக் கொண்டு விழித்திருந்தது. டாக்ஸி டிரைவர் வழியெங்கும் பேசிக் கொண்டே வந்தார். இடையிடையே பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு ஈஸ்ட் கோஸ்ட் பார்க் போவதைப் பட்டும் படாமலும் விசாரித்துக் கொண்டார். அவரிடம் விரிவாக ஏதாவது பேசினால் உளறி விடுவேனோ என்ற பயத்தில் ‘ஆமாம்’, ’இல்லை’ என்பதற்கு மேல் பேச ஒன்றுமில்லை என்பதைப் போல உட்கார்ந்திருந்தேன். கடற்கரை முழுவதுமே நில மீட்பு செய்யப்பட்ட இடத்தில் அமைந்துள்ள ஈஸ்ட் கோஸ்ட் பார்க் அங்காடி உணவுக் கடைகளில் சாப்பிட்டு எத்தனையோ வருடங்கள் ஓடி விட்டன.

லேசாக மழைத் துளி விழ ஆரம்பித்து விட்டது.  டாக்சியிலிருந்து இறங்கி பீச் மணலில் சந்தடி இல்லாத இடம் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.  சில இளைஞர்கள் பெட்டியையும் என்னையும் மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டே கடந்து போனார்கள்.

அலைகளைப் பார்க்கும் விதமாக மணலில் உட்கார்ந்து கொண்டேன். பெட்டியை பார்பிக் பிட்டில் வைத்து விட்டேன். கடற்கரை மணல் இன்னும் சூடு தணியாமல் இருந்தது.

கிழக்குப் பகுதியில் மின்னி மின்னி மறைந்து கொண்டிருக்கும் நட்சத்திரங்களினூடே அணைந்து எரியும் விளக்குகளுடன் விமானங்கள் அடிக்கொரு தரம் மேலெழும்பிக் கொண்டிருந்தன. இனி இந்த மண்ணை மிதிப்பதற்கு வாய்ப்பென்பது அநேகமாக இல்லை. அந்த உண்மைக்கு மேலே எனது நினைவுகளை அள்ளி அள்ளிப் போட்டுக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு சீனர் அந்த நேரத்தில் ஜாக்கிங் போய்க் கொண்டிருந்தார். முப்பது வயது மதிக்கத் தக்க ஒரு ஆள் அங்குமிங்கும் பார்த்துக்க் கொண்டே என்னை நோக்கி வந்தான்.  பார்பிக்யூ பிட்டில் எதையோ தேடுவதைப் போலப் பாவனை செய்தான். பெட்டியையும் என்னையும் இணைத்து ஒரு பார்வை பார்த்தான். அவன் அங்கு எதையோ தேடுவதை விட – இல்லை – தேடுவது மாதிரி நடிப்பதை விட –  என்னைப் பார்ப்பதில்தான் அவனது முழுக் கவனமும் இருந்த்து. எனக்கா அனுமானிக்கத் தெரியாது? கொஞ்சம் வெறுப்பும் பயமும் கலந்த அந்தச் சூழலில் என் குரல் தானாகவே உயர்ந்தது.

“என்னப்பா தேடுறே?”

ஒன்றும் பேசாமல் பக்கத்தில் வந்து விட்டான்.

”ஓர் உதவி பண்ண முடியுமா?” என்று கேட்டான்.

“என்ன விஷயம்?”

”பிடோக் செல்வதற்காக வந்தேன். இருட்டில் ஸ்டாப் தெரியாமல் இங்கு இறங்கி விட்டேன். இனிமேல் பஸ் கிடையாது.  டாக்ஸி மிட் நைட் சார்ஜ் …” கொஞ்சம் இழுத்து, “ ஒரு பத்து வெள்ளி இருக்குமா?” என்றான்.

“இந்த நேரத்தில் நம்ம ஆளு யாராவது கண்ணுல படுவார்களா என்று பார்த்தியா?  ஏன் இப்படி … வேலைக்குப் போறியா இல்லையா? இப்படி பீச்சில் சுற்றிக் கொண்டு திரிகிறாயே! குடும்பம் இருக்கா இல்லை தனிக் கட்டையா? இங்கே என்ன தேடுறே? போலீஸைக் கூப்பிடவா?” என்று சொல்லிக் கொண்டே கை பேசியை எடுப்பது மாதிரி சட்டைப் பையைத் தொட்டேன்.

உடனே அடுத்த பிட்டுக்குத் தாவி விட்டான்.

“இல்லேங்க… இந்த இடத்தில்தான் என் கைபோன் தவறி விட்டது அதுதான் ….” என்று இழுத்தான். கொஞ்ச நேரம் தேடுவது மாதிரி பாசாங்கு செய்து விட்டு விடுவிடென்று செல்லட் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான்.  இவனை மாதிரி எத்தனை பேரைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

சீனர் மறு சுற்று ஆரம்பித்து விட்டார். இப்போது கொஞ்ச நேரம் ஓட்டம், கொஞ்ச நேரம் நடை என்று மாறி மாறி ஓடிக் கொண்டிருந்தவர் பார்பிக் பிட்டில் நான் பெட்டி வைத்திருக்கும் மரப் பலகையில் கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்து ஓய்வெடுத்து விட்டு மீண்டும் ஓட்டத்தைத் தொடர்ந்தார்.

நானும் எத்தனையோ முறை ஜாக்கிங் ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருக்கிறேன். இதுவரை எனக்கு அது கைகூடியதே இல்லை.  காளிதாசன் இதைப் பற்றி நினைத்துக் கூடப் பார்த்திருக்க மாட்டான். அவனிடம் என் திட்டத்தைப் பற்றிச் சொல்லாமல் புறப்பட்டு விட்டது கொஞ்சம் மனதில் உறுத்திக் கொண்டேயிருந்தது. ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் கடைக்கு வந்து அந்த வாரத்து இதழ்களை எல்லாம் ஒரு புரட்டுப் புரட்டி விட்டால்தான் அவனுக்குத் திருப்தி. இனி அவனுக்கு அந்த வாய்ப்புக் கிடைக்காது.

கடல் அலைகளில் காலை நனைத்து விட்டு பார்பிக் பிட்டில் கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்திருந்தேன். எங்கிருந்தோ ரிங் டோன் கேட்ட மாதிரி இருந்த்து. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெகமெடுத்து அடங்கியது. மறுபடியும் கேட்க ஆரம்பித்தது.  மரப் பலகையின் கீழே தேடினேன்.  விளிம்பில் செருகிக் கொண்டு ஒரு கைபோன் கிடந்தது.

‘அடச்சே! என் அனுமானம் தவறி விட்டதே!” என்று நினைத்துக் கொண்டு, அந்த ஆள் போன திசையில் சென்றேன். பெட்டியை மறந்து விட்டு அவன் சென்ற திசை நோக்கி விரைந்தேன். அவனைத் தேடிக் கொண்டே சாலையின் விளிம்புக்கு வந்து விட்டேன். தூரத்தில் இருந்து என்னை அவன் பார்த்து விட்டான்.  அவனை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தவுடன் வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தான்.

“ஹலோ பிரதர்! இந்தாங்க உங்க போன்”

தயங்கியபடியே என் பக்கத்தில் வந்தான்.

“சாரி. தப்பா நினைச்சுட்டேன் தம்பி. இந்தாங்க உங்க போன். 20 வெள்ளி வைத்துக் கொள்ளுங்கள். வீட்டுக்கு டாக்ஸியில் போய் விடுங்கள்.”

அவசரமாக வாங்கிக் கொண்டு என்னை விட்டுப் போனால் போதும் என்பது போல வேகமாக நடையைக் கட்டினான். திரும்பி பார்பிக் பிட்டை நோக்கி நடந்தேன். அந்த ஜாக்கிங் சீனர் என் பெட்டிக்கு அருகில் நின்று கொண்டு எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்தார்.

நான் பக்கத்தில் நெருங்கியவுடன்,

“ஸாரி. ஐ மிஸ் மை போன் .. ஹியர்” என்றார்.

யாரோ என் முதுகுக்குப் பின்னால் நின்று வாயைப் பொத்திக் கொண்டு சிரிப்பது மாதிரி இருந்தது.

அந்தச் சீனர் அங்கும் இங்கும் தேடிக் கொண்டே தான் ஓடிய பாதையெங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தார். நான் பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு சாலைக்கு வந்து டாக்சியில் ஏறிவிட்டேன்.

“வேர் யூ வாண்ட் டு கோ? ஏர் போர்ட்?” என்று கேட்டார் ட்ரைவர்.

“நோ! நோ! தேபான் கார்டன்!” என்றேன்.

“ஐ திங் யூ கோ டு ஏர்போர்ட்” என்றார் ட்ரைவர்.

அவர் நினைத்த்து சரியா தவறா என்பதைப் பற்றி வீடு வந்து சேரும் வரை அவரிடம் நான் எதுவும் பேசிக் கொள்ள வில்லை.

***********

 எச்சரிக்கை :
”இந்தக் கட்டுரைக்கும் அண்ணா நூலகக் கட்டிட இடமாற்றப்
பிரச்சினைக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை.”

.இந்த இரண்டாவது அலாரம் எதற்காக என்று எடுத்துப் பார்த்தால் காலையில் வேலைக்குச் செல்லுவதை நினைவூட்ட ஓர் அலாரம், குளித்து முடித்தவுடன் ஓர் அலாரம் என இரண்டு முறை ஐ ஃபோன் ஒருவாரமாக ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது, “Bus No. 63 : On the way” என்ற எழுத்துக்கள் ஒளிர்கின்றன. வீட்டு வாசலில் பஸ் வந்து நிற்கும்போது மேற்சொன்ன ஐஃபோன் நினைவூட்டலைத் தொடர்ந்து, தினமும் ஓடிப் போய் ஏறிக் கொள்ளுகிறான் என்னுடைய இரண்டாவது மகன். முதல் பிள்ளை கார் வைத்திருக்கிறான். ’இரவில் ஏன் லேட்டாக வருகிறாய்?’ என்றால் எங்கு சென்றாலும் பார்க்கிங் பிரச்சினை என்கிறான்.

கூடிய சீக்கிரம் சிங்கப்பூரில் இன்னொரு பே ஃபோன் பயன்பாடு வரவிருக்கிறது. பார்க்கிங் லாட் ஏற்கனவே முன்பதிவு செய்திருப்பவர்கள், ‘கொஞ்ச நேரத்துக்கு வண்டியை நிறுத்த மாட்டேன். யாராவது அதைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்’ என்று ஐஃபோனில் செய்தி ஒன்றைத் தட்டி விட்டால், தேவைப்படும் பயனாளிகள் அந்தப் பார்க்கிங் லாட்டைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

லண்டன், ம்யூனிச் நகரங்களில் இநத நடைமுறை ஏற்கனவே பயன்பாட்டில் இருக்கிறது. என்னுடைய ஐஃபோனில், “இன்றே கடைசி! நூலகத்தில் எடுத்த புத்தகங்களைத் திருப்பிக் கொடுத்து விடுங்கள். ஏன் வீணாக அபராதம் செலுத்த வேண்டும்?” என்ற குறுஞ்செய்திதான் அடிக்கடி வரும். நகரில் மொத்தம் உள்ள 39 அரசாங்க நூலகங்களில் Book dropல் எங்கு வேண்டுமானாலும் புத்தகங்களைத் திருப்பிக் கொடுத்து விடலாம். மூன்றில் இரண்டு நூலகங்கள் MRT பேரங்காடிகளில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.  இருந்தாலும் வாரத்துக்கு 10 வெள்ளி அபராதம் கட்டுவது எனக்கு வாடிக்கையாகி விட்டது. என் கடையில் இருந்து அல்ஜூனைட் நூலகம் மூன்று பஸ் நிறுத்தங்கள் தள்ளி இருக்கிறது. சென்ற ஜனவரி முதல் சிராங்கூன் பேரங்காடியில் புதிய நூலகம் Roof topல் திறந்திருக்கிறார்கள். இப்போது புத்தகம் எடுப்பது மிகவும்   எளிமையாகி விட்டது.

பெரும்பாலான நூலகங்களுக்கும் நான் சென்று வந்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு நூலகத்துக்கும் ஒரு தனி முகம் இருக்கிறது. கை கால்கள் கூட இருக்கின்றன. அவைகளுடன் ஒன்றிப் பழகும் போதுதான் இது எனக்குத் தெரிய வந்தது.

தேசிய நூலகம் (Victoria street) எல்லா நூலகங்களுக்கும் தலைமையானது. அதில் ஒன்பதாவது மாடிக்குச் சென்று விட்டால் இரவா பகலா என்பது மறந்து விடும். புத்தகங்களைப் புரட்டும் ஒலியைத் தவிர வேறு எந்த ஓசையும் கேட்காமல் நிசப்த வெளியில் ஆகாயத்தில் உட்கார்ந்திருப்பதைப் போன்று தோன்றும். ஏனெனில் சுற்றிலும் கண்ணாடிச் சுவர்கள். நகரத்தின் நடுவே நாம் தனிமையில் மிதக்கும் உணர்வு உண்டாகும். வெயில் உக்கிரமானால் ஜன்னலகள் தானியங்கி முறையில் திரையை அவிழ்த்து, அறையில் இருளைப் பரவச் செய்யும். அறையில் நிலவும் வெளிச்சத்துக்கு ஏற்றவாறு விளக்குகள் மெல்ல ஒளிர்வதும் அடங்குவதும் –  எவ்வளவு நாட்களானாலும் சலிக்காத விளையாட்டு. 1953ல் டாக்டர் லீகோங் சியான் கொடுத்த 3,75,000 சிங்கப்பூர் வெள்ளியில் அமைக்கப்பட்ட சிங்கப்பூர் நூலக வாரியத்தில் 14,000 சதுர மீட்டர் பரப்பில் வருடத்துக்கு சுமார் 28.63 மில்லியன் புத்தகங்கள் இரவல் பெறப்படுகின்றன.

ஜீரோங், தெம்பனீஸ், உட்லேண்ட்ஸ் நூலகங்கள் தரும் அனுபவங்கள் வேறு மாதிரியானவை. உள்ளே நுழைந்தவுடன் புதிய வரவுகள் பகுதி, அங்கேயே உட்கார்ந்து படிக்கத் தூண்டும் படியாக இருக்கும். ஆங்மோகியோ நூலகத்தில் அதிகத் தமிழ்ப் புத்தகங்கள், பிடோக்கில் அதிக மலாய் புத்தகங்கள், தெம்பனீஸில் அதிக சீனப் புத்தகங்கள் என்று பலவகைக் கலாச்சாரத்தையும் சேர்ந்த வாசகர்களை ஈர்க்கும் வகையில் புத்தகங்கள் ஒழுங்கு படுத்தப்பட்டிருந்தன.

நூலின் தலைப்பு அல்லது ஆசிரியரின் பெயரை வைத்துக் கணினியில் எந்தக் கிளையில் எந்த வரிசையில் குறிப்பிட்ட புத்தகம் இருக்கிறது எனபதைத் தமிழில் தேடிக் கண்டுபிடிக்க முடியும். எல்லாப் பிரதிகளும் இரவல் பெறப்பட்டிருந்தால் மிகக் குறைந்த கட்டணத்தில் முன்பதிவு செய்து கொள்ளலாம்.

2008ல் எஸ்.ரா. ‘Read Singapore’ நிகழ்வுக்கு வந்திருந்தபோது, மலேசியாவிலிருந்து  வந்திருந்த நண்பர் பாலமுருகன் நூலகத்தின் செயல்பாடுகளைப் பார்த்து வியந்து விட்டார். அவருக்கு அன்று முழுவதுமே எங்கும் செல்ல மனம் வரவில்லை. சிங்கப்பூர் வரும் நண்பர்களை நான் முதலில் கேட்கும் கேள்வி, ‘புகிஸ் நூலகம் சென்று விட்டீர்களா?’ என்பதுதான். நண்பர் திரு.லதானந்த் மணற்கேணி 2010 போட்டியில் அறிவியல் பிரிவில் பரிசு பெற்று சிங்கப் பூர் வந்திருந்தார். ஏற்கனவே திட்டமிட்ட  பயண நிரலில் இது இடம் பெறாததால் அவரால் பார்க்க இயலவில்லை.  நூலகங்களைப் பற்றிப் பின்னர் அவரிடம் நான் சொன்னபோது பார்க்காமல் தவறவிட்டு விட்டதற்காக மிகவும் வருந்தினார்.

1812ல் வில்லியம் மர்சலென் உருவாக்கிய ஆங்கில – மலாய் அகராதி, தேசிய நூலகத்தில் பார்க்க வேண்டிய ஒன்று.  ஐரோப்பிய நூல்கள், தமிழ் நூல்கள், பதிப்பிக்கப்படாத ஆவணங்கள், ஓலைச் சுவடிகள் போன்றவையும் தமிழகத்தில் கூடக் கிடைக்காத 19 ஆம் நூற்றாண்டு ஆவணங்களும், ஓலைச் சுவடிகளும் பிரிட்டிஷ் நூலகம், லண்டன் பொடிலின் நூலகம், ஆக்ஸஃபோர்டு ப்ராங்கே நிறுவன நூலகம் இவற்றில் செம்மையாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு வருவதாகச் சொல்லுகிறார்கள்.

1886ல் Straits settlement ஏற்பட்ட பிறகு, ‘Registration of Book Ordinance’ என்ற ஒப்பந்தம் போடப்பட்டு, அதன்படி சிங்கப்பூரில் வெளியிடப்படும் புத்தகங்களின் ஒரு பிரதி, பிரிட்டிஷ் மியூசியத்திற்கு அனுப்பப்பட வேண்டும். அநேகமாகப் பல மொழிகளிலும் வெளியிடப்பட்டுள்ள புத்தகங்கள் பிரிட்டிஷ் நூலகத்தில் மட்டுமே கிடைக்கும். இந்த ஏற்பாட்டை ஐரோப்பிய நாடுகளின் காலனி ஆதிக்க வரலாற்று நிகழ்வுகளோடு நாம் புரிந்து கொள்ளலாம். ஆங்மோகியோ நூலகத்தில் ஓர் உரையாடலில் ’அரசியலில் உச்சத்தில் இருக்கும் தலைவர்கள் புத்தகங்களைப் படிப்பார்களா’ என்று விவாதம் நண்பர்களுக்கிடையில் காரசாரமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. அதில் ஒரு செய்தி: கனடா எழுத்தாளர் யான் மரொடெல் 15 நாட்களுக்கு ஒரு முறை, பிரதமருக்குத் தன்னுடைய புத்தகங்களை அனுப்பி விடுவாராம். அப்படி அனுப்பும்போது  அதை அனுப்பிய காரணத்தையும் குறித்து அனுப்புவாராம். ஆனால் இதுவரை ’புத்தகம் கிடைத்தது’ என்று கூட பதில் வந்ததில்லையாம். இருந்தாலும் தொடர்ந்து அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்.

அதற்கு அவர் புத்தகங்களைப் படித்துத்தான் நல்ல தலைவர் ஆக வேண்டும் என்பதில்லை. ஆனால் ஒரு நல்ல தலைவர் புத்தகங்களைப் படிக்க வேண்டும் என்பாராம்.

“Life of O Pi together” என்ற புத்தகத்தை அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமாவுக்கு அனுப்பி வைத்தாராம். அதிசயப் படத்தக்க  வகையில் அவரிடமிருந்து ‘excellent power of story telling’ என்று பதில் வந்ததாம்.

சிங்கப்பூரில் பொது நூலகங்கள். கல்விசார் நூலகங்கள், பல்கலைக் கழக நூலகங்கள், பள்ளி நூலகங்கள், சிறுவர் நூலகங்கள், அருங்காட்சி நூலகங்கள், சிறப்பு நூலகங்கள் என்று எங்கு சென்றாலும் சனி, ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் குழந்தைகள் முதல் பெரியவர்கள் வரை அணிவகுத்து நிற்கும் காட்சியைப் பார்க்கலாம். அவர்கள் கைகளில் அன்று இரவல் பெற்ற புத்தகங்கள் இருக்கும்.

பிஷான் நூலகம் எனது மனதுக்குப் பிடித்த நூலகம் ஆகும். கடைத் தொகுதிகளுடன் உயிரோவியமாகக் காட்சி அளிக்கும். படித்துக் கொண்டிருக்கும்போது கொஞ்சம் ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டு கீழே வந்தால் கூட்டம் அலைமோதும் அங்காடிக் கடைகளைப் பார்க்கலாம். இரண்டாவது மாடியில் எப்போதும் எப்படி உட்கார இடமில்லாமல் போகிறது என்று ஆச்சரியமாக இருக்கும்.

”மனித நூலகம்”

2000ஆம் ஆண்டு, டென்மார்க்கில் நடைபெற்ற ரோஸ்கில்ட் திருவிழாவின்போது உதித்த வித்தியாசமான சிந்தனையின் தாக்கத்தால், இளைஞர் குழு ஒன்று சிங்கப்பூரின் முதல் மனித நூலகத்தை நிறுவியிருக்கிறது.
மனிதர்களின் இயல்புகள் பொருந்திய ஒரு நூலகத்தைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். அங்கே ‘புத்தகங்கள்’ மனித வடிவில் இருக்கும். ஒருவரோடு ஒருவர் உரையாடும் பொருட்டு நீங்கள் அவர்களை இரவலாகப் பெற முடியும். மாற்று முறையில் குணமாக்கும் மருத்துவர், சிங்கப்பூரில் வசிக்கும் சம கால இளம் கலைஞர்கள், சிங்கப்பூர் காது கேளாதோர் சங்கத்தின் உறுப்பினர் ஒருவர், கவிஞர் ஒருவர், பார்க்கர் விளையாட்டு ஆர்வலர்கள், கிராமப்புற மேம்பாட்டு சமூக சேவையாளர் போன்றவர்கள் பிஷான் பொது நூலகத்தின் தளம் 2ல் ஆகஸ்டு மாதம் நடைபெற்ற நிகழ்வில் ‘புத்தகங்களாக’ இருந்தார்கள்.

ப்ளாட்டோவின்  குகை (Plato’s Cave) என்ற சமூக மக்கள் பிரிவுகளை ஆய்வு செய்யும் சமூக தளம் ஒன்றின் மூலம்  கோகிலா அண்ணாமலை இந்தத் திட்டத்தில் ஈடுபட்டு வருகிறார்.

அவர் இந்த வித்தியாசமான அனுபவம் பற்றி, “சொல்வதற்கு என்று எந்த விதமான முக்கியச் செய்தியும் என்னிடம் இல்ல்லாமல், என்னுடன் உரையாட வந்தவர்களிடமே நான் விஷயத்தைப் பெற்று, என்னால் முடிந்த அளவு செய்திகளை அவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுவது வித்தியாசமான அனுபவம்” என்றார். உரையாடலை மேம்படுத்துவது, பாரபட்சங்களைக் குறைப்பது மற்றும் புரிந்துணர்வை ஊக்குவிப்பது போன்றவற்றை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ள ஒவ்வொரு “புத்தகத்தையும்” இருபது நிமிடங்கள் வரை பயன்படுத்தலாம்.

படிக்கவும் எழுதவும் இயலுகின்றபோது எதற்காக ஒரு புத்தகத்திடம் பேச வேண்டும்? என்ற கேள்விக்கு, “இந்தியக் கிராமப்புறங்களில் எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களைப் புத்தகமாக எழுத நினைத்தேன். ஆனால் அதில் போதுமான அளவு சரளமாகக் கருத்துக்களைத் தெரிவிக்க முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. மனிதப் புத்தகம் என்னும் இந்த எண்ணம் அந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்த்து விட்டது. கை தேர்ந்த எழுத்தாளர்களாக இல்லாதவர்கள்கூட மற்றவர்களிடம் தங்களது கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள இந்த நடைமுறை அனுமதிக்கிறது. எழுதுவதை விடப் பேசுவதே எனக்குக் கூடுதல் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. பிறர் என்னை இரவலாகப் பெற்று என்னிடம் கேள்வி கேட்கும்போது அவர்களுடைய பிரத்யேகமான ஆர்வங்கள் மற்றும் உயிர்த் துடிப்புள்ள எங்கள் உரையாடல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அதை நான் இணைத்துக் கொள்ளுவேன். பேச்சாற்றல், கட்டமைப்பு, கோர்வையான எண்ணங்கள் போன்ற எவற்றாலும் நான் அச்சமடைய வேண்டியதில்லை. ஏனெனில் எவ்விதத் திட்டமிடுதலும் இன்றி வருவது அது” என்றார்.

இது பற்றி நூலக நண்பர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது பின்லாந்தில் உள்ள “leppavaraa’ பகுதியில் இருக்கும் ஸெல்லோ நூலகத்தில் இந்த முறையில் அங்குள்ள நூலக அலுவலர்களை 45 நிமிடத்திற்கு மனிதப் புத்தகங்களாக இரவல் பெற்றுக் கொள்ள முடியும் என்ற தகவல் கிடைத்தது.
கோபன் ஹேகனிலும் இதே முறையில் தொழில் வல்லுநர்கள் மற்றும் பொருளாதார நிபுணர்களை இரவல் பெற முடியும் என்று நண்பர் ஒருவர் சொன்னார்.

 

அழைப்பது
பாண்டித்துரை + 65 82377006
ஷாநவாஸ் + 65 82858065
பூங்குன்ற பாண்டியன் +65 83602341

 

எல்லோருமே
பிள்ளையார் ஆகிவிட்டோம்
உலகமே எலி வாகனத்தில் பயணிக்கிறது
சிவ பார்வதியைச் சுற்றிய
பிள்ளையாராக
வாமண வாரிசுகள்
ஒரடிப் பெட்டிக்குள்
உலகைச் சுற்றுகிறார்கள்
கால்களைக் கழற்றிவிட்டு
கைவிரல்களால்
ஊழித் தாண்டவம் ஆடுகிறோம்
அரூபச் சிலந்தி வலையை
எலியாய்ப் பிறாண்டிப்
பிராண்டி
பிரபஞ்சம் தாண்டிதேடுகிறோம்
எலிக்கு மனித வாகனம்
இருபத்தொன்றில் வாழ்க எலி சாம்ராஜ்யம்
எலிமயமான எதிர்காலம்

இப்போது நான்காம் தலைமுறை மொபைல் வலையமைப்புத் தொழில்நுட்ப சேவை சிங்கப்பூரில் அறிமுகம் கண்டுவிட்டது. ஒரு விநாடிக்கு 75 மெகாபைட் தரவிறக்க வேகத்திலும் 37.5 தரவேற்ற வேகத்திலும் இனி எகிரலாம்.

வலைத்தளத்தில் எத்தனை கனமான விஷயங்கள் உள்ளன. எத்தனை ஆர்வமூட்டும் விஷயங்கள் உள்ளன. அரசியல், சினிமா, இலக்கியம், ஆன்மீகம், சமூக ஆராய்ச்சிகள், விவாதங்கள் இப்படி. ஆனால், இவற்றையெல்லாம் விட்டு விட்டுக் கோழிச் சண்டை பார்க்கும் குதூகலம்தான் தூக்கலாக இருக்கிறது. கருத்துகள், விழுமியங்களைப் பற்றிக் கவலைகள் எதுவுமில்லை. மாறி மாறி கமெண்ட்ஸ் கொடுத்துக் கொண்டிருப்பது. சீக்கிரமே முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்று பெர்டினாட் ரஸ்ஸல் சொன்ன தத்துவத்தை மேற்கோள்காட்டி ஓர் இணையப் பட்சி சொல்கிறது. 1001 gadgets, gizmes, Duds, game consoles, computers, mobile phones, MP3, electronic book reader இவற்றை வைத்துக் கொண்டு நாம் வெறுமனே இருப்பதை வேண்டுமானால் குறைத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால், அந்த வெற்றிடம் மறையவே மறையாது. இன்னும் அதிகமாக அதைப் பற்றிய கவலைகள்தான் மிஞ்சும் என்கிறார்கள். இதையெல்லாம் மிஞ்சும் ஒரு நண்பர் ஐ போனில் தினமும் கைரேகை, ஜாதகம், கிளிஷோசியம் என்று அறிவியல் ரீதியில் அஸ்திவாரமில்லாமல் போன விஷயங்களை அறிவியல் தொழில்நுட்பம் மூலம் தேடிக் கொண்டிருப்பார். அது கூட பரவாயில்லை. இணையத்தில் cizy cot, Netizenபார்த்துவிட்டு online consultants மூலம் முகவரி வாங்கி வாட்டர்லூ ஸ்தீரிட் போக ஆரம்பித்தார். அங்கு Classic fengsuiல் அரைமணி நேரத்திற்கு மூன்று வெள்ளியில் நடந்தது நடக்கப் போவது என்று அனைத்தையும் சொல்லிவிடுகிறார்கள் என்கிறார். சிலருக்கு வருடத்தில் பாதி நாட்கள் வருங்காலத்தை கணிப்பதிலும் மீதி தூக்கத்திலும் கழிந்துவிடுகின்றன.

பொதுவாக 30 வயதுக்குள் இருக்கும் நபர்கள்தான் அதிகமாக ஜோஸ்யம் பார்ப்பதாக புள்ளிவிபரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. அதிலும் முக்கியமாக வருங்காலம், காதல் இரண்டிலும் செல்ல வேண்டிய பாதை ஒரு புள்ளியில் அவர்களைத் திகைக்க வைத்துவிடுவதும், உலகில் திடீர் திடீரென்று நடக்கும் எதிர்பாராத சம்பவங்களும் அவர்களை ஜோஸ்யம் பார்க்கத் தூண்டுவதாகச் சொல்கிறார்கள்.

அருணகிரிநாதர் ‘‘நாள் என்ன செய்யும், வினைதான் என்ன செய்யும் என்னை நாடி வந்த கோல் என்ன செய்யும்’’ என்று பாடிய பாட்டுத்தான் எனக்கு அந்த இடத்தில் நினைவுக்கு வருகிறது.

மெரினா பே சென்ஸ், சந்தோஷா, பேர்ட் பார்க் என்று இணையத்தில் தேடித் தேடி இடங்களைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு ஊருக்குக் கிளம்பும்போது ஒரு நண்பர் கேட்டார். இங்குக் குரங்குக் குட்டியை கிடுக்கிப் பிடி போட்டு உயிரோடு கட்டி வைத்துத் தலையை மட்டும் இளநீர் மாதிரி சீவி வைத்துக்கொண்டு மூளையை மட்டும் உறிஞ்சும் இடம் கிளார்க் தீயில் இருக்கிறதாமே அங்குப் போவோமா என்றார். இங்கு அப்படியெல்லாம் விருந்து ஒன்றுமில்லை. குரங்கோடு வேண்டுமானால் உட்கார்ந்து போட்டோ எடுத்து விலங்குப் பண்ணையில் விருந்து சாப்பிடலாம். நைட் சஃபாரி சென்று வாருங்கள் என்றேன்.சைனா, தைவான், ஹாங்காங், ஜப்பான், கொரியா போன்ற நாடுகளில் Rhino கொம்பு, Tiger penis, Deer penis, pig Brains குரங்கு மூளை என்று சாப்பிடும் பழக்கத்தை வலைத்தளத்தில் பார்த்துவிட்டு அந்த நாட்டவர்களெல்லாம் இங்கிருப்பதால் சிங்கப்பூரிலும் அவை கிடைக்கும் என்று அவருக்கு நினைப்பு.

ஆப்பிரிக்கர்கள் கொரில்லாவைச் சாப்பிடுவார்கள். மலேசியா, இந்தோஷேனியாவில் ஒராங் உட்டான் சாப்பிடுவார்கள். இவையெல்லாம் நான் கேள்விப்பட்டதுதான். சீனாவில் பல இடங்களில் தெருக்களில் நாய்க்குட்டிகளை உயிரோடு சுடுநீரில் போட்டுக் கொதிக்க வைப்பதை இணையத்தில் வெளியிட்டு உணர்வுகளைக் கொதிக்க வைத்துவிட்டார்கள். 2003ல் சிங்கப்பூரில் சார்ஸ் நோய் பரவியதற்குக் காரணம் சீனாவில் Guangdong மாநிலத்திலிருந்து ஹாங்காங்கிற்கு வந்த விமானத்தின் வழி ஒரு விமானப் பணிப்பெண் மூலம் சிங்கப்பூரை வந்தடைந்தது என்று சொல்வார்கள். அப்போது பூனை, நாய்களைக் கொல்வதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அந்தக் காலக்கட்டத்தில் சுமார் 6 மில்லியன் வெள்ளி (culling bill) செலவழிக்கப்பட்டது. இப்போது பூனைகளைக் கொல்லாதீர்கள் இயக்கம் இணையம் மூலமே ஆரம்பித்து வைக்கப்பட்டது. முதலில் Chong pong தொகுதியில் பூனைகளைக் கொல்லாமல் இனவிருத்திக் கட்டுப்பாடு செய்யும் ஏற்பாடு வெளியுறவுத் துறை மற்றும் சட்ட அமைச்சர் திரு சண்முகம் அவர்களால் இம்மாதம் தொடங்கப்பட்டது. சென்ற மாதம் ஜீரோங் ஈஸ்ட்டில் ‘‘நாய்கறி விற்கப்படும்’’ என்று விளம்பரப் பலகையில் ‘song Aua Jiang” உணவுக் கடையில் விளம்பரம் செய்து தர யாரோ ஒரு புண்ணியவான் முகப்பக்கத்தில் அப்லோட் செய்துவிட்டார்.

அதெல்லாம் ஒன்றுமில்லை ஒரு விளம்பரத்திற்காக அப்படிச் செய்துவிட்டேன். ‘‘சீனத்தில்’’ saigourouஎன்றார் அதன் உரிமையாளர்.AVA அப்படியென்றால் அது என்ன கறி என்று சோதிக்க பரிசோதனைக் கூட்டம் சென்றது உரிமையாளர் அபராதம் 10 ஆயிரம் வெள்ளி 12 மாதங்கள் சிறையிலிருந்து தப்பினார். அது வெறும் பன்றிக் கறி என்று தெரியவந்தது. முகப்பக்கதில் ‘‘அது என்ன வெறும் பன்றிக் கறி’’ நாயை விட நாம் என்ன மட்டமா என்று பன்றி ஃபீல் பண்ணுவதை யாருமே கண்டு கொள்ளவில்லை என்று Comments வந்தது.

மிருகங்களுக்குப் பசி எடுக்கும்போது நம்மைக் குதறுவது இயற்கை. ஆனால் நாம் ஏன் அதைக் குதறவேண்டும் என்று 1800களில் மிருக வதைத் தடுப்புச் சட்டம்  கொண்டுவருவதற்கு‘‘Mr uptonsinclair” எழுதிய The Jungle என்ற நாவல்தான் தூண்டுகோலாக அமைந்தது. ஐரோப்பிய நாடுகளிலும், அமெரிக்காவிலும் நடக்கும் மிருக வதைகளை Meet your meat.com ல் பாருங்கள். அமெரிக்காவில் நாய்களைக் கொல்லக்கூடாது என்று சட்டமிருக்கிறது. ஆனால், அமெரிக்காவில் தயாரிக்கப்படும் நாய் உணவுகள் சீனாவில் நாய்களைக் கொல்கின்றன என்கிறார்கள்.

முகப்பக்கத்தை உருவாக்கிய Mark Zuckerburg அசைவ உணவைக் குறைத்துக் கொள்வதற்கு ஒரு வழி கண்டுபிடித்திருக்கிறேன். அசைவ உணவு சாப்பிட வேண்டுமெனில் என் கையாலேயே அதைக் கொல்லவேண்டும் என்ற பழக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டதாக Face bookல் வெளியிட்டார். அத்துடன் முதன்முதலில் ஒரு லாப்ஸ்டரைச் சுடு தண்ணீரில் அமுக்கிக் கொன்று சாப்பிட்டதாச் சொல்ல Face bookல்  கமென்ட்ங்கள் இப்படியே சொல்ல ஆரம்பித்தால், தினமும் எதையாவது கொல்ல வேண்டும் என்று ஆசை வந்துவிடும் என்றது. எனக்கும் ஒரு Comments போடவேண்டும் என்று ஆசைவந்தது. கொல்வதற்கு முன்பு கொஞ்சம் அவற்றோடு பழகி அதற்குப் பிறகு நாம் அவைகளை சாப்பிட நினைப்பது அவற்றுக்குச் சம்மதம்தானா என்று ஒருவருக்கொருவர் ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்த பிறகு கொல்லலாம். அதாவது ‘‘பழகிக் கொல்லலாம்’’. ஆனால், நான் Comments போடவில்லை. 

‘‘மிருகங்கள்தான் மிருகங்களைக் கொல்கின்றன. ஏனெனில், அவற்றிற்கு வேறு வழியில்லை. நமக்கு ஏகப்பட்ட மாற்று வழிகள் உள்ளன’’ comments I like it. போனவாரம் Face book ஒரு சுவரஸ்யம். 23 வயது Mr Joel Ling எம் ஆர்டியில் ரிசர்வ்டு சீட்டில் 63 வயது Josanwangஎன்பவருக்க் இடம் கொடுக்காமல் தூங்கிக் கொண்டிருந்ததை பேஸ் புக்கில் Josonபடம் போட்டுவிட்டார். ஒரே நேரத்தில் 400 comments Joel ling மன்னிப்புக் கேட்டார். மருந்து சாப்பிட்டுவிட்டு இரயிலில் ஏறிவிட்டேன். மயக்கமாக இருந்தது. அப்படி நடக்கும் ஆள் நான் இல்லை என்று மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டார். எனக்குச் சில வருடங்களுக்கு முன்னால் அமரர் Sujathaசிலாகித்த ஹைக்கூ ஞாபகம் வருகின்றது. என்னருகில் அமர்ந்திருப்பவர் எழுந்திருக்கிறவராய்த் தெரியவில்லை . கர்ப்பிணி நிற்கிறாள்.

டெய்ல் பீஸ்

சிங்கப்பூரில் ‘இரகசிய விருந்து’ என்ற தலைப்பில் ஒரு செய்தி இணையத்தில் படித்திருப்பீர்கள். அது ஜப்பானில் பின்பற்றப்படும் ‘‘nyotaimori” சூஸிக் கஞ்சியை நிர்வாணமாகப் படுத்திருக்கும் பெண் மீது வைத்து சாப்பிடும் முறை.

அதில் உணவு சாப்பிடுவதின் ஆனந்த நிலை ஏற்படுவதாக Dr Kcra (NUS) சொல்கிறார். சிங்கப்பூரில் இது இருப்பது இது நாள் வரை தெரியவில்லை. தெரிந்தாலும் நாம் பார்க்கமுடியாது. ஏனெனில் அது private.

what ought to be public and what ought to be private.

thanks:http://thangameen.com/ContentDetails.aspx?tid=396